overstekendbeeld

Mevrouw, wilt u een foto van ons maken?

2010-01-01T11:28:00.007+01:00

Eergisteren in een sportcomplex in Breda een voetbaltoernooi gefotografeerd.
Dit hoorde bij het NAC street league project. Zwaar bepakt, want zowel mijn D700 en Hasselblad moesten mee, loop ik de gymzaal binnen. Gelijk vliegen de ballen om mijn oren, geen goede plek voor mijn apparatuur! Shit toch maar snel mijn spul verzekeren!
Ik ben maar eerst naar de tribune gevlucht. Deze bevindt zich op 3 meter hoogte dus een goede plek voor een overzichtsfoto. Doel van mijn fotograferen is om de interactie tussen de jongens vast te leggen. Het gaat mij niet zozeer om het voetballen zelf. Uiteindelijk heb ik daar ook maar heel weinig foto's van gemaakt en de meesten daarvan zijn nog bewogen ook. Ik vind het heerlijk om met mijn Hasselblad te fotograferen. Ik vind hierdoor echt de rust om naar alles te kijken, in mij op te nemen en dan vervolgens te bepalen wat ik wil fotograferen. Wel jammer dat ik soms wel te laat ben omdat ik dan eerst nog moet scherpstellen. Maar de jongens waren de beroerste niet, sommigen waren zeer bereid te poseren!
Ik heb de rolletjes nog niet kunnen laten ontwikkelen maar ik weet wel dat een aantal foto's overbelicht zullen zijn. Ik heb namelijk gebruik gemaakt van de Metz staafflitser en met de lichtmeter heb ik refecterend licht gemeten zonder dat er iets was wat het licht refecteerde. Dus ik ben bang dat deze foto's overbelicht zullen zijn. Ik heb gelukkig wel alle situaties zowel met de Hasselblad als de D700 gemaakt.

2009-12-29T23:06:00.003+01:00

Het meelopen met het Grote Broer project is vanwege het weer nu al 2x afgezegd. Ik heb een nieuwe afspraak gemaakt voor dinsdag 5 januari in de hoop dat het weer het dan wel toelaat voor de jongens om de straat op te gaan.
Diezelfde dag heb ik ook een afspraak staan met het Women Fit project om nogmaals te proberen om de sportende allochtone vrouwen te fotograferen. Ik hoop dat ik ze kan overtuigen als ik beloof ze onherkenbaar in beeld te zetten.
Morgen ga ik het NAC street league project fotograferen. Er is een zaalvoetbal toernooi waarbij voetbalelftallen van allerlei verschillende wijken uit Breda tegen elkaar gaan voetballen. Mij is beloofd dat het een multi culti evenement zal worden!
Als laatste afspraak heb ik een evenement van het Grote Broer project. op 7 januari gaan jongeren voor ouderen koken in een bejaardentehuis en dan gaan ze samen eten.
Ondertussen heb ik ook eindelijk een reactie gekregen van de contactpersoon van de Molukse gemeenschap. Hij heeft mensen gevonden die wel gefotografeerd willen worden. Maar ik wete niet precies wat ik ermee wil. Zondag maar even met Steffie overleggen.

The Nanny 2

2009-12-29T23:00:00.003+01:00

Het gezin waarvan ik foto's heb mogen maken, komt uit Egypte. Naast de foto's met de Nanny heb ik ook foto's van hun interieur gemaakt omdat ik daardoor gefascineerd was geraakt. Ik kan ze waarschijnlijk niet voor de serie gebruiken maar ik vind ze erg mooi, dus vandaar dat ik ze toch even wil laten zien.
hierbij een aantal in hun originele formaat (dus niet vierkant).

The Nanny

2009-12-29T22:50:00.002+01:00

Ik heb weer bij een ander project van FMO kunnen fotograferen. Dit keer bij het Nanny project. In het kort gaat het bij dit project om kortstondige maar intensieve hulp bij het opvoeden van kinderen. Via de thuiszorg van Breda ben ik in contact gekomen met 1 van de Nanny's en zij heeft een gezin gevonden waar ik thuis mocht fotograferen. Tijdens het bezoek gebeurde er niet veel, er werd eigenlijk alleen maar gepraat, dus dat het om hulp bij de opvoeding gaat is niet uit de foto's te herleiden maar dat is volgens mij nu juist een sterk punt want ik wil juist niet dat de foto's letterlijk laten zien wat er gebeurt. Bedoeling is uiteindelijk dat de foto's in de serie het verhaal gaan vertellen. Ik heb zowel mijn mijn digitale camera als mijn 6x6 camera gefotografeerd. Het rolletje heb ik nog niet laten ontwikkelen dus hierbij slechts een aantal foto's van de digitale.

2009-12-17T16:01:00.004+01:00

Omdat ik toch zeker met mijn Hasselblad ga fotograferen, heb ik de foto's van het zingen opnieuw gekaderd zodat ze gecombineerd kunnen worden met de 6x6 foto's

2009-12-17T15:57:00.004+01:00

Vandaag zou ik naar Breda gaan om het grote broer project weer te gaan fotograferen. Dit keer geen zingende mensen maar jongens die op hun zwartgele fiets met gele jas door de buurt fietsen om jongeren die overlast veroorzaken op hun gedrag aan te spreken. Maar de sneeuw gooit roet in het eten! Met dit weer gaan de jongens de straat niet op. Ik heb met Cas afgesproken dat we het naar dinsdag verplaatsten. Nou maar hopen dat het weer een beetje mee gaat zitten. De donderdag voor kerst is namelijk de laatste keer voordat ze met de kerstvakantie dicht gaan.
Donderdag 7 januari is er wel weer een nieuwe activiteit gepland: jongeren naar voor ouderen koken en dan gaan ze samen eten! Daar ga ik in ieder geval ook naar toe. En dit keer neem ik ook mijn telelens mee!

2009-12-17T15:48:00.003+01:00

Gisteren bij Dannie Driedijk geweest van het nanny project. Ook dit lijkt mij een zeer interessant project. Mensen met 'lichte' opvoedingsproblemen kunnen bij dit project terecht voor intensieve kortstondige begeleiding.
Maar ook hier heb ik weer te maken met een kwetsbare groep. Ik denk dat de mensen die bij dit project betrokken zijn nou niet zitten te wachten op een fotograaf die hun problemen aan de buitenwereld blootlegt.
Eigenlijk vergt dit project meer tijd om vertrouwen op te bouwen. De kans op succes is dan veel groter. Als ik hier druk ga uitoefenen gaat het project niet door, ben ik bang. Dannie, zelf een enthousiaste hobby fotograaf, is helemaal bereid mee te werken. Hem lijkt het een goed project. We hebben afgesproken dat hij contact op zal nemen met de 'Nannies' om te pijlen of er gezinnen in behandeling zijn die wel mee zouden willen werken. Moeten de Nannies natuurlijk ook zelf willen meewerken. De nannies zullen dan contact met mij opnemen om een afspraak te maken. Ik moet dus wachten op een telefoontje. Dat betekent geduld en de boel overlaten aan iemand anders, beide zijn erg moeilijk voor mij. Ik ben niet de meest geduldige persoon en het succes van een project aan iemand anders overlaten, daar ben ik al helemaal niet goed in! Maar ik zal wel moeten want anders krijg ik helemaal niets voor elkaar.
Zou ik al kunnen informeren????

2009-12-17T15:29:00.003+01:00

Afgelopen zaterdag was Steffie ziek dus hebben Karin, Mireille, Koos, Ysbrand en ik elkaars werk besproken. Het was een zeer positieve bespreking voor ons allemaal ;-) (zijn wij kritisch genoeg naar elkaar?)
En de foto van de lege sportruimte wel met algemene instemming ontvangen. Het was ook mijn persoonlijke favoriet! Het is wel een mooi gegeven dat de foto's van het grote broer project, de zingende jongeren en ouderen, in dezelfde wijk zijn genomen als de foto van de lege ruimte. Koos formuleerde het zo: Het is duidelijk te zien dat het om een buurthuis gaat en buurthuizen zijn dé aangegeven plekken waar dit soort projecten plaastvinden.
Door de beelden van het zingen te combineren met beelden van de ruimte (leeg) en de buurt, gaan ze al een verhaal aan.

Ik zit eraan te denken om de grote broers (de vrijwilligers) te volgen tijdens hun wijkpatrouille, waarbij ze jonge kinderen aanspreken op hun gedrag. Daar gaat het me niet echt om. Het gaat me meer om die grote broers. Maar eerst regelen dat ik ze mag fotograferen en dan zie ik wel wat er zich voor mijn lens gaat afspelen: Ben ik dan een jager of een observator? Of een jagende observator?
Ik heb Cas, de begeleider van het project gebeld en hij gaat accoord met mijn idee. Donderdag ga ik naar Breda om de jongens te volgen! Ik ga in ieder geval met mijn Hasselblad fotograferen maar neem voor de zekerheid ook mijn D700 mee.

