Het boekje is klaar!
De serie over de kameraadschap tussen de mannen zit er toch in. Ik had verschillende mensen de foto's laten zien en zij zagen er toch de dingen in die ik wil vertellen: vriendschap, elkaar helpen, respect. Pieter's omschrijving van teamsport heeft me geholpen om voor mezelf duidelijk te maken wat ik met de foto's wilde vertellen. Daardoor is mijn twijfel (daarover) verdwenen. Ik denk ook dat het een goede aanvulling op de andere series is. Anders gaat het alleen over Roy's persoonlijke ervaring tijdens het sporten terwijl de sfeer en het onderlinge contact met de andere BB'ers het plaatje totaal maakt. Het is een belangrijk onderdeel van de drijfveer.
de twijfel slaat toe
Wel, niet, wel, toch maar niet, oke dan niet. of toch wel? Toch wel, neeee, toch maar niet. In mijn hoofd klinken de wijze woorden: 'bij twijfel niet doen!' dus..toch maar niet.
Zoals ik al eerder meldde, heb ik 3 verhaallijnen in mijn foto's naar boven weten te halen. De twee eerste verhalen hebben duidelijk met elkaar te maken: bodybuilden als religieuze ervaring en pijn, of anders gezegd: zelfkastijding, wat weer te maken heeft met religie. Dus die twee verhalen zijn aan elkaar gelinkt en ik heb het duidelijk voor ogen hoe ik het wil uitbeelden. Het derde verhaal is echter niet zo duidelijk. Ik weet wel wat ik wil vertellen maar ik weet niet goed hoe ik het in beeldtaal moet omzetten, het is ook iets wat me een week geleden in de sportschool begon op te vallen en de tijd is gewoon te kort om hier nog goede foto's voor te maken. Het is het verhaal van onderling respect en vriendschap. De bodybuilders leven in de sportschool in hun eigen wereldje waar ze gerespecteerd worden om hun spierballen. Roy is hier de koning want hij heeft de grootsten. de foto's die ik tot nu toe gemaakt heb, zijn vrij registrerend van aard. Ik was eerst een beetje terughoudend met het maken van de foto's, niet wetende of de mannen het wel op prijs stelde maar ik zat er faliekant naast! De meesten (met de grootste spierballen) vonden het geweldig dat ik ook van hun foto's wilde maken, ze gingen er ook goed voor staan. Maar toch ben ik niet verder gekomen dan het fotograferen van handdrukken en schouderklopjes. Dit is het ritueel wanneer ze elkaar begroeten maar ik kreeg dat niet duidelijk verteld in de foto's. Vandaag aan een vriend van mij laten zien en ik vroeg wat hij in de foto's zag. Bij hem kwam het over alsof om een teamsport ging, terwijl fitnessen iets individueels is. Maar nu ik dat zo opschrijf, vind ik het eigenlijk helemaal zo gek nog niet. Want je zou het ook zo kunnen interpreteren: teamsport staat voor het eigen wereldje. AAARRRRGGGG!!! Wat moet ik nu????
