Na de opdracht van vorige week is mijn aandachtpunt op het privacy verhaal enigszins verschoven. Ik richt mij nog steeds op de inbreuk op privacy maar niet alleen vanuit overheidsinstellingen en het NS station. Hier ligt de nadruk op veiligheid maar er wordt ook inbreuk gepleegd op onze privacy vanuit commercie. Ook deze inbreuk is al lang geaccepteerd en dat wil ik met mijn 2e reeks laten zien. ik vind de plastic tasjes die we uitgereikt krijgen een goed voorbeeld. deze tasjes geven meer bloot over de persoon dan we in eerste instantie door hebben. het geeft informatie over hoe kapitaalkrachtig we zijn, hoe modieus we zijn, wat onze hobbies zijn en ga zo maar door. soms is deze inbreuk op onze privacy gewenst, denk maar aan tasjes die je krijgt bij filialen van merkkleding. Iemand die iets heel duurs gekocht heeft in een winkel van Calvin Klein vindt het waarschijnlijk niet erg dat mensen dit kunnen zien door het tasje wat je draagt want je wilt per slot van rekening toch laten zien dat je iets bij CK gekocht hebt? Het witte indentiteitsloze plastic tasje zegt helemaal niets over ons koopgedrag en waarborgt zo meer onze privacy.

De nadruk van deze week ligt op subjectiviteit, gebruik compositie om je standpunt duidelijk te maken. ik heb gekozen voor een standpunt waarbij met name het plastic tasje in beeld is zonder te veel details van de persoon die het tasje draagt. ik probeer zo duidelijk te maken dat veel van de identiteit van een persoon af te leiden is van de winkels waar hij/zij koopt.
Trouwens de MEXX spant de kroon, ze stoppen het bonnetje in de doorzichtige tas zodat iedereen niet alleen kan zien wat je gekocht hebt maar ook hoeveel je hebt uitgegeven!
Hierbij een paar fotootjes.