2009-12-17T14:46:00.005+01:00

Voor zondag en dinsdag had ik nieuwe afspraken staan voor andere FMO projecten.
Zondag zou ik een voetbalwedstrijd van de NAC Street League fotograferen en dinsdagmorgen sportende vrouwen van het Women Fit project.
Zondag heb ik zowel mijn Nikon D700 als mijn Hasselblad meegenomen. Met de Hasselblad heb ik uiteindelijk maar 6 foto's gemaakt maar het was ook moeilijk om een voetbalwedstrijd met deze camera vast te leggen, te veel beweging. Dus ik was wel blij dat ik ook mijn slr camera bij me had. Interessant genoeg heb veel minder foto's hiermee gemaakt dan dat ik normaal zou doen. De rust en concentratie van het fotograferen met een Hasselblad nam ik mee bij het fotograferen met de slr camera.
Dinsdag morgen vroeg in de auto gestapt zodat ik om 9 uur in Breda zou zijn voor het Women Fit project. Bedoel was dat ik met de vrouwen zou praten om uit te leggen wat mijn project inhoudt en waar de foto's voor bedoeld zijn. Ik hoopte zo hun toestemming te krijgen maar de kans was klein aangezien het om allochtone vrouwen ging. En inderdaad, op 1 vrouw na vond niemand het oke dat ik foto's zou maken, vooral toen duidelijk werd dat de foto's openbaar gemaakt zouden worden via de beeldbank van het stadsarchief. De vrouwen waren tijdens het bewegen van top tot teen bedekt, dus ook het hoofddoekje ging niet af maar ze voelden zich toch 'naakt'. ze vonden dat ze er belachelijk uitzagen en alle gordijnen moesten ook helemaal dicht, geen kiertje mocht er zijn. Uiteindelijk heb ik meegedaan zodat de vrouwen zich niet bekeken voelden en nadat iedereen weer weg was heb ik een foto gemaakt van de lege ruimte met de Hasselblad natuurlijk. Buiten heb ik het rolletje volgeschoten met een beeld van het buurthuis waar het sporten wordt georganiseerd en een foto van een heelijk aftands rijtje woningen.
Na het fotograferen ben ik via Tilburg naar huis gereden. In Tilburg heb ik mijn rolletje ingeleverd bij PLM Photofinishing. Volgende dag kon ik het alweer ophalen!

2009-12-17T14:21:00.005+01:00

Deze periode hebben we veel interessante lessen gehad. Met name de lessen van Michiel van Opstal over de diverse documentaire strategieën waren zeer verhelderend. Ze hebben me geholpen om inzicht in mijn werkwijze te krijgen. En toch stap ik weer met ogen open in een oude valkuil.
Na de eerste keer foto's maken van een FMO project was ik absoluut ontevreden over de foto's die ik had gemaakt. Ze leken te veel op het type foto's wat ik voor mijn commerciële opdrachten maak: letterlijk, inhoudelijk oninteressant en qua compositie.......Het waren nou net de foto's die ik niet meer wilde maken. Dus toen de foto's tijdens de zaterdag bespreken liet zien en mijn ontevredenheid liet blijken, kreeg ik zowel Steffie als mijn klasgenoten over mij heen. Er zaten volgens hen heel wat mooie momenten in de foto's. Volgens Steffie was ik teveel bezig met een beeldtaal die ik nog niet beheers (bijvoorbeeld de beeldtaal van Rob Hornstra). Hmm, na die opmerking kwam een soortgelijke opmerking van Karin uit het eerste jaar bij mij naar voren: 'laat de gedachte los van de fotograaf die je denkt te willen zijn!'
Volgens Steffie was de situatie waar ik was om foto's te maken ook best moeilijk: je komt ergens aan en je weet van te voren niet wat je kunt verwachten. Ik had ook mijn telelens niet meegenomen wat natuurlijk niet zo slim was. Hierdoor kon ik niet goed op mijn onderwerp inzoomen.

Het wordt tijd dat ik mijn Hasselblad ga gebruiken! Volgens Steffie zal mij dat leren om meer tijd te nemen voor het maken van een foto. Niet meer achter elkaar doorklikken maar elke foto bewust van wat ik fotografeer en wat ik niet fotografeer.

2009-11-26T10:46:00.007+01:00

Gisteren gesprek gehad met Jan en Francien van het FMO. Zij beoordelen de subsidieaanvragen en kennen de projecten van buiten.
Het was een zeer vruchtbaar gesprek waarbij ik meer heb geleerd over de insteek van het fonds. In het kort: omdat de reguliere subsidietrajecten van de gemeente erg bureaucratisch en traag zijn, is het FMO in het leven geroepen waardoor kleine initiatieven snel over geld kunnen beschikken om hun projecten tot uitvoering te brengen. hierdoor zijn de projecten persoonlijker en meer op maat gesneden. het zijn namelijk projecten die door betrokken zelf zijn geinitieerd en niet door organisaties die aan tafels projecten verzinne. Ik breng het nu een beetje gechargeerd maar zo is het verschil snel duidelijk te maken.
Ik heb met Jan en Francien mijn selectie van projecten doorgenomen en door hun imput heb ik deze lijst nu aangepast. want sommige van 'mijn' projecten waren nog in de beginfase en dus nog niet te fotograferen. Jan kwam zelf ook met een paar projecten waarvan hij vond dat ze geschikt waren. Deze heb ik in mijn lijstje opgenomen omdat ik het wel met hem eens ben.

Ik worstel nog wel met hoe ik het project wil gaan aanpakken. maar ik denk dat ik dara pas een antwoord op krijgt wanneer ik echt met fofograferen ga beginnen. Ik had met Mireille afgesproken dat ik haar woensdag zou bellen want het helpt mij om mijn gedachtes te ordenen door er met iemand over te praten. Mireille weet de juiste vragen te stellen en helpt mij goed om een duidelijke focus te krijgen. Zij verwoordde gisteren iets waar ik nog steeds mee zat, namelijk of ik nu meerdere FMO projecten wil fotograferen of dat ik me op 1 project richt. Deze keuze heeft natuurlijk alles te maken met wat ik uiteindelijk wil vertellen.
Na het gesprek van gisteren met de FMO medewerkers ben ik nu eerder geneigd om er slechts 1 project uit te halen. De projecten van het FMO onderscheiden zich namelijk van het reguliere hulpverleningstraject door de kleinschaligheid en betrokkenheid.
ik denk dat door me te verdiepen 1 project, deze intimiteit beter uitgebeeld kan worden.
Ik heb in de beeldbank van Amsterdam 2 projecten gevonden die de verschillende benaderingen hebben toegepast.
Otto Snoek heeft met zijn serie Confortzone foto's in Amsterdam gemaakt die de veelzijdigheid en omvang van het aanbod van vermaak evenementen in Amsterdam laat zien. Hij verdiept zich niet in 1 evenement maar laat verschillende evenementen zien:

foto's Otto Snoek

Een andere aanpak heeft fotografe Anne Marie Trovato. Zij heeft een Nederlands Turks meisje gevolgd die na de lagere school naar het VMBO is gegaan. Voor het eerst begeeft dit meisje zich buiten haar eigen wijk. Zij richt zich met deze reportage op 1 meisje maar dat verhaal is een voorbeeld voor meerdere allochtone kinderen die zich in twee werelden bevinden: thuis traditioneel en op school Nederlands.

foto's: Anne Marie Trovato

ongeduldig

2009-11-24T11:24:00.002+01:00

Ik was van plan om vandaag contact op te nemen met de projecten die mij fotografisch interessant lijken. Maar ik begon te twijfelen. Het fonds is de afgelopen 2 weken veel in het nieuws geweest en de kans is groot dat de mensen bang zijn om ook negatief in het nieuws te komen. Dus het lijkt mij verstandiger om eerst met de mensen van het FMO te praten en daarna contact op te nemen met de projecten.
Voordeel hiervan is dat ik eerst met het FMO over projecten kan praten en een beter inzicht kan krijgen én dat ik daarna tegen de mensen van de projecten kan zeggen dat ik contact heb gehad met het FMO en dat zij mijn project ondersteunen.
Ik denk dat ik op deze manier de kans op medewerking vergroot.
Vandaag ga ik mijn gesprek van morgen voorbereiden en onderzoek doen naar fotografen die een soortgelijk thema hebben gefotografeerd.

FMO-fonds Breda ligt onder vuur

2009-11-17T15:51:00.006+01:00

Zojuist met Jan van Opstal gesproken. Hij is één van de projectleiders van FMO.
Hij is geinteresseerd in mijn project en we hebben een afspraak gemaakt voor volgende week dinsdag. De andere projectleiders zijn er ook bij want Jan vindt mijn project interessant genoeg om de anderen van het FMO erbij te betrekken.
Deze week is er geen tijd meer vanwege een artikel in de Stem van afgelopen zaterdag. De boel staat op zijn kop vanwege deze aanval:

Dit was de kop:

FMO-fonds Breda ligt onder vuur

en hierbij 1 alinea uit de tekst:

Veel projecten verlopen succesvol. Sommige projecten spatten uit elkaar. Zo is er, na het verlenen van FMO-subsidie, een jaar lang ruzie geweest in de stichting Oneness Africa, die Afrikaanse Bredanaars wil helpen. De oprichter van die stichting bestempelt voormalige collega's als 'gelukzoekers'. Een mediator die bij Oneness betrokken was, noemt de verantwoording die over de subsidie moet worden afgelegd 'wat primitief'.

bron: de Stem

Ik heb het hele artikel gelezen en ben geshockeerd over de eenzijdigheid ervan. ' veel projecten verlopen succesvol. Sommige projecten spatten uit elkaar'. En vervolgens gaat het hele artikel over projecten waar problemen bij zijn en wordt er geen woord meer gerept over de projecten die wel goed verlopen.