Zoals ik al eerder meldde, heb ik 3 verhaallijnen in mijn foto's naar boven weten te halen. De twee eerste verhalen hebben duidelijk met elkaar te maken: bodybuilden als religieuze ervaring en pijn, of anders gezegd: zelfkastijding, wat weer te maken heeft met religie. Dus die twee verhalen zijn aan elkaar gelinkt en ik heb het duidelijk voor ogen hoe ik het wil uitbeelden. Het derde verhaal is echter niet zo duidelijk. Ik weet wel wat ik wil vertellen maar ik weet niet goed hoe ik het in beeldtaal moet omzetten, het is ook iets wat me een week geleden in de sportschool begon op te vallen en de tijd is gewoon te kort om hier nog goede foto's voor te maken. Het is het verhaal van onderling respect en vriendschap. De bodybuilders leven in de sportschool in hun eigen wereldje waar ze gerespecteerd worden om hun spierballen. Roy is hier de koning want hij heeft de grootsten. de foto's die ik tot nu toe gemaakt heb, zijn vrij registrerend van aard. Ik was eerst een beetje terughoudend met het maken van de foto's, niet wetende of de mannen het wel op prijs stelde maar ik zat er faliekant naast! De meesten (met de grootste spierballen) vonden het geweldig dat ik ook van hun foto's wilde maken, ze gingen er ook goed voor staan. Maar toch ben ik niet verder gekomen dan het fotograferen van handdrukken en schouderklopjes. Dit is het ritueel wanneer ze elkaar begroeten maar ik kreeg dat niet duidelijk verteld in de foto's. Vandaag aan een vriend van mij laten zien en ik vroeg wat hij in de foto's zag. Bij hem kwam het over alsof om een teamsport ging, terwijl fitnessen iets individueels is. Maar nu ik dat zo opschrijf, vind ik het eigenlijk helemaal zo gek nog niet. Want je zou het ook zo kunnen interpreteren: teamsport staat voor het eigen wereldje. AAARRRRGGGG!!! Wat moet ik nu????
Fieret
Ik las gisteren in de krant (van vrijdag) dat donderdag 22 januari fotograaf Gerard Fieret op 85 jarige leeftijd is overleden. Hij was een inspiratie voor velen van ons. Ook deze periode is zijn werk vaak als voorbeeld aangehaald.
humor
Ik hou van humor en zou het graag toe willen passen in fotografie. Het moet echter wel in het verhaal passen of zelfs versterken. Is het echter objectief te beoordelen? Deze 2 foto's bijvoorbeeld, zijn ze too much? ;-)
Eindelijk!
Zaterdag de foto's neergelegd met de 3 verhalen die na het kaderen sterk naar voren waren gekomen. Zowel Bart als Noud waren erg enthousiast over de sprong die ik heb gemaakt! Nu was ik bezig met een vertelling!
Godzijdank zeg! Ik ben echt enorm blij dat ik op de juiste weg zit. Het is me gelukt om weer terug te komen op mijn uitgangspunt. Ik had namelijk het gevoel dat ik steeds verder verwijderd raakte van de reden waarom ik in eerste instantie bodybuilders als onderwerp had gekozen. Ik was tot dit besef gekomen tijdens het telefoongesprek met Bart. Bart vertelde mij dat je duidelijk voor ogen moet hebben welk verhaal je wilt vertellen, wat de noodzaak daarvan is. Met dat voor ogen ben ik opnieuw naar mijn foto's gaan kijken.
Godzijdank zeg! Ik ben echt enorm blij dat ik op de juiste weg zit. Het is me gelukt om weer terug te komen op mijn uitgangspunt. Ik had namelijk het gevoel dat ik steeds verder verwijderd raakte van de reden waarom ik in eerste instantie bodybuilders als onderwerp had gekozen. Ik was tot dit besef gekomen tijdens het telefoongesprek met Bart. Bart vertelde mij dat je duidelijk voor ogen moet hebben welk verhaal je wilt vertellen, wat de noodzaak daarvan is. Met dat voor ogen ben ik opnieuw naar mijn foto's gaan kijken.
Haleluja!
Afgelopen donderdag anderhalf uur met Bart aan de telefoon gehangen om mijn project te bespreken. Ik kreeg namelijk niet echt het gevoel dat ik op de juiste weg zat. In de foto's die ik woensdag had gemaakt zat geen ziel. Wat was de noodzaak om ze te maken? Achteraf gezien heb ik heb ik gewoon geregistreerd wat ik om me zag in de hoop dat ze in combinatie met andere foto's mij een verhaal zouden vertellen. ik begin te beseffen dat dat mijn grootste probleem is; fotograferen zonder duidelijk te hebben wat ik wil vertellen. Tuurlijk, als je de eerste keer gaat fotograferen dan doe je eigenlijk onderzoek en kun je op zoek gaan naar de verhalen maar in deze fase van de opdracht moet ik toch echt duidelijk hebben wat ik wil vertellen en hoe ik het wil laten zien. Bart bevestigde dat ik te registrerend bezig was geweest. Hij raadde mij aan nog een keer naar mijn foto's te kijken en deze opnieuw te kaderen, 'kruip op je onderwerp!'. Laat alleen dat zien wat je verhaal duidelijk maakt, de rest is ruis!
