Gisteren tijdens ons bezoek aan Amsterdam heeft IJsbrand mij een boek van Machiel Botman geleend. Het boek heet rainchild en is op veel gebieden een zoektocht. Ik heb bij de links een recentie gezet.
Terwijl ik door het boek heen bladerde voel mij op dat de beelden een sfeer neerzetten, een gevoel creëren. Dus het gaat niet zozeer over wat er op het beeld staat maar meer over hoe het gefotografeerd is. Ik heb besloten om voor de opdracht van deze week foto's a la botman te gaan maken. Maar dan moet ik eerst mijn standpunt over privacy duidelijk hebben. Ik ben namelijk tot de conclusie gekomen dat mijn foto's tot nu toe een onderzoekend karakter hebben gehad, ik wist eigenlijk zelf niet wat ik nu met de beelden wilde communiceren. mijn uitgangspunt van dat onze privacy in de maatschappij steeds verder uitgehold wordt vind ik moeilijk vast te leggen. Veel van dit uitgangspunt is onzichtbaar, het gebeurt buiten ons gezichtsveld. En hoewel ook dit uit te drukken is, is het voor mij op dit moment denk te hoog gegrepen. misschien dat ik het over 2 jaar beter zou kunnen maar nu worstel ik te veel met mijn eigen werkwijze en dat vergt momenteel alle tijd die ik heb.
Enfin, hoe pak ik het privacy project nu dan aan? Gisterenavond in bed kwam het idee!
Wat is de ultieme privacy? De dingen die je doet zonder dat er iemand anders bij betrokken is. Je eigen gedachtes, je eigen wereld, je eigen handelingen. Dus daar ben ik mee aan de slag gegaan.



Vanavond ga ik weer verder met foto's maken want dan kan ik het lichtaspect ook in de foto's integereren.

Gisteren naar een interview geweest met Werner Herzog. In het kader van de IDFA werd hij geinterviewd in het Tuschinski theater te Amsterdam. Ik vond het jammer dat er maar 1 stukje van een documentaire werd getoond en dat veel van het gesprek over persoonlijke zaken ging. natuurlijk is de persoon ook belangrijk omdat het voor een groot deel bepaalt hoe een filmmaker naar zijn onderwerp kijkt. Maar ik had toch graag wat meer willen horen over hoe hij een documentaire maakt. Wat ik wel erg interessant vond was dat hij toegaf soms teksten te gebruiken die de persoon nooit gezegd heeft maar wel gezegd had kunnen hebben. In de discussie over wat een documentaire is en of je in mag grijpen of niet, is dit volgens mij toch een zeer interessant fenomeen. Tijdens de les hebben we het er over gehad in hoeverre je een beeld naar je eigen hand mag zetten. Een documentaire moet in de eerste plaats een repesentatie van de werkelijkheid geven. maar als filmmaker/fotograaf kun je de techniek gebruiken om iets sterker over te laten komen, of het publiek te leiden. In het geval van een film hoort daar tekst natuurlijk ook bij. Als Werner Herzog de tekst zelf heeft verzonnen maar door goed de persoon te leren kennen had de persoon de tekst ook zelf kunnen verzinnen. In hoeverre is dat dan waarheidsgetrouw en.. in hoeverre is dat anders dan het beeld te 'manipuleren'?

vandaag verder gegaan met mijn speurtocht naar een (voor mij) nieuwe manier van fotograferen. Ik heb in de bieb een aantal boeken meegenomen die mij verder moeten helpen of mij in ieder geval inspiratie moeten geven. de volgende boeken heb ik meegenomen:
Bertien van Manen: East wind West wind
Richard Billingham: Ray's a laugh
Martin Parr door Val Williams
Wolfgang Tillmans: Soldiers the Nineties.
Terwijl ik het boek van Tillmans aan het bekijken was, vroeg ik mij af wat hij nu precies wilde vertellen met de beelden van soldaten. veel foto's in het boek zijn niet eens door hem gemaakt. ik besloot op internet te gaan zoeken. daar vond ik een artikel over useful photography, en of dit artikel nu met dit boek te maken heeft of niet, ik vond het wel een interessant verhaal. Klik eens op de link die ik op mijn blog heb gezet.
nu ga ik verder met de overige boeken.