Ik hoop dat deze nagatieve publiciteit geen efect heeft op de bereidheid van mensen om mee te werken aan mijn fotoreportage.
Aan de andere kant, het is wel een actueel onderwerp ;-)

Breda re-visited

2009-11-17T14:22:00.004+01:00

Nieuwe periode is aangebroken! Nieuwe rondes nieuwe kansen ;-)
Dit keer is Breda de bron van inspiratie. We moeten een serie van 12 beelden maken voor het stadsarchief van Breda. Logisch dus dat de serie over Breda moet gaan.
Maar de opdracht is vrij ruim, dus ruimte om je eigen onderwerp te kiezen.
Na verschillende websites te hebben geraadpleegd, kwam ik op de website van de gemeente.
Hier stond een kopje ' Fonds voor Maatschappelijke Ontwikkeling' en mijn interesse was gelijk gewekt.
' FMO bevordert het meedoen van burgers aan de Bredase Maatschappij'

FMO in het kort

Meer sociale samenhang in de wijken. Meer mensen die kunnen meedoen aan de Bredase samenleving. De gemeente nodigt haar inwoners uit om mee te denken! Alle ideeën zijn vanaf 1 januari 2007 welkom bij het Fonds Maatschappelijke Ontwikkeling (FMO).

Sociale stad

Met het fonds willen we ideeën voor maatschappelijke ontwikkeling stimuleren. We willen dat zoveel mogelijk mensen alle kansen krijgen om mee te doen aan de Bredase samenleving. "Iedereen hoort erbij, iedereen doet mee". Het FMO is één van de pijlers. We staan open voor vernieuwende initiatieven op de terreinen zorg en welzijn, wonen en werk, onderwijs en cultuur. We willen samen met u de sociale samenhang in de wijken en buurten versterken door Bredanaars met elkaar in contact te brengen, betrokkenheid tussen bewoners(groepen) te vergroten en (vrijwilligers)activiteiten te stimuleren. Ook willen we samen met u het meedoen van bepaalde groepen aanmoedigen.

bron: website Breda.nl

Inmiddels hebben diverse projecten subsidie gekregen om hun project uit te voeren.
Hoe vullen ze die projecten in?
Wat is hun idee van maatschappelijke cohesie?

copyright

2009-10-20T12:47:00.008+02:00

In het kader van de discussie over copyright het volgende:

Gisteren zag ik het tijdschrift Mama in de schappen staan en ik herkende de coverfoto gelijk. Het lijkt als 2 druppels water op de foto die Annie Leibivitz van Demie Moore heeft gemaakt.

In hoeverre is hier het copyright van Annie Leibovitz geschonden?

katern klaar

2009-10-16T22:27:00.003+02:00

Gisteren de hele dag bezig geweest met het maken van mijn katern. Eerst bij Rudolf uitgeprint en daarna bij John van Peer in Breda in elkaar gezet.
We hadden gisteren een workshop boekbinden bij John en Mireille en ik hadden allebei het ingenieuze idee dat als we dan toch in Breda zijn, we onze katernen in elkaar kunnen naaien en schoon kunnen snijden.
Wat een zenuwslopend werkje was het! John had ons aangeraden om eerst de pagina's met de hand en lineaal los te snijden. Aahh nee!! Dat kan ik dus helemaal niet goed!
Gelukkig dat Rudolf op de printjes van die snijkruisjes had ingesteld zodat we goed konden afstellen.
Op hoop van zegen de pagina's op elkaar gelegd en gaan naaien. Eerste katern ging ietsie scheef maar de tweede ging goed en wonder boven wonder passen (bijna) alle foto's goed tegen elkaar.
De paginanummering was bij nader inzien niet zo'n goed idee. Het leidt af en het heeft geen toegevoegde waarde, dus negeren aub!
Ook kwam ik er vandaag achter dat ik de spelfout in de tekst, die ik al lang had gezien, ben vergeten eruit te halen. Er staat 'vergruist' maar het moet zijn 'verguisd'.

Nou ja, het is dus niet perfect ;-)

artists impressions zijn klaar!

2009-10-16T22:02:00.007+02:00

Kom, laat ik wat van mijn geknutsel zien! Ik heb er wel gemengde gevoelens bij.
Ik heb het bewust 'over the top' gedaan zodat je duidelijk kunt zien dat ik aan het photoshoppen ben geweest. ik wil tenslotte een statement maken. Bas had me al verteld dat als je door een ingreep te doen iets duidelijk wilt maken, je die ingreep ook moet laten zien.
Toen vorige week in NRC Next een geshopte foto te zien was van Alex, Maxima en de 3 aatjes, op een strand in Mozambique, snapte ik wat hij bedoelde.
Dus ik ben aan de bak gegaan. Maar iets in een foto plaatsen is duidelijker te zien dan dingen uit een foto shoppen. Zo heb ik in de oude wijk de TV schotels, straatvuil en zelf de allochtone medemens weggeshopt en vervangen door blond en blauwe ogen types. Maar wat vooral opvalt zijn die blanke mensen die ik in de foto geshopt heb. Zijn de andere aanpassingen nog wel te zien? Of is dat wel nodig. Uiteindelijk moet het duidelijk zijn dat ik de oude en de nieuwe wijken van Katendrecht in een nieuw/oud jasje heb gestoken. Die tegenstelling is wel duidelijk en zal naar ik hoop ook het verhaal duidelijk maken.

2009-10-16T21:48:00.003+02:00

Bij de laatste bespreking had ik de eerste versie van mijn katern meegenomen om te bespreken.
Eerst met Rob van Hoesel en daarna met Bas.
In de week ervoor ben ik driftig op zoek gegaan naar beelden die passen bij de 'artists impressions' en die het verhaal versterken. De oude foto's van Katendrecht gecombineerd met het verpauperde beeld van de nieuwbouw werkt aardig. Rob vond dat er een interessante wisselwerking plaatsvond tussen de verschillende beelden. De gevonden beelden voor bij de geupgrade oude wijk zijn nog niet allemaal goed. Ik had familie kiekjes van de facebook pagina's van vrienden van mij gedownload maar deze waren niet classy genoeg (sorry Helena) de wijnflessen als kandelaars in de tuin deden te studentikoos aan. Geen grachtengordel imago. Dus verder zoeken naar betere foto's.
Bas gaf nog als opmerking dat ik goed moet kijken naar de volgorde van mijn boekje. Ik heb een inleidende tekst die aangeeft dat ik me afvraag hoe maakbaar Katendrecht is en dan begin ik met 2 found footage foto's van oud Katendrecht, terwijl je na die tekst gelezen te hebben, zou verwachten dat het eerste beeld ingaat op de tekst.
Ook gaf Bas aan dat bij het eerste deel, de zwartwit foto's een gevoel van historie geven en dat er in dit deel van de found footage bijeengehouden wordt doordat ze zwartwit zijn, wel ook letten op uniform formaat. De andere found footage is in de toekomst en de foto's zijn in kleur. Hoe koppel ik deze los van de artists impressions die ook in kleur zijn. Kan ik hier ook met een kleuraanpassing werken?

2009-10-13T17:32:00.003+02:00

Ik blijf worstelen met het found footage gedeelte van onze opdracht. Aangezien ik in mijn eigen werk een verschil maak tussen het oude en het nieuwe gedeelte van Katendrecht, heb ik het idee dat daar de found footage ook op afgestend moet worden. Met andere woorden, in de found footage is ook een tweedeling zichtbaar.
Alleen hoe verbind ik de twee aan elkaar?
In combinatie met het 'sjofel' maken van de nieuwbouwwijk laat ik beelden zien van het 'oude' Katendrecht maar dan hoe ik denk dat het er echt heeft uitgezien, dus het verpauperde Katendrecht.
Aan de andere kant laat ik het 'oude' Katendrecht van haar mooie kant zien en nu komt mijn worsteling: hoe combineer ik daar gevonden beelden mee?
Back to basics, terug naar het oorspronkelijke idee: De gemeente gebruikt een soort geïdealiseerd beeld van de Kaap. Dit laat ik zien door de oude kaap te 'upgraden'. Bij dat geidealiseerde beeld horen ook geïdealiseerde mensen en straatbeelden. Beelden van ideale gezinnetjes die in die ideale wijk wonen.
Nog even dit idee laten inwerken

found footage

2009-10-06T20:41:00.003+02:00

tijdens de bespreking van afgelopen zaterdag kwam de discussie op gang over wat found footage nu eigenlijk is. Sommigen van ons hadden beelden die duidelijk afkomstig waren van de wat meer 'gevorderde' fotograaf. Anderen hadden weer afbeeldingen die niet fotografisch waren. Reden voor Bert om nog eens uit te leggen wat er nu bedoeld wordt.
De reden waarom found footage nu zo populair is in fotografieland is niet omdat de kwaliteit van de foto's zo goed is maar omdat ze ons de tijd laten zien., of liever gezegd, het verstrijken van tijd. ze geven ons een mooie impressie van de ontwikkelingen door de tijd heen. Phoe, ik vind het moeilijk om het te verwoorden terwijl ik het wel snap.
Ik heb vandaag nog een keer naar de documentaire over Erik Kessels gekeken. Hij is voortdurend op zoek naar nieuw 'oud' beeld. Boekjes die hij publiceert geven de kijker de mogelijkheid om het ouder worden van een echtpaar op vakantie te volgen, een vrouw die elk jaar op de Tilburgse kermis haar eigen foto 'schiet'. op veel foto's zie je dezelfde mensen en dan op eens is er in een bepaald jaar iemand verdwenen die ook niet meer terug komt. De beelden van de kermis zeggen meer over het leven van de vrouw dan je in eerste instantie zou beoordelen.
Maar er is een groot verschil tussen hoe Erik Kessels, Joachim Schmidt en anderen werken. Zij vinden fotomateriaal en besluiten dat ze er iets mee kunnen. De manier waarop wij aan de gang moeten is andersom; we hebben een verhaal en daar moeten we foto's bij zoeken. We zullen er nooit in slagen om foto's uit eenzelfde serie of van dezelfde maker, te kunnen gebruiken voor ons Katendrecht project.