Dus ben ik aan de slag gegaan en tot mijn eigen verbazing begon ik verhalen te zien in de details die ik uit de foto's isoleerde. Gek genoeg heb ik die details uit de foto's gehaald die mij ook verleid hebben om de foto in eerste instantie te maken. De boodschap ging echter verloren in de ruis.
Dus ben ik aan de slag gegaan en tot mijn eigen verbazing begon ik verhalen te zien in de details die ik uit de foto's isoleerde. Gek genoeg heb ik die details uit de foto's gehaald die mij ook verleid hebben om de foto in eerste instantie te maken. De boodschap ging echter verloren in de ruis.
Het is me nog niet gelukt om DE foto in de sportschool te maken. Ik neem mijn tijd voor deze foto. De mannen daar bekijken me nog een beetje argwanend dus ze moeten eerst aan mij wennen.
Wat me meer zorgen baart is dat ik nog steeds niet weet of ik nu bij Roy thuis mag fotograferen. Hij zou het me laten weten zodra hij wat wist maar tot nu toe nog geen bericht gehad.
Wat me meer zorgen baart is dat ik nog steeds niet weet of ik nu bij Roy thuis mag fotograferen. Hij zou het me laten weten zodra hij wat wist maar tot nu toe nog geen bericht gehad.
nieuwe foto's
Vanmiddag dus weer naar de winkel van Roy gegaan en zijn vriendin Irene was er ook. Eindelijk heb ik kennis met haar kunnen maken. Een beetje aan female bonding gedaan in de hoop dat zij nu wat meer welwillend staat tegenover het idee dat ik bij hun thuis kom fotograferen.
Ik heb in de winkel een eerste poging gedaan om foto's te maken die wat meer van het leven van Roy laten zien.
Ik vind het wel moeilijk want ik heb het gevoel dat ik aan de oppervlakte blijf. Net Ysbrand aan de telefoon gehad en die gaf als suggestie om dat belemmende en kleine op een andere manier te fotograferen door bijvoorbeeld iets te fotograferen wat echt dat kleine laat zien. Ik kan het niet goed formuleren maar ik begrijp wel wat Ysbrand bedoelt. Op zich vind ik dat een interessante gedachte dus ik zal daar mee gaan experimenteren. daarnaast hoop ik dat ik echt bij Roy en Irene thuis mag gaan fotograferen want anders moet ik iets nieuws gaan bedenken.
Ik heb in de winkel een eerste poging gedaan om foto's te maken die wat meer van het leven van Roy laten zien.
Ik vind het wel moeilijk want ik heb het gevoel dat ik aan de oppervlakte blijf. Net Ysbrand aan de telefoon gehad en die gaf als suggestie om dat belemmende en kleine op een andere manier te fotograferen door bijvoorbeeld iets te fotograferen wat echt dat kleine laat zien. Ik kan het niet goed formuleren maar ik begrijp wel wat Ysbrand bedoelt. Op zich vind ik dat een interessante gedachte dus ik zal daar mee gaan experimenteren. daarnaast hoop ik dat ik echt bij Roy en Irene thuis mag gaan fotograferen want anders moet ik iets nieuws gaan bedenken.
Bespreking 10 januari
Mijn foto’s laten zien maar van te voren wist ik al dat ik nog een lange weg te gaan heb. Voor mij werden de foto’s van ysbrand besproken en hij zit een beetje in de zelfde hoek als ik. Maar goed wat werd er gezegd bij mijn foto’s?