Ik ben enorm aan het worstelen met het uitvoeren de opdrachten. Persoonlijk vind ik te weinig ontwikkeling in mijn beelden zitten, ik vind ze nogal hetzelfde maar ik weet niet precies waar het aan ligt. Tijdens mijn voortgangsgesprek met Bart heb ik dit ook aangegeven. Bart zei dat ik het gevecht met mijzelf aan moet gaan. Eerst moet ik mijn oude werkwijze - die gericht is op het maken van mooie plaatjes- afleren en mijzelf een hele nieuwe werkwijze aanleren. Vorige week probeerde ik een stap in de goede richting te zetten. Ik besloot om eens een nieuw onderwerp te pakken voor mijn privacy project, dit keer geen mensen maar mijn flat. vanuit de privacy gedachte is de flat natuurlijk een heel boeiend fenomeen; een groep mensen wordt op een kluitje bij elkaar gestopt en wat mij nu zo het meest verraste was dat bewoners veel van je afweten terwijl je ze helemaal niet kent. verhalen gaan als een lopend vuurtje. maar hoe moest ik nu mijn nieuwe beeldtaal ontwikkelen? uiteindelijk bleek de verschuiving van onderwerp niet de oplossing van mijn probleem te zijn. tijdens de beoordeling van afgelopen zaterdag kreeg ik van Bart te horen dat, hoewel het onderwerp wel anders was, ik mijn werkwijze niet had veranderd, nog steeds is daar een afstand tot mijn onderwerp. de beste foto vond hij die van een meije met haar rugzak, want daar was blijkbaar bovenop gekropen. van mijn andere klasgenoten kreeg ik het advies om eens vanuit een ander perspectief te fotograferen. en zo langzaam viel het kwartje. het kernwoord waar ik mij nu mee bezig ga houden is; associatie. Ik moet niet zo zakelijk fotogaferen, mijn foto's laten niet veel tot de verbeelding over omdat ik letterlijk fotografeer waar ik aan denk, er zijn geen associaties te maken.
Dus hoewel de foto's van vorige week geen groot succes waren, heeft het me wel geholpen om meer inzicht te krijgen waar het probleem nu zit.
Vandaag in de bieb gezeten om de fotografen op te zoeken die ik zaterdag genoteerd heb: Fieret, Fleuret, Machiel Botmans, Tillmans. Via internet heb ik het boek van Fleuret 'the risk of an early spring' gekocht en mijn prioriteit ligt nu bij het doorbreken van mijn oude denkpatroon en proberen mijn andere hersenhelft, je weet wel, de creatieve kant, te stimuleren.
Voor diegenen die nu wel nieuwsgierig zijn naar de foto's van vorige week, hierbij een aantal.

Na de opdracht van vorige week is mijn aandachtpunt op het privacy verhaal enigszins verschoven. Ik richt mij nog steeds op de inbreuk op privacy maar niet alleen vanuit overheidsinstellingen en het NS station. Hier ligt de nadruk op veiligheid maar er wordt ook inbreuk gepleegd op onze privacy vanuit commercie. Ook deze inbreuk is al lang geaccepteerd en dat wil ik met mijn 2e reeks laten zien. ik vind de plastic tasjes die we uitgereikt krijgen een goed voorbeeld. deze tasjes geven meer bloot over de persoon dan we in eerste instantie door hebben. het geeft informatie over hoe kapitaalkrachtig we zijn, hoe modieus we zijn, wat onze hobbies zijn en ga zo maar door. soms is deze inbreuk op onze privacy gewenst, denk maar aan tasjes die je krijgt bij filialen van merkkleding. Iemand die iets heel duurs gekocht heeft in een winkel van Calvin Klein vindt het waarschijnlijk niet erg dat mensen dit kunnen zien door het tasje wat je draagt want je wilt per slot van rekening toch laten zien dat je iets bij CK gekocht hebt? Het witte indentiteitsloze plastic tasje zegt helemaal niets over ons koopgedrag en waarborgt zo meer onze privacy.