2009-10-06T20:34:00.002+02:00

Het oude Katendrecht idyllisch, het nieuwe Katendrecht verloederd. Dit wil ik met de foto's na het photoshoppen vertellen. Maar wat is de plek van de found footage? Ik wilde met de gevonden beelden een ongure sfeer scheppen, eentje in het verleden (zoals Katendrecht echt moet zijn geweest) en eentje in het nu (Katendrecht volgens natuurlijk verloop, zonder dat de gemeente heeft ingegrepen). Maar is de link met mijn eigen beelden dan wel duidelijk? Er wordt aan getwijfeld, ik ben er nog niet uit. Leg de oude beelden naast de geshopte versie van het nieuwe verloederde Katendrecht en leg de beelden uit het nu naast de geshopte versie van het oude deel van Katendrecht en ze gaan een relatie met elkaar aan.
Maar ik moet nog meer beelden vinden om dit echt goed te toetsen.

Hoe zou de Kaap er nu echt uitgezien hebben?

2009-10-01T22:37:00.004+02:00

impressions Katendrecht

2009-09-26T12:23:00.002+02:00

2009-09-26T12:12:00.003+02:00

Afgelopen week niet veel tijd gehad om serieus aan de opdracht te werken. De bespreking met Bas afgelopen zaterdag was wel goed. Als ik de artists impressions wil maken, moet ik me wel houden aan de regels die gehanteerd worden. Op mijn foto's zijn te veel schaduwpartijen te zien. Ik moet terug wanneer het bewolkt is zodat ik mooi egaal belichte foto's kan maken. Die blauwe luchten er later inshoppen. Ik denk er wel over na om contact op te nemen met met een bedrijf wat zulke afbeeldingen maakt. Wie weet kunnen ze me er nog mee helpen.
Het idee begint wel meer vorm te krijgen. De gemeente schept een beeld van Katendrecht wat in de toekomst ligt, of kan liggen. Het is niet zeker dat dit deel van Rotterdam de allure krijgt die de gemeente zo loopt te promoten.

Artists impression III

2009-09-16T20:47:00.003+02:00

Jaaah, er komt geen einde aan!
Die tekeningen die gebruikt worden staan misschien te ver af van fotografie.
Maar ik heb een bedrijfje gevonden die dus fotomontages maakt. Erg interessant in het kader van documentaire fotografie ;-)
En die blauwe luchten? piece of cake!

Artists impression II

2009-09-16T20:27:00.007+02:00

De volgende verklaring vond ik in Wikipedia:

Een artist's impression (ruwe Nederlandse vertaling: "indruk van de kunstenaar", ook wel artist impression genoemd) is een Engelse term die wordt gebruikt in de kunst. Het verwijst naar een kunstwerk, meestal een schilderij, dat gemaakt is naar aanleiding van een historische gebeurtenis. In het kunstwerk maakt een kunstenaar een bepaalde interpretatie van hóe iets gebeurd moet zijn, zonder bij die historische gebeurtenis aanwezig geweest te zijn. De bron voor een artist's impression vormen dus verhalen en overleveringen uit de tweede of derde hand.

De term wordt ook gebruikt in wetenschap en techniek, om een grafische voorstelling aan te duiden van een constructie die nog niet vervaardigd is of van een verschijnsel dat nog niet waargenomen is of niet visueel waargenomen kan worden. Bij bouwwerken spreekt men vaak van een architectural rendering.

Voorbeelden van artist's impressions

Veel verhalen uit de Bijbel zijn door kunstenaars uitgebeeld. Omdat geen van die kunstenaars leefde ten tijde van de historische gebeurtenissen of omdat bepaalde verhalen alleen als mythen of metaforen bekend zijn, gelden de kunstwerken die gebaseerd zijn op bijbelse taferelen als artist's impressions. Een beroemd voorbeeld hiervan is Het Laatste Avondmaal geschilderd door de Italiaanse uomo universale Leonardo da Vinci.

Het Laatste Avondmaal, fresco door Leonardo da Vinci, een beroemd voorbeeld van een artist's impression

Ook mythologische, politieke en buitenaardse verhalen kunnen als artist's impression zijn uitgebeeld.

hmm, mythologische, politieke en buitenaardse verhalen kunnen als artist's impression worden uitgebeeld. Het oude Katendrecht uitbeelden als een artists impression? Dus een beeld neerzetten zoals de gemeente doet geloven hoe Katendrecht vroeger was?

Artists impression

2009-09-16T20:05:00.006+02:00

Artists Impressions:
Tegenwoordig worden zgn artists impressions gemaakt van grote nieuwbouw projecten. Het doel is duidelijk: verkopen!! Dus zie je altijd blauwe luchten en groene blaadjes aan de bomen en veel mensen.
Ik kijk naar buiten, de herfstmoeheid heeft bij mij al toegeslagen, en ik begin te gapen als ik naar de grauwe lucht kijk en de gele en bruine blaadjes die door de wind worden meegenomen. Hoe ga ik in godsnaam met dit weer mooie plaatjes maken en het oude Katendrecht verkopen?

Ik heb een bedrijf uit Rotterdam gevonden die de zgn artists impressions maakt:

CHORO is gespecialiseerd in 3d architectuur visualisatie voor projectontwikkelaars, gemeenten, architecten en andere partijen die projecten willen presenteren. Een mooie artist impression overtuigt de klant soms beter dan woorden. Fotorealistische 3d presentatie is tegenwoordig eerder standaard dan uitzondering bij het presenteren van (nieuwbouw) projecten.
Choro maakt in opdracht hoogwaardige 3d artist impressions, animatie's, 3d plattegronden, maquette of interactieve 360 graden rotatie panorama's. Naar uw persoonlijke wensen kan het eindprodukt worden toegepast voor bijvoorbeeld drukwerk, internet-media, DVD of bouwbord. Dat hoge kwaliteit ook betaalbaar kan zijn laat Choro u graag ondervinden.
Klik op onderstaande 3d afbeeldingen en bekijk de artist impression in hogere resolutie.

Ook van de interieurs worden artists Impressions gemaakt:

dualiteit

2009-09-12T12:20:00.003+02:00

de eerste bespreking met Bas achter de rug.
De twee gezichten van Katendracht als uitgangspunt met als term: dualiteit: tweeslachtigheid.
Er is geen 1 Katendrecht. In de propaganda van de gemeente gaat alle aandacht uit naar de nieuwe projecten: de nieuwbouw woningen, het China Centre, de SS Rotterdam, het nog te bouwen winkelcentrum. Al deze projecten vinden plaats aan 1 kant van Katendrecht. Er zijn mooie Artists impressions gemaakt om het gebied verleidelijk in beeld te brengen maar over het andere deel wordt nauwelijks gerept. Tijd om daar verandering in te brengen.
Op dezelfde manier als de gemeente dat heeft gedaan met het nieuw ontwikkelde gebied, wil ik het oude gedeelte van Katendrecht in beeld brengen.

Verbouwing kluswoningen op Katendrecht gestart

2009-09-11T22:50:00.004+02:00

De verbouwing van het kluswoningenproject Driehoek Zuid op Katendrecht is gestart. In de tweede week van juli is de aannemer begonnen met het intern slopen van de 34 woningen. Zodra hij klaar is met de renovatie van het casco, gaan de kluswoningen-katendrecht-start-bouw-juli-2009-02-kleinklussers zelf aan de slag. Sinds kort presenteren zij zichzelf aan de wijk als nieuwe buren: aan de gevel hangt een grote foto van de groep klussers.