Zelf vind ik het te veel een registratie van een bodybuider. Ik heb Roy gefotografeerd terwijl hij bezig is met trainen. Maar het zegt niets over hoe ik over hem en zijn trainen denk.
Ik vind dat hij in een enge wereld leeft, en daar bedoel ik mee dat zijn wereld klein is. Zijn hele routine heeft te maken met hem als bodybuilder. Zoek die dingen op die voor mij het verhaal vertellen wat ik wil vertellen.
Ik vind het moeilijk om mijn gevoelens en ideeën om te zetten naar beeld.
Ik moet een stap verder gaan met denken: ik vind het dus helemaal niets, hij zit me te veel op mijn huid en zijn wereld is te klein. Maar in welke beelden kan ik dit duidelijke maken?
Bart gaf de tip om Roy helemaal niet meer te fotograferen maar alles in zijn omgeving wat te maken heeft met zijn leven.
Bijvoorbeeld de inhoud van zijn koelkast, de halters die naast zijn bed liggen, hij heeft ook aangegeven dat hij het liefst thuis op de bank voor de TV hangt, ook fotograferen want dat geeft aan hoe klein zijn wereld is.
Wat zijn de beperkingen van Roy?
Tshirt wat strak om zijn armen zit, de striemen achter zijn armen.
Noud: probeer in 1 foto vast te leggen wat er nu in 20 beelden op tafel ligt. Denk aan het regisseren van de compositie als ware het dat je met een TC aan het fotograferen bent.
Als ik hier over nadenk dan heb ik nu het idee dat ik Roy moet fotograferen met de andere mannen daar. Duidelijk maken dat hij het alfamannetje is.
Dusssss conclusie, probeer meer bij jezelf na te denken wat je er zelf van vindt en probeer uit te zoeken waar dat door veroorzaakt wordt en ga dat fotograferen. Probeer je eigen gevoel/mening uit te beelden.
Maandag weer wezen fotograferen in de sportschool. Maar nu ben ik voornamelijk aan het observeren geweest en het idee wat ik had om Roy met de mannen daar te fotograferen terwijl ze de handen schudden, is alleen maar sterker geworden. Er hangt daar een bijzonder sfeertje. Het is echt een mannenwereld en Roy geniet veel respect. Ze maken ook grapjes over het feit dat ik met mijn camera achter Roy aanloop, proberen hem zover te krijgen dat hij zijn T-shirt uittrekt. Ik krijg het vermoeden dat Roy dat niet zo leuk vindt. Ik kreeg maandag ook een beetje een andere vibe van hem, ik hoop niet dat hij me nu al zat is. Ik had hem eerder op de dag gebeld met de vraag of ik bij hem thuis zou mogen fotograferen en daar moest hij nog over nadenken. 's Avonds zei hij dat zijn vriendin Irene er niet zo positief tegenover stond. Balen!!!! Hij zou nog wel proberen om Irene over te halen. Bewust dinsdag hem even met rust gelaten, niet pushen maar ik ga zo meteen naar zijn winkel om daar alvast wat foto's te maken.
Zaterdag gaat hij met vrienden naar een dancing in Rotterdam en ik ben door zijn vriendjes uitgenodigd om mee te gaan om Roy dan te fotograferen, blijkbaar is hij een chickmagnet. Natuurlijk wil ik graag mee maar Roy bleef verdacht stil, zo meteen maar eens polsen.
Ik krijg wel steeds een completer beeld van Roy de bodybuilder. Zijn vriendin traint ook in de fitnessruimte -jammer dat ik haar nog niet heb gezien- en hij rijdt in een rode BMW.
Zelf vind ik het te veel een registratie van een bodybuider. Ik heb Roy gefotografeerd terwijl hij bezig is met trainen. Maar het zegt niets over hoe ik over hem en zijn trainen denk.
Ik vind dat hij in een enge wereld leeft, en daar bedoel ik mee dat zijn wereld klein is. Zijn hele routine heeft te maken met hem als bodybuilder. Zoek die dingen op die voor mij het verhaal vertellen wat ik wil vertellen.
