Gisteren naar een interview geweest met Werner Herzog. In het kader van de IDFA werd hij geinterviewd in het Tuschinski theater te Amsterdam. Ik vond het jammer dat er maar 1 stukje van een documentaire werd getoond en dat veel van het gesprek over persoonlijke zaken ging. natuurlijk is de persoon ook belangrijk omdat het voor een groot deel bepaalt hoe een filmmaker naar zijn onderwerp kijkt. Maar ik had toch graag wat meer willen horen over hoe hij een documentaire maakt. Wat ik wel erg interessant vond was dat hij toegaf soms teksten te gebruiken die de persoon nooit gezegd heeft maar wel gezegd had kunnen hebben. In de discussie over wat een documentaire is en of je in mag grijpen of niet, is dit volgens mij toch een zeer interessant fenomeen. Tijdens de les hebben we het er over gehad in hoeverre je een beeld naar je eigen hand mag zetten. Een documentaire moet in de eerste plaats een repesentatie van de werkelijkheid geven. maar als filmmaker/fotograaf kun je de techniek gebruiken om iets sterker over te laten komen, of het publiek te leiden. In het geval van een film hoort daar tekst natuurlijk ook bij. Als Werner Herzog de tekst zelf heeft verzonnen maar door goed de persoon te leren kennen had de persoon de tekst ook zelf kunnen verzinnen. In hoeverre is dat dan waarheidsgetrouw en.. in hoeverre is dat anders dan het beeld te 'manipuleren'?