Positieve uitstraling
Driehoek Zuid is een gezamenlijk project van woningcorporatie Woonstad Rotterdam en de gemeente Rotterdam. De afgelopen jaren is op verschillende plekken in Rotterdam gebleken dat dit soort projecten een positieve uitstraling heeft op oude wijken. Kopers van klushuizen zijn vaak jonge mensen met creatieve beroepen, ondernemingszin en lef. Ze durven te investeren in een bijzondere woning, maar ook in een buurt met een minder goede reputatie.

kluswoningen-katendrecht-start-bouw-juli-20091Karakteristieke voorgevel
De groep van 34 huishoudens kan een flinke impuls geven aan de wijk Katendrecht, die volop in ontwikkeling is. Om te waarborgen dat dit ook gebeurt, moeten de kopers minimaal twee jaar in de woning blijven wonen. De 34 woningen zijn ongeveer 100 jaar oud en voldoen niet meer aan de hedendaagse eisen. De panden hebben een karakteristieke voorgevel. De kopersvereniging heeft de opdracht deze gevel weer de uitstraling van weleer te geven. Verder ontwerpen zij de woningen naar eigen inzicht en krijgen ze de beschikking over een gemeenschappelijke binnentuin.
bron: www.woneninrotterdam.nl

Zou deze groep mensen een afspiegeling kunnen zijn van de bewoners van Katendrecht?

2009-09-11T22:29:00.001+02:00

Na wat struinen op internet, kwam ik het volgende filmpje tegen.
Journalist Prem is vorig jaar 'aangevallen' door jongetjes in Katrendrecht tijdens het filmen van zijn programma.
Hierbij een samenvatting van de betreffende uitzending:

Periode 9: Katendrecht

2009-09-10T21:55:00.005+02:00

Het derde jaar is begonnen en net als onze voorgangers (derde jaars deeltijd fotografie) mogen we nu los in Katendrecht.
De opdracht luidt als volgt:

"Verzamelaar" en de "Meta-Kunstenaar", de keuze van het perspectief
het construeren van een narratief geloofwaardig verband tussen beelden uit archieven en found footage materiaal in combinatie met hedendaags zelf geschoten equivalent.

Een werkperiode die handelt over Katendrecht, een wijk in Rotterdam.
De geschiedenis van dit deel van de stad is goed gedocumenteerd op het interner, informatie is ruim voorhanden.
De sporen van dit verleden en de ambities die de gemeente koestert om van deze wijk een gewilde omgeving te maken, zijn in conflict of als accent aanwezig binnen het straatbeeld van vandaag de dag.
Als uitgangspunt wordt een zelfgekozen thema genomen zoals: afscheid, weemoed, handel, verdriet, etc.

5 september zwalkend door katendrecht.

Op de website van de gemeente staat het volgende:

...Het bestaande Katendrecht wordt opgeknapt en een veelheid en diversiteit aan woningen wordt nieuw in de wijk gebouwd....

....De karakteristieke woningen en de sfeer van beide havens brengen het bijzondere en avontuurlijke imago uit het verleden weer terug naar Katendrecht....

Toen ik zo op de zaterdagmiddag door Katendrecht liep voelde ik niets van de sfeer van beide havens. ook voelde ik mij niet avontuurlijk. En wat is dan dat bijzondere en avontuurlijke imago?? Wat ik gehoord heb over het verleden ging het om dronken zeelieden en prostituees. Is dat wat de gemeente als 'avontuurlijk' omschrijft?? Zitten de nieuwe bewoners te wachten op dit imago?? wat zijn eigenlijk hun verwachtingen?? Waarom hebben ze een huis op de Kaap gekocht??
Tijdens onze wandeling werden Juul en ik aangesproken door een man, we keken namelijk op een kaart en hij dacht dat we de weg kwijt waren. De man, al op respectabele leeftijd, blijkt hier geboren te zijn maar heeft zijn verdere leven op andere plekken in Rotterdam gewoond. Hij is weer terug omdat hier de huisprijzen te betalen zijn. Is het dus slechts een economische keuze van de mensen geweest en niet alle propaganda van de gemeente?

De twee gezichten van Katendrecht.
Terwijl ik zo door de wijk liep viel mij ook op dat er een tweedeling, een soort scheidslijn te zien is: Het oude gedeelte en de nieuwbouw wijk.
Op deze foto is de scheiding ook duidelijk te zien. Dit is Katendrecht na de sloop en voordat er gebouwd werd.

De tweedeling is duidelijk te zien aan de huizen maar ook aan de mensen die zich in die straten bevinden. in het oude gedeelte heb ik kinderen van allochtone afkomst gezien en de 'oude' rotterdammers die er waarschijnlijk al 40 jaar wonen.

Aan de andere kant van de scheidslijn staan de nieuwbouw woningen waar de bevolkingszamenstelling duidelijk anders is, veel blanke jonge gezinnen. Het is een nieuwbouw wijk en na mijn opdracht van periode 5 (vinexlocatie in rosmalen) zeer herkenbaar. Deze wijk had in elke willekeurige vinexlocatie kunnen staan. Gaat deze wijk het verleden weer doen herleven??
Mijn interesse is gewekt, nu alleen nog onderzoeken hoe ik hier vanuit een refectieve houding op ga reageren. Ook moet ik nog uitzoeken hoe ik vanuit archiefmateriaal met dit thema zal omgaan.

Nog niet klaar

2009-06-30T16:12:00.005+02:00

Ik heb me een beetje laten beinvloeden door de positieve feedback van de laatste bespreking.
Ik dacht dat ik door deze feedback kon concluderen dat ik iets had om te presenteren. Maar bij de beoordeling bleek dat ik toch niet voldoende mijn verhaal kon overbrengen.
Ik kreeg een 5 en dus een zomertaak.
Dit betekent dat ik in de zomer door moet gaan en het op 22 augustus opnieuw moet presenteren.
Eigenlijk kwam dit niet als een volslagen verrassing ik had per slot van rekening pas 2x in het klooster gefotografeerd.
Ff 2 weken alles laten liggen om er nu weer met een frisse kijk mee door te gaan.
Vorige week vrijdag mijn presentatie foto's aan de zusters laten zien en zij vonden de foto's erg mooi.
Het is interessant om te zien hoe zij deze foto's lezen. Waar ik lege onpersoonlijke ruimtes zien, zien zij ook lege ruimtes maar zeer sfeervolle en warme ruimtes.
Voordat zij in de jaren 70 in dit klooster zijn getrokken, woonden ze in het ziekenhuis. Ze hadden geen eigen pand. De zusters hadden geen kamers maar cellen en in de gemeenschappelijke ruimtes stonden geen stoelen maar krukken. Kortom hun referentiekader is compleet anders dan de mijne. Een zeer interessante gewaarwording.
Maar goed, hoe ga ik het nu aanpakken? Daar ga ik eens goed over nadenken. Volgende week een afspraak met Bart om mijn plan(nen) te bespreken.

Presentatievorm

2009-06-11T12:08:00.005+02:00

Ik ben eigenlijk vanaf het begin uitgegaan van een wandpresentatie maar na de bespreking van afgelopen week liet ik de gedachte aan een boekje toe. Reden hiervoor was dat ik dacht dat more is more. Hoe meer foto's ik presenteer van onpersoonlijke ruimtes, des te beter de boodschap overkomt. (verbazingwekkend hoe ik dit aanneem zonder te toetsen, maar daarover later meer )
Planning was dat ik maandagavond na het fotograferen gelijk een boekje zou gaan maken via zo'n internetservice en dat ik het dan nog op tijd zou hebben voor de presentatie. Het lot besliste anders.
Alles wat mis kon gaan, ging ook mis. Kaartlezer kapot, verkeerde paginaverhouding van de fotoboeken en ik wilde perse aflopend hebben en handmatig inbinden door een profi werd me toch echt te duur. Ik wil nu echt leren hoe ik een boek moet maken maar dat terzijde. Doordat er zoveel mis ging (het heeft zo moeten zijn) ging ik stil staan bij mijn beslissing om een boek te maken. Ik besefte dat ik weer bezig was met in mijn oude valkuil te stappen: de automatische piloot: snelle beslissingen maken zonder echt erover na te denken. Dus ik ben nog eens goed naar mijn selectie gaan kijken en ik besefte dat er foto's in zaten die gewoon niet werkten of geen toegevoegde waarde leverden. Ik had ze erbij gedaan om body te geven aan het boekje. DOM!!
Uiteindelijk uitgekomen bij een selectie van 10 foto's. Ik wil de foto's groot presenteren omdat zo alle details goed zichtbaar zijn, het gebrek aan persoonlijke details wordt goed zichtbaar. Kortom een wandpresentatie is toch veel geschikter!
Ik heb de foto's op A3 formaat op de academie laten afdrukken en ze zien er echt super gaaf uit! Het zijn echt mooie foto's geworden!! (ze zijn toch niet te mooi?!?!?)
Ik heb ook al een muur in de academie gereserveerd voor mijn presentatie, nu alleen nog een titel.....