Ik vind het moeilijk om mijn gevoelens en ideeën om te zetten naar beeld.
Ik moet een stap verder gaan met denken: ik vind het dus helemaal niets, hij zit me te veel op mijn huid en zijn wereld is te klein. Maar in welke beelden kan ik dit duidelijke maken?
Bart gaf de tip om Roy helemaal niet meer te fotograferen maar alles in zijn omgeving wat te maken heeft met zijn leven.
Bijvoorbeeld de inhoud van zijn koelkast, de halters die naast zijn bed liggen, hij heeft ook aangegeven dat hij het liefst thuis op de bank voor de TV hangt, ook fotograferen want dat geeft aan hoe klein zijn wereld is.
Wat zijn de beperkingen van Roy?
Tshirt wat strak om zijn armen zit, de striemen achter zijn armen.
Noud: probeer in 1 foto vast te leggen wat er nu in 20 beelden op tafel ligt. Denk aan het regisseren van de compositie als ware het dat je met een TC aan het fotograferen bent.
Als ik hier over nadenk dan heb ik nu het idee dat ik Roy moet fotograferen met de andere mannen daar. Duidelijk maken dat hij het alfamannetje is.
Dusssss conclusie, probeer meer bij jezelf na te denken wat je er zelf van vindt en probeer uit te zoeken waar dat door veroorzaakt wordt en ga dat fotograferen. Probeer je eigen gevoel/mening uit te beelden.
Maandag weer wezen fotograferen in de sportschool. Maar nu ben ik voornamelijk aan het observeren geweest en het idee wat ik had om Roy met de mannen daar te fotograferen terwijl ze de handen schudden, is alleen maar sterker geworden. Er hangt daar een bijzonder sfeertje. Het is echt een mannenwereld en Roy geniet veel respect. Ze maken ook grapjes over het feit dat ik met mijn camera achter Roy aanloop, proberen hem zover te krijgen dat hij zijn T-shirt uittrekt. Ik krijg het vermoeden dat Roy dat niet zo leuk vindt. Ik kreeg maandag ook een beetje een andere vibe van hem, ik hoop niet dat hij me nu al zat is. Ik had hem eerder op de dag gebeld met de vraag of ik bij hem thuis zou mogen fotograferen en daar moest hij nog over nadenken. 's Avonds zei hij dat zijn vriendin Irene er niet zo positief tegenover stond. Balen!!!! Hij zou nog wel proberen om Irene over te halen. Bewust dinsdag hem even met rust gelaten, niet pushen maar ik ga zo meteen naar zijn winkel om daar alvast wat foto's te maken.
Zaterdag gaat hij met vrienden naar een dancing in Rotterdam en ik ben door zijn vriendjes uitgenodigd om mee te gaan om Roy dan te fotograferen, blijkbaar is hij een chickmagnet. Natuurlijk wil ik graag mee maar Roy bleef verdacht stil, zo meteen maar eens polsen.
Ik krijg wel steeds een completer beeld van Roy de bodybuilder. Zijn vriendin traint ook in de fitnessruimte -jammer dat ik haar nog niet heb gezien- en hij rijdt in een rode BMW.
Het gesprek
Gisteren ben ik Roy gaan opzoeken in zijn winkel. Ik wil graag weten wat zijn drijfveer is.
Roy houdt niet van half werk, als hij ergens aan begint dat geeft hij het zijn volle 100%.