De nadruk van deze week ligt op subjectiviteit, gebruik compositie om je standpunt duidelijk te maken. ik heb gekozen voor een standpunt waarbij met name het plastic tasje in beeld is zonder te veel details van de persoon die het tasje draagt. ik probeer zo duidelijk te maken dat veel van de identiteit van een persoon af te leiden is van de winkels waar hij/zij koopt.
Trouwens de MEXX spant de kroon, ze stoppen het bonnetje in de doorzichtige tas zodat iedereen niet alleen kan zien wat je gekocht hebt maar ook hoeveel je hebt uitgegeven!
Hierbij een paar fotootjes.

Privacy. iedereen weet wel wat er ongeveer mee bedoeld wordt. maar wat zegt het woordenboek erover?

Privacy is een afweerrecht en beschermt de persoonlijke levenssfeer. Het recht op privacy wordt ook wel omschreven als het recht om met rust te worden gelaten (The right to be left alone volgens de definitie van Warren & Brandeis die de eerste juridisch getinte definitie van privacy gaven). Privacy is een ruim begrip: het gaat onder meer om de bescherming van persoonsgegevens, de bescherming van het eigen lichaam en van de eigen woning, de bescherming van familie- en gezinsleven, en het recht vertrouwelijk te communiceren via, brief, telefoon, e-mail en dergelijke. Privacy betekent dat men dingen kan doen zonder dat de buitenwereld daar inbreuk op maakt of zelfs weet van heeft.

Het is een veelomvattend begrip. Ik was in eerste instantie gericht op de toenemende inbreuk op onze privacy vanuit de overheid. Je weet wel; in de oorlog tegen het terrorisme moeten we offers brengen en een van die offers is inbreuk op onze privacy. Persoonlijk vind ik die ontwikkeling erg eng omdat je niet weet waar het eindigt en of de gegevens niet misbruikt gaan worden. Het boek van George Orwell 1984 heeft een grote indruk op mij achtergelaten. Maar goed, met dit als uitgangspunt ben ik de camera's op het NS station gaan fotograferen. Ik was benieuwd hoe de mensen rondom de camera's handelen, gaan ze de camera's uit de weg of zien ze ze niet hangen? Voor iemand die zo'n uitgesproken mening over het onderwerp heeft, moet ik eerlijk toegeven dat ik tot nu toe nooit bewust ben geweest van de camera's en dat terwijl ze duidelijk in zicht hangen. Wat viel me op?: de mensen gedragen zich normaal, totaal niet bewust van het feit dat ze bespied worden. ik viel met mijn camera meer op! Deze eerste opdracht was een hele uidaging omdat je de foto's vanuit een objectief standpunt moest fotograferen. Ik heb dit getracht te doen door alles in beeld de zelfde waarde toe te kennen door zoveel mogelijk scherp in beeld te brengen en een gebalanceerde compositie te maken. Uiteindelijk vind ik de foto op de roltrap het sterkst omdat je in eerste instantie de mensen ziet maar de lijn van de roltrap brengt je oog naar de camera die daar aan het plafond hangt. Dit vind ik ook weer symbolisch!

He verdorie, was ik zondag begonnen om een bericht te schrijven, kreeg ik het daarna weer te druk en ben ik het vergeten te publiceren! Hieronder alvast het stuk wat ik al geschreven had en dan maak ik het morgen af.

Het is alweer een tijdje geleden dat een bericht op mijn blog heb geplaatst. Sorry Bart ik beloof beterschap!
de 2e periode is vorige week van start gegaan en ons onderwerp is privacy. Dit vind ik echt een super interessant onderwerp en ik wil het graag onderzoeken.
In de eerste week lag de nadruk op het vormen van een inhoudelijk standpunt over privacy en het experimenteren van een fysiek standpunt waarbij de nadruk lag op het maken van foto's vanuit een objectief standpunt. aaarch, dat was een hele uitdaging want ik heb nogal een uitgesproken mening over de ontwikkelingen in ons land betreffende privacy dat het moeilijk was om een objectief standpunt in te nemen bij het maken van foto's.