Nog een paar foto's

2009-06-11T11:03:00.009+02:00

Maandagmorgen gelijk naar het klooster gebeld en aan zuster Agata gevraagd of ik die middag mocht komen fotograferen. Blijkbaar moest er toch een zuster aanwezig zijn en uiteindelijk met zuster Eugenie om 3 uur afgesproken.
Ik was een beetje verbaasd over het feit dat zuster Agata mij niet gewoon alleen wilde laten maar achteraf gezien begrijp ik dat wel. Ik zie de ruimtes misschien wel als heel onpersoonlijk en conferentieoord-achtig maar voor deze vrouwen is het wel hun thuis. Als ik bij andere mensen thuis zou fotograferen, zouden zij mij ook niet alleen laten.
Ik heb maandag o.a. foto's gemaakt rondom het klooster en van de tuin maar ze passen niet in de serie.
Ze vertellen niet hetzelfde verhaal als de ruimtes binnen. De foto's van de tuin komen in de buurt omdat deze, net als de binnenruimtes, enige persoonlijke input mist. Maar als ik ze in de serie stop, werken ze niet. Het haalt juist de kracht uit de andere foto's. Er is maar 1 foto van de omgeving die ik wel vind werken en deze heb ik op de eerste dag al gemaakt:

Ik zie dit als de foto waarbij ik het klooster introduceer. Het laat een kaal en onpersoonlijk gebouw zien, de tuin is praktisch maar onpersoonlijk en de gordijnen voor het raam tonen een geslotenheid die onpersoonlijk werkt.
Maar ook deze foto werkt niet goed in de serie, het is een stijlbreuk omdat het de enige foto is die buiten is gemaakt. Ik ga deze foto dan ook los van de anderen presenteren.

laatste bespreking

2009-06-08T14:25:00.006+02:00

Bespreking van afgelopen zaterdag viel niet tegen. Ik had de foto's gegroepeerd naar soort verhaal en één serie kwam aardig in de buurt van wat ik wilde vertellen. Ik merk wel dat ik wederom niet duidelijk kon maken aan de anderen wat ik nu precies wilde vertellen. Ik noemde alle facetten van het verhaal: de afstandelijkheid, de vriendelijkheid, de onderliggende spanningen, de eenzaamheid. Tja en terecht dat er dus werd gezegd dat niet al die facetten aanwezig waren in mijn foto's. Het is ook onrealistisch om al die punten in mijn foto's naar te willen laten komen, vooral in zo'n korte periode. Ik besef me dat om het hele verhaal te vertellen -mocht dat al mogelijk zijn- ik veel meer fotografisch onderzoek moet doen. Ik heb tot nu toe 6 zusters geïnterviewd en heb 1 avond met alle zusters doorgebracht. Ik begin me nu aardig een beeld te vormen van de situatie maar nu zou eigenlijk het echte werk pas moeten beginnen. Ik heb nu vooral research gedaan. Nu is het tijd om me toe te spitsen op mijn vertelling, welke aspecten kan ik beeldend maken en welke niet?

Gezien het gebrek aan tijd moet ik kijken naar de foto's die ik nu heb en wat deze mij vertellen. De foto's van de onpersoonlijke ruimtes lijken een deel van het verhaal te vertellen. De foto's laten de gemeenschappelijke ruimtes van de zusters zien, ruimtes waar al 30 jaar samen geleefd wordt. Hoewel pogingen zijn ondernomen om de ruimtes gezelliger te maken, ademen de ruimtes een onpersoonlijke sfeer uit. Stoelen en tafels die zo uit een conferentie oord zouden kunnen komen, plastic bloemetjes op tafel, religieuze beelden en schilderijen. Wat mij vooral opvalt is het gebrek aan persoonlijke 'sporen'. Nergens is iets te vinden wat iets persoonlijks vertelt over de bewoners van de ruimtes. Niemand heeft een boek laten slingeren, of een zakdoek. Zet er 10 andere zusters in en de ruimtes zouden er exact hetzelfde uitzien.
Ook koffie en thee drinken is een onpersoonlijke gebeurtenis. De kopjes die gebruikt worden zijn van het type die je in allerlei openbare ruimtes terugvindt, degelijke vormloze massaproductie. Nergens een persoonlijke mok te zien.
In de wasruimte hingen 3 overhemden aan de waslijn. Het eerste persoonlijke bezit wat ik ben tegengekomen maar ook deze kledingstukken onthullen weinig over hun eigenaresse.
Ik heb altijd van mijzelf gedacht dat ik niet materialistisch ingesteld ben maar na het fotograferen van deze ruimtes moet ik het toch nuanceren. Goed, ik hecht geen waarde aan mooie dure spullen maar ik hecht wel waarde aan persoonlijke spullen die een emotionele waarde voor mij hebben. Door mijzelf te omringen met deze tastbare herinneringen voel ik mij thuis, het geeft mij een gevoel van vertrouwen. Ik weet nog toen ik 8 jaar geleden in mijn flatje trok. Het heeft lang geduurd voor ik mij hier thuis voelde, ik moest eerst de sporen van de vorige bewoonster wissen. Ik zou nooit kunnen wonen in een huis waar ik niet mijn eigen stempel op heb gedrukt.

daguerre?

2009-06-05T23:17:00.004+02:00

Mijn moeder kwam vorige week aanzetten met een foto wat volgens mij een daguerre type is.
Het is in ieder geval een metalen plaatje, Kikkuh!!!!!

Zaterdag de afbeelding op de academie laten zien en volgens Don is het een Tintype en volgens Bas een Ferrotype. Na onderzoek op internet blijken Tintype en Ferrotype verschillende namen voor hetzelfde te zijn.

eindelijk foto's

2009-06-05T22:04:00.015+02:00

Gelijk dinsdagmorgen naar het klooster gebeld en een afspraak gemaakt voor die middag met de regionale overste -vanaf nu zuster Agata. 's middags een gesprek gehad met zuster Agata en waar de andere zusters geen directe uitspraken durfde te maken, had zuster Agata er geen problemen mee. Zij kwam er voor uit dat het soms moeilijk is om met elkaar samen te wonen. Wanneer er meningsverschillen zijn, moet zij optreden als scheidsrechter. Ze heeft wel een paar zaken duidelijk gemaakt, zo mogen de zusters niet zelf bepalen waar ze naar toe gaan en hoe ze hun dag/avond doorbrengen. Alles moet voorbij zuster Agata. Er zijn 3 avonden per week dat de zusters verplicht met elkaar moeten doorbrengen. Ze beginnen dan met het gebed om 6 uur, dan om 6.15 uur is het avondeten, om 8 uur journaal kijken en daarna samen optrekken in de recreatieruimte. Ik heb gelijk gevraag of ik die avond mocht langskomen om te fotograferen. Geen probleem, als ik wilde mocht ik ook bij het gebed aanwezig zijn en samen eten. Nou, dit aanbod natuurlijk aangenomen!
De avond viel tegen, het was heel gezellig maar dat wilde ik nu net niet fotograferen. Ik was gast dus de zusters hebben hun best gedaan om gezellig te doen. Dit is natuurlijk erg logisch maar het was niet de bedoeling. Ik wilde eigenlijk dat ze hun gang zouden gaan en dat ik kon fotograferen hoe iedereen haar eigen weg gaat. Wat me wel opviel was dat alle zusters zo enorm formeel met elkaar omgaan. Mij noemen ze gelijk gewoon Marieke en ze tutoyeren mij maar naar elkaar, de zusters waarmee ze al jaren samenleven, noemen ze zuster of zuster Birgit en ze spreken elkaar aan met u. We hebben het die avond o.a. over fotografie gehad en ik vertelde hen over de negatieven die ik bij mijn oma had gevonden en van de daguerre type die mijn moeder mij afgelopen vrijdag gaf, ook afkomstig van mijn oma. Zuster Agata zei dat ze in het archief ook van die metalen plaatjes met afbeeldingen was tegengekomen. Hierop begon ik te kwijlen, oooh, wat zou ik die graag willen zien. Zuster Agata gaf aan dat ze er naar op zoek zou gaan en dan mag ik ze zien! Ik denk niet dat dit nog voor volgende week gaat gebeuren, jammer.
om half 10 was de avond op aankondiging van zuster Agata afgelopen. Ik moest weg en de zusters moeten naar hun kamer.
Ik wilde graag bij de zusters op de kamer fotograferen maar mijn gevoel zegt me dat de zusters eerst meer aan mij moeten wennen, ik moet hun vertrouwen winnen. Want zelfs zuster Birgit heeft er volgens mij spijt van dat ze mij op haar kamer heeft toegelaten. Van die zelfstandige, stijdlustige mentaliteit vind ik niets meer terug. Zuster Birgit is zelfs een beetje nerveus en wil dat ik overal de toestemming van zuster Agata voor vraag. Dus... ik aan zuster Agata gevraagd of ik de zusters mocht vragen of ik op hun kamer mocht fotograferen, poeh, wat een gedoe zeg. Maar goed, zuster Agata heeft er geen problemen mee. woensdag weer teruggegaan om foto's te maken op de kamer van zuster Brigit maar die heeft aan de huishoudster doorgegeven dat ik niet kon komen fotograferen omdat haar kamer een puinzooi was en omdat ze zich niet lekker voelde. Wat een heerlijk doorzichtig excuus. Toe heb ik maar in en rond het gebouw gefotografeerd. Meevallertje: zuster Agata op haar werkkamer gefotografeerd.

Ik begin er steeds meer een raar gevoel te krijgen. De zusters doen zich ogenschijnlijk zelfstandig en gastvrij voor maar ze durven geen één beslissing zelf te nemen. Ik begin nu steeds meer te begrijpen wat die vrouwen hebben opgegeven toen ze het klooster intraden. Hun vermogen om persoonlijk beslissingen te nemen is compleet verdwenen. Het is een vreemd contrast om waar te nemen. Aan de ene kant zijn het intelligente en goed opgeleide dames die op hun vakgebied (verzorging) hoge posten hebben bekleed en aan de andere kant durven ze geen beslissingen te nemen die hunzelf aangaan. Ze leven compleet geisoleerd van de samenleving, goed ze hebben contact met mensen door de religie en door hun verzorgende functie maar persoonlijke betrekkingen hebben ze alleen met hun familieleden. ik denk dat mijn aanwezigheid daar bij sommige zusters voor verwarring zorgt.
Ik ben heel nieuwsgierig naar de privé kamers van de zusters. Ik heb die van zuster Birgit wel al gezien maar die was praktisch leeg want ze is pas onlangs uit Tanzania teruggekomen en heeft vrij weinig persoonlijke bezittingen.
als ik de indrukken die ik in het klooster heb opgedaan zou formuleren in een aantal steekwoorden, dan zijn dat de volgende: verwarring, eenzaamheid, afstand, onpersoonlijk, privé.
de foto's die ik die avond heb gemaakt vormen een begin, ik wil graag de zusters opnieuw portretteren en ik wil hun kamers fotograferen maar dat gaat me voor volgende week niet meer lukken. Ik moet het doen met de foto's die ik deze week heb gemaakt maar ik ben zo geintrigeerd geraakt dat ik in de zomer doorga met mijn project. Hierbij een paar foto's die ik deze week heb gemaakt.

oei, de tijd gaat dringen

2009-06-01T23:05:00.003+02:00

Afgelopen weekend zou ik een nachtje gaan logeren bij de zusters maar de dag ervoor heeft zuster Eugenie afgebeld met de mededeling dat het niet zo goed uitkwam.
Met nog 2 weken tot de beoordeling begin ik mij lichtelijk gestrest te voelen. Het moet deze week toch echt gaan gebeuren!
Tot nu wilde niemand verantwoordelijkheid nemen om mij toestemming te geven. De zusters vonden het allemaal geen probleem en ze konden niet voorstellen dat het niet zou mogen maar de definitieve beslissing wilden ze geen van allen nemen. Dus zat er niets anders op om te wachten totdat de regionale overste, zuster Agaat, weer terug zou zijn uit Tanzania. Ze is afgelopen donderdag thuis gekomen en ik zou zaterdagochtend langs komen maar dat is dus niet gebeurd.
Ik vind het erg jammer want het pinksterweekend was de enige mogelijkheid voor mij om 24 uur aan 1 stuk daar door te brengen. Het valt tegen als ik in mijn agenda kijk hoeveel afspraken ik zo in een week heb. Mij zomaar 24 uur hier uit isoleren blijkt een moeilijkere opgave te zijn dan ik had verwacht. Wel een interessant gegeven in het kader van deze opdracht. Misschien dat ik er nog iets mee kan doen.
Tot nu toe heb ik dus met 4 nonnen gesproken. Niet dat ik de nonnen als onderwerp wil nemen, zoals ik eerst van plan was maar ik heb voor deze strategie gekozen om vooraf meer informatie in te winnen over het kloosterleven en om vertrouwen te winnen.
Nu ik dit zo opschrijf besef ik eigenlijk dat ik maar weinig weet van de dagelijkse routine. Uit de gesprekken komt een beeld naar voren van een groep mensen die samenwoont maar eigenlijk allemaal hun eigen gang gaan. Ze nuttigen samen de lunch en het avondeten maar dat zijn de enige momenten waarbij alle dames, mits aanwezig, bij elkaar komen. ook 's avonds gaat iedereen haar eigen weg. Kortom het is zeer belangrijk dat ik de komende week veel uren daar ga doorbrengen. Vandaag een paar keer geprobeerd te bellen om een nieuwe afspraak te maken maar niemand nam op. Dus morgenvroeg nog een keer proberen en dan gelijk proberen om die dag nog langs te gaan. Ik denk dat ik nog even een kaarsje aansteek en een schietgebedje opzeg. het kan nooit kwaad....

zuster Eugenie

2009-06-01T22:57:00.003+02:00

zuster Clara

2009-06-01T18:27:00.007+02:00

Via de telefoon een afspraak gemaakt met zuster Clara. Zij is met haar 87 jaar de op één na oudste non in het klooster. Deze dame is erg schrander. Ze is dan wel oud maar niet te onderschatten. Op mij komt ze heel helder over en niet zoals zuster Birgit aangaf geestelijk aan het aftakelen. Maar ja, hoeveel leer je van 1 gesprek?
Zuster Clara had een paar kadootjes voor mij meegenomen: een foto van haar familie, een tekening die ze gekregen heeft toen ze haar 50 jarig jubileum vierde en een Afrikaanse afbeelding waar ze veel waarde aan hecht. Het is een afbeelding van een kunstwerk wat in het klooster hangt. Die laatste heeft ze als brief naar haar nichtjes verstuurd. Deze brief zat nog aan de afbeelding vast dus die heb ik ook gekregen. Opvallend is dat ze heeft ondertekend met haar oorspronkelijke naam Ali.

Zuster Clara is de jongste uit een gezin van 10. Vrij religieus, 3 tantes in het klooster, een broer als priester en nog een zus in het klooster. Deze zus is tot een beschouwende orde toegetreden, wat inhoudt dat ze alleen maar bidden. Zuster Clara wilde echter actief zijn. Ze was al bezig met een verpleegstersopleiding toen ze werd 'geronseld' door de novicemeesteres die ze dagelijks in het ziekenhuis tegenkwam. Ze mocht van haar vader alleen het klooster is wanneer ze haar opleiding had afgemaakt maar de novicemeesteres gaf aan dat ze haar opleiding ook binnen het klooster af mocht maken. Zuster Clara kwam uit een goede en welvarende familie en ik krijg toch wel de indruk dat geld ook binnen het klooster voordelen schiep. Zo mocht haar moeder haar regelmatig komen opzoeken (voornamelijk om te controleren of haar dochter niet inmiddels van gedachte was veranderd). Zuster Clara heeft jaren lang in het ziekenhuis gewerkt voordat ze samen met zuster Birgit naar Tanzania werd gestuurd om daar meisjes tot verpleegster op te leiden. Als ik zuster Clara mag geloven was het haar idee om in Tanzania een eigen congregatie op te richten. waarschijnlijk is dit waar zuster Birgit mij voor waarschuwde.
ze heeft bijna 40 jaar in Tanzania gezeten en heeft het nu erg moeilijk met aanpassen aan Nederland. Ze vind Nederland afstandelijk, in Afrika groette iedereen elkaar en hier niet. Tijdens het gesprek krijg ik duidelijk het gevoel dat ze heel duidelijk weet wat ze mij wel en niet wil vertellen. Ze is duidelijk in controle en nee is nee. Een zeer pittige tante!

Zuster Emanuela

2009-06-01T16:12:00.006+02:00

Na zuster Birgit heb ik met zuster Emanuela gesproken. Op 2 jaar in Tanzania na heeft zij haar hele leven in kloosters in Nederland doorgebracht. Zuster Emanuela kwam wel uit een religieus gezin maar ook haar ouders vonden het maar niets dat zij het klooster inging. Ze wilde heel graag de verpleging in maar de eerste jaren na haar intrede heeft ze in een klooster in Groesbeek gezeten waar ze voor de andere zusters moest zorgen, een soort huishoudster. Daarna heeft ze tot haar pensioen in de verpleging gewerkt. Tot op heden zit ze nog in het bestuur van de congregatie.
Ik proefde dat zij het in het begin heel moeilijk heeft gehad vooral omdat ze een paar keer zei dat ze vanuit haar ouderlijk huis een 'vrolijk' karakter had meegekregen. Probeerde ze nu mij of zichzelf te overtuigen? Ze had in het begin wel moeite met de regels maar ze heeft zich aangepast wat 'die regels hoorden er nu eenmaal bij.' Daar begint het dus bij mij al te wringen. Je aanpassen aan regels waar je niet achterstaat, daar ben ik allergisch voor! Huidhoudster spelen terwijl je beloofd was dat je de verpleging in mocht. Zuster Emanuela heeft mij heel veel waardevolle informatie gegeven over hoe het leven in een klooster is. niet door het mij letterlijk te vertellen maar juist door de dingen die ze niet zegt of de verwijzingen die ze naar de andere nonnen maakte. Ook het goedpraten van bepaalde regels en het benadrukken dat ze geen conflicten heeft met andere nonnen, geven mij de indruk dat deze vrouw veel heeft moeten slikken en enorme aanpassingen heeft moeten maken. Door het gesprek met haar leerde ik dat het klooster leven ook veel problemen met zich meebrengt op het vlak van persoonlijke relaties. Dit moet natuurlijk geen verrassing zijn, het zijn tenslotte allemaal unieke individuen. maar ik had van te voren toch het idee dat ze afstand hadden moeten doen van hun individualiteit. Achteraf gezien is dat natuurlijk een onmogelijke opgave. Maar ik denk dat zuster Emanuela heel hard haar best heeft gedaan om zich aan te passen. Een interessant verschil tussen zuster Birgit en zuster Emanuela: zuster Birgit gaf al gelijk aan dat haar echte naar Yvonne is en zuster Emanuela heeft haar nieuwe identiteit omarmd, ze noemt zichzelf zelfs Emanuela. Ik moest haar vragen naar haar oorspronkelijke naam, ze heette vroeger Annie.
Een paar jaar geleden heeft ze van zuster Agaat, de regionale overste, de opdracht gekregen om zuster Ursula te ondersteunen met de boekhouding van het klooster. De bedoeling is dat zuster Emanuela deze taak van zuster Ursula gaat overnemen. Zuster Ursula is inmiddels 89 maar laat zich niet zomaar aan de kant schuiven. Volgens zuster Emanuela houdt zuster Ursula de moeilijke taken van de boekhouding voor zichzelf zodat ze nog steeds onmisbaar is. Het wringt!