Zoals ik al eerder vertelde begon zijn carriere als bokser. Leuk detail: hij was vlieg gewicht, onder de 60 kg. Hij weegt nu meer dan 90 kg. op zijn 30ste is hij gestopt met boksen en is gaan fitnessen. Ook dit kreeg zijn 100% en zo is hij in het bodybuilden gerold. hij is mee gaan doen aan wedstrijden omdat hij een doel nodig heeft voor zijn inspanningen. Roy vertelde mij dat hij fitnesst vanwege de fysieke inspanning en niet vanwege het lijf. Het gaat hem dus om de sport om de fysieke prestatie. Het lijf wat hij ervan krijgt is dus het resultaat van zijn inspanningen. Waar bij mij als roeier de tijd die ik roei om over de finish te komen de indicatie is van mijn prestatie zo is bij Roy de omvang van zijn spieren de indicatie. En dan gaat het er niet om om de grootste spieren te kweken maar het gaat om symmetrie. De spiergroepen moeten in balans met elkaar zijn, het is niet de bedoeling dat bijvoorbeeld de armspieren eruit springen omdat die zo groot zijn. Het gaat om verhoudingen.
het vergt een ijzeren discipline om het allemaal vol te houden. Roy is 5 dagen in de week 's avonds in de sportschool te vinden. Hier gaat hij zijn spieren te lijf. Elke dag worden andere spiergroepen getraint en het ziet er in mijn ogen vrij pijnlijk uit. Maar volgens Roy doet het geen pijn, nou ik zag anders wel die verbeten trek op zijn gezicht, was is dat dan? Roy vindt het fijn hoe zijn lijf voelt tijdens en na de training, het geeft hem voldoening om zijn oefeningen te doen, hij voelt zich dan lekker in zijn vel. Die pijn die hij voelt geeft hem aan dat hij op zijn grens zit en dat is het doel: over de grens gaan. Als hij voelt dat zijn spieren verzuren dan wil hij nog 2 of 3x extra opdrukken of met welke oefening hij dan ook bezig is.
En dan is er nog het eten. Eten staat bij Roy in dienst van het sporten. Om tot het lijf te komen dat hij wil hebben in oktober (voor de wedstrijd) houdt hij zich aan een streng dieet. Momenteel zit hij op een inname van 3000 calorieën per dag maar dat zal hij snel opvoeren naar zo'n 5000 per dag. Hij heeft een schema opgesteld van wat hij wanneer eet. 's nachts staat Roy om half 3 op om een eiwitshake te nemen.
Roy houdt niet van half werk, als hij ergens aan begint dat geeft hij het zijn volle 100%.
Zoals ik al eerder vertelde begon zijn carriere als bokser. Leuk detail: hij was vlieg gewicht, onder de 60 kg. Hij weegt nu meer dan 90 kg. op zijn 30ste is hij gestopt met boksen en is gaan fitnessen. Ook dit kreeg zijn 100% en zo is hij in het bodybuilden gerold. hij is mee gaan doen aan wedstrijden omdat hij een doel nodig heeft voor zijn inspanningen. Roy vertelde mij dat hij fitnesst vanwege de fysieke inspanning en niet vanwege het lijf. Het gaat hem dus om de sport om de fysieke prestatie. Het lijf wat hij ervan krijgt is dus het resultaat van zijn inspanningen. Waar bij mij als roeier de tijd die ik roei om over de finish te komen de indicatie is van mijn prestatie zo is bij Roy de omvang van zijn spieren de indicatie. En dan gaat het er niet om om de grootste spieren te kweken maar het gaat om symmetrie. De spiergroepen moeten in balans met elkaar zijn, het is niet de bedoeling dat bijvoorbeeld de armspieren eruit springen omdat die zo groot zijn. Het gaat om verhoudingen.
het vergt een ijzeren discipline om het allemaal vol te houden. Roy is 5 dagen in de week 's avonds in de sportschool te vinden. Hier gaat hij zijn spieren te lijf. Elke dag worden andere spiergroepen getraint en het ziet er in mijn ogen vrij pijnlijk uit. Maar volgens Roy doet het geen pijn, nou ik zag anders wel die verbeten trek op zijn gezicht, was is dat dan? Roy vindt het fijn hoe zijn lijf voelt tijdens en na de training, het geeft hem voldoening om zijn oefeningen te doen, hij voelt zich dan lekker in zijn vel. Die pijn die hij voelt geeft hem aan dat hij op zijn grens zit en dat is het doel: over de grens gaan. Als hij voelt dat zijn spieren verzuren dan wil hij nog 2 of 3x extra opdrukken of met welke oefening hij dan ook bezig is.
