de twijfel slaat toe

Wel, niet, wel, toch maar niet, oke dan niet. of toch wel? Toch wel, neeee, toch maar niet. In mijn hoofd klinken de wijze woorden: 'bij twijfel niet doen!' dus..toch maar niet.
Zoals ik al eerder meldde, heb ik 3 verhaallijnen in mijn foto's naar boven weten te halen. De twee eerste verhalen hebben duidelijk met elkaar te maken: bodybuilden als religieuze ervaring en pijn, of anders gezegd: zelfkastijding, wat weer te maken heeft met religie. Dus die twee verhalen zijn aan elkaar gelinkt en ik heb het duidelijk voor ogen hoe ik het wil uitbeelden. Het derde verhaal is echter niet zo duidelijk. Ik weet wel wat ik wil vertellen maar ik weet niet goed hoe ik het in beeldtaal moet omzetten, het is ook iets wat me een week geleden in de sportschool begon op te vallen en de tijd is gewoon te kort om hier nog goede foto's voor te maken. Het is het verhaal van onderling respect en vriendschap. De bodybuilders leven in de sportschool in hun eigen wereldje waar ze gerespecteerd worden om hun spierballen. Roy is hier de koning want hij heeft de grootsten. de foto's die ik tot nu toe gemaakt heb, zijn vrij registrerend van aard. Ik was eerst een beetje terughoudend met het maken van de foto's, niet wetende of de mannen het wel op prijs stelde maar ik zat er faliekant naast! De meesten (met de grootste spierballen) vonden het geweldig dat ik ook van hun foto's wilde maken, ze gingen er ook goed voor staan. Maar toch ben ik niet verder gekomen dan het fotograferen van handdrukken en schouderklopjes. Dit is het ritueel wanneer ze elkaar begroeten maar ik kreeg dat niet duidelijk verteld in de foto's. Vandaag aan een vriend van mij laten zien en ik vroeg wat hij in de foto's zag. Bij hem kwam het over alsof om een teamsport ging, terwijl fitnessen iets individueels is. Maar nu ik dat zo opschrijf, vind ik het eigenlijk helemaal zo gek nog niet. Want je zou het ook zo kunnen interpreteren: teamsport staat voor het eigen wereldje. AAARRRRGGGG!!! Wat moet ik nu????