zuster Birgit

2009-06-01T15:57:00.005+02:00

Inmiddels heb ik met 4 zusters gesproken: zuster Birgit (71), zuster Emanuela (73), zuster Clara (87) en Zuster Eugenie (70).
Als eerste heb ik met zuster Birgit gesproken, ik werd op haar kamer uitgenodigd waar ze al gelijk commentaar op kreeg want dat was toch niet helemaal de gewoonte. Maar Zuster Birgit heeft daar geen boodschap aan. Zij gaat toch haar eigen weg. Althans dat wil ze me doen geloven, of het waar is heb ik nog niet kunnen toetsen. Zoals zuster Birgit al tijdens mijn eerste bezoek had aangegeven, kwam ze uit en welgestelde Bossche familie die niet erg gelovig was. Haar ouders hadden het er moeilijk mee dat ze het klooster inging want in die tijd, in de jaren '50, nam je afscheid van je familie als je het klooster inging. Je mocht niet meer naar huis en je kreeg 1x in de 3 maanden bezoek. Zuster Birgit wilde graag missie zuster worden en dat is ze ook bijna haar hele 'nonnen carrière' geweest. Het grootste gedeelte heeft ze in Tanzania doorgebracht waar de congregatie haar eigen klooster heeft gesticht. Nu ze weer in Nederland is heeft ze 2 taken binnen het klooster: Ze is de chauffeur voor de oudere nonnen, wanneer die ergens heen willen, brengt zuster Birgit hen en ze heeft op dinsdagmiddag telefoondienst. Voor de rest brengt ze veel tijd door met haar familie. Op haar kamer heeft ze 2 dwerg papagaaitjes losvliegen. dit zijn Jip en Janneke en het zijn haar troetelkindjes. Tijdens het gesprek met haar kreeg ik toch een beetje het idee dat ze aansluiting mist. Na al die jaren in het buitenland is het moeilijk aanpassen aan de Nederlandse manier. Zo vertrouwt ze geen van de overige nonnen de zorg van haar vogeltjes toe. Als ze op vakantie gaat (lees: op bezoek bij haar familie) dan gaan de vogeltjes mee.
Zuster Clara benadrukte een paar keer dat de resultaten die ze bereikt hebben in Tanzania niet mogelijk was geweest zonder de hulp van de zusters in NL. In het begin hadden ze daar niets en ruilden ze kleding om voor voedsel. De kleding was in NL verzameld. Ze wilde nadrukkelijk vermelden dat het een 'team effort' is geweest. Als ik ook nog met zuster Clara zou spreken dan moest ik dat wel in mijn achterhoofd houden want blijkbaar gaat zuster Clara geestelijk achteruit en denkt ze dat zij alles alleen heeft gedaan.

De grote verhuizing

2009-05-18T19:15:00.009+02:00

Dit is mijn oma, ze is 94 jaar oud en is vandaag verhuisd naar een aanleunwoning. Tot gisteren woonde ze nog zelfstandig maar écht zelfstandig was ze niet meer. Ze kreeg al hulp van de thuiszorg en van haar dochter, mijn moeder. Maar mijn oma is nu echt oud aan het worden dus het leek ons verstandig dat ze in een woning zou komen waar meer toezicht is, waar er op haar gelet wordt en waar ze ook meer aanspraak heeft. Want hoewel het natuurlijk fantastisch is dat ze nog zo lang op zichzelf heeft kunnen wonen, was ze wel erg eenzaam. Op de foto zit ze met haar kat, deze is 'komen aanlopen' maar eigenlijk heeft ze het beestje gewoon omgekocht met voedsel zodat het niet meer terug ging naar zijn oude huis maar bij haar is gebleven.
Gisteren heb ik geholpen met opruimen en oude spullen weggooien. 8 vuilniszakken vol heb ik weggegooid maar ik zag achteraf geen verschil!

Hier wat sfeerfoto's ;-)

En toen kwam ik dit tasje tegen met een verborgen schat erin:

9 x 6 negatieven!! Het zijn negatieven die gemaakt zijn door de camera die ze me een paar maanden geleden heeft gegeven (zie verderop in blog)!!
Helaas zijn ze in slechte staat, ze zijn beschadigd, zitten vol vlekken en ga zo maar door. Maar dat mag de pret niet drukken! Vanmorgen naar de academie gegaan om een paar in te scannen, ik kon gewoon niet wachten! Het resultaat is nog helemaal niet zo slecht gezien de staat van de negatieven.

bespreking 16 mei

2009-05-18T12:25:00.007+02:00

Mijn idee om de zusters te interviewen en te fotograferen is 'lichtelijk' onderuit gehaald tijdens de bespreking van afgelopen zaterdag. Mijn idee levert nog geen beelden op in de hoofden van Bart en Mels. Bart gaf aan dat mijn relaas meer klonk als een opdracht van buitenaf: Ga naar een klooster en fotografeer daar een paar nonnen. Waar ben ik in het verhaal gebleven?
Ook werd mij duidelijk dat iedereen verwachtte dat het feit dat ik nooit in een klooster zou willen zitten in de foto's naar voren zou moeten komen. Iets wat ik me tot zaterdag eigenlijk niet besefte.

Ik geef steeds aan dat de levenswijze van de nonnen mij fascineert omdat ik het nooit zou doen. Dit schepte dus de verwachting dat ik dat zou fotograferen maar dat is niet mijn bedoeling geweest. Het is eigenlijk mijn eigen onwetendheid waardoor ik mij in dit onderwerp wil verdiepen, ik wil weten waarom deze vrouwen voor dit leven hebben gekozen en of hun verwachting uit zijn gekomen. Bart en Mels gaven aan dat ik dan maar een paar dagen in het klooster moest gaan vertoeven want dat zou interessant beeldmateriaal opleveren. Het leek mij wel een interessant uitgangspunt maar ik snapte nog niet precies waarom dat wel interessant zou zijn en foto's van de nonnen niet. Bart gaf aan dat het onderzoek naar de nonnen wel legitiem was maar dat ik mij wel afhankelijk opstelde van de eventuele verhalen die de nonnen zouden vertellen. Wat als de verhalen nu eens geen interessante beelden op zouden leveren?

Na een lang gesprek met Ysbrand werd mij duidelijk dat ik die fascinatie voor het klooster en de nonnen verder moest uitdiepen, dus voor mijzelf uitzoeken waar die fascinatie uit bestaat en dat beeldend maken.

Ik zeg wel dat ik nooit non zou willen worden maar deze stelling is eigenlijk gebaseerd op mijn aannames over het soort leven wat ze leiden. Het opgeven van de eigen identiteit, verantwoording moeten afleggen, leven volgens strikte regels, het geloof in god. Het zijn allemaal dingen die absoluut niet bij mij passen.

Als ik nu een tijdje in het klooster doorbreng en dan ga fotograferen wat ik zie in het klooster, dan wordt het echt mijn verhaal, dan heb ik de verhalen van de nonnen niet nodig.

Het begint te dagen....
Vanmiddag ben ik door zusters Emanuelle en Brigit gebeld. Ik heb morgen met hun afgesproken.
Mijn strategie is om eerst die vrouwen te interviewen en te fotograferen om daarna te vragen of ik één of twee nachtjes mag blijven logeren. Ik ben benieuwd!

Zusters bereid gevonden

2009-05-12T18:10:00.005+02:00

Zuster Birgit (Yvonne)

Vandaag contact gezocht met een van de adresjes die ik van Tonnie heb gekregen maar er was helaas niemand bereikbaar. Omdat de tijd toch begint te dringen ben ik op mijn fiets gestapt en op weg gegaan naar het klooster van de Zusters Carolus Borromeüs. Dit klooster ligt naast het Carolus Ziekenhuis in Den Bosch.
Voor de poort nog wat getwijfeld, of ik wel naar binnen durfde te gaan maar bedacht me toen dat ze me er altijd uit kunnen gooien.
Mijn ontvangst kon haast niet hartelijker! Ik werd gelijk uitgenodigd voor de thee met Bossche Bol, want de pastoor was jarig geweest en hij trakteerde vandaag. Rond de thee kwamen de mooiste verhalen op mij af. Zusters die jaren in Tanzania hadden gezeten om daar een eigen klooster op te zetten, de ontberingen in Zuid Korea en Cambodja. Ze zaten allemaal vol verhalen en vol enthousiasme om deze verhalen met een buitenstaander te delen. Ik mag de komende weken langs komen om foto's te maken, ze vinden het zelfs erg leuk en ook wel goed dat hun verhalen ook buiten de muren van het klooster verteld gaan worden. Dit had ik echt niet verwacht, wat een verrassing!

In het klooster, ooit gebouwd om 30 mensen onderdak te geven, wonen nog 11 zusters waarvan de jongste, net