En dan is er nog het eten. Eten staat bij Roy in dienst van het sporten. Om tot het lijf te komen dat hij wil hebben in oktober (voor de wedstrijd) houdt hij zich aan een streng dieet. Momenteel zit hij op een inname van 3000 calorieën per dag maar dat zal hij snel opvoeren naar zo'n 5000 per dag. Hij heeft een schema opgesteld van wat hij wanneer eet. 's nachts staat Roy om half 3 op om een eiwitshake te nemen.
De eerste foto's
Vandaag de eerste foto's gemaakt van Roy. Daarnaast ook alvast wat met hem gekletst maar het echte gesprek komt morgen pas. Het volgende heb ik al van hem vernomen: Roy is 46 jaar en is al vanaf zijn 19e bezig met gewicht heffen omdat hij eerst met boksen bezig was. Nadat hij te oud werd voor boksen is hij verder gegaan met bodybuilden heeft ongeveer elke prijs gewonnen die er te winnen valt. Zijn volgende wedstrijd is in oktober en hij is nu al bezig met trainen daarvoor. Tussen de oefeningen door wat gekletst en het ging vooral over eten. Volgens Roy ligt de sleutel bij een goed dieet. Hij gaat me morgen laten zien wat hij allemaal eet op een dag. Het past blijkbaar net in een rugzak want hij eet op een dag 5000-6000 calorieën. Hij gaat me ook nog wat tips geven over hoe ik meer spieren kan kweken ;-). Verder drinkt hij geen alcohol, geen koffie en rookt hij niet. Hij noemt zichzelf saai. Een interessante uitspraak vond ik dat hij eten niet zal als iets lekkers om van te genieten maar iets wat uitgebalanceerd is om tot het gewenste resultaat te komen.
Morgen ga ik naar zijn winkel voor een praatje en ja natuurlijk is het een sportwinkel gericht op vechtsport.
Ik heb een goed gevoel bij hem, hij is erg aardig en iedereen in de gym begroet hem, hij geniet veel respect. Hij is nog wel verlegen want hij heeft, ondanks de opmerkingen van anderen, vanavond zijn Tshirt nog niet uitgedaan terwijl hij er wel een tanktop onder droeg. Maar ik ben geduldig, ik wil niets forceren, het komt vanzelf. Ik zou ook wel graag bij hem thuis fotograferen maar ook dat wil ik nog niet forceren, eerst zijn vertrouwen winnen en dat van zijn vriendin want die blijkt nogal bezitterig te zijn. Ook is hij galant want toen we weer weggingen hielp hij me in mijn jas. Dat had hij van zijn moeder geleerd. Charmant nietwaar??
Morgen ga ik naar zijn winkel voor een praatje en ja natuurlijk is het een sportwinkel gericht op vechtsport.
Ik heb een goed gevoel bij hem, hij is erg aardig en iedereen in de gym begroet hem, hij geniet veel respect. Hij is nog wel verlegen want hij heeft, ondanks de opmerkingen van anderen, vanavond zijn Tshirt nog niet uitgedaan terwijl hij er wel een tanktop onder droeg. Maar ik ben geduldig, ik wil niets forceren, het komt vanzelf. Ik zou ook wel graag bij hem thuis fotograferen maar ook dat wil ik nog niet forceren, eerst zijn vertrouwen winnen en dat van zijn vriendin want die blijkt nogal bezitterig te zijn. Ook is hij galant want toen we weer weggingen hielp hij me in mijn jas. Dat had hij van zijn moeder geleerd. Charmant nietwaar??
gevonden!!
Ik ben vanavond pas naar Olympia gegaan, een gym op steenworp afstand van mijn huis. Op het forum kwam de naam van deze gym regelmatig voorbij en dus de kans op succes leek me hier het grootst. Mijn plan was om maandag te gaan maar ik moest nog wel even moed opbouwen want om zomaar een gym in te lopen en een bodybuilder aan te spreken...best eng!
Uit het forum bleek wel dat deze heren het vrouwelijk schoon kunnen waarderen, tenzij je een homo gym binnen zou lopen, blijkbaar zijn die er ook. Maar goed, vrouwelijk schoon dus, voor dat ik naar Olympia ging toch maar mijn strakke spijkerbroek aangetrokken, mijn make-up bijgewerkt en mijn laarzen met hoge (voor mij dan) hakken aangetrokken. Baat het niet, het schaadt ook niet ;-)
Één van de serieuze antwoorden op mijn oproep noemde de naam Roy Menig als potentieel interessant voor mijn reportage. Toen ik een uurtje geleden bij Olympia binnenstapte maar gelijk op de receptionist (niet buff genoeg) afgestapt met de vraag of er bodybuiders aanwezig waren en of ik ze mocht storen. De jongen gaf aan dat er op het moment maar 1 aanwezig was, maar wel een hele goeie. Hij is de trainingsruimte binnengegaan en kwam weer buiten met, juistem, Roy Menig! En 3x raden hij wil wel meewerken aan mijn opdracht!!! Yéééhààà!! Mag ik u hem even voorstellen:
Ik heb even met hem gesproken en mijn eerste indruk is dat het een rustige enigszins verlegen man is. Hij houdt er niet zo van dat hij gefotografeerd wordt zonder een tanktop aan, wat op zich wel een beetje vreemd is omdat hij nog steeds aan wedstrijden meedoet, het is een prof. In ieder geval voelde ik geen machovibe bij hem, dus het wordt voor mij een zeer interessant onderzoek! Hij is 5 dagen in de week aan het trainen en ik kan gewoon binnenlopen om hem te fotograferen. Ik heb zijn telefoonnummer gekregen zodat we volgende week een keer voor koffie kunnen afspreken om te praten over bodybuilden en waarom, wat, waar, hoe etc.
Uit het forum bleek wel dat deze heren het vrouwelijk schoon kunnen waarderen, tenzij je een homo gym binnen zou lopen, blijkbaar zijn die er ook. Maar goed, vrouwelijk schoon dus, voor dat ik naar Olympia ging toch maar mijn strakke spijkerbroek aangetrokken, mijn make-up bijgewerkt en mijn laarzen met hoge (voor mij dan) hakken aangetrokken. Baat het niet, het schaadt ook niet ;-)
Één van de serieuze antwoorden op mijn oproep noemde de naam Roy Menig als potentieel interessant voor mijn reportage. Toen ik een uurtje geleden bij Olympia binnenstapte maar gelijk op de receptionist (niet buff genoeg) afgestapt met de vraag of er bodybuiders aanwezig waren en of ik ze mocht storen. De jongen gaf aan dat er op het moment maar 1 aanwezig was, maar wel een hele goeie. Hij is de trainingsruimte binnengegaan en kwam weer buiten met, juistem, Roy Menig! En 3x raden hij wil wel meewerken aan mijn opdracht!!! Yéééhààà!! Mag ik u hem even voorstellen:
Ik heb even met hem gesproken en mijn eerste indruk is dat het een rustige enigszins verlegen man is. Hij houdt er niet zo van dat hij gefotografeerd wordt zonder een tanktop aan, wat op zich wel een beetje vreemd is omdat hij nog steeds aan wedstrijden meedoet, het is een prof. In ieder geval voelde ik geen machovibe bij hem, dus het wordt voor mij een zeer interessant onderzoek! Hij is 5 dagen in de week aan het trainen en ik kan gewoon binnenlopen om hem te fotograferen. Ik heb zijn telefoonnummer gekregen zodat we volgende week een keer voor koffie kunnen afspreken om te praten over bodybuilden en waarom, wat, waar, hoe etc.
Abonneren op:
Posts (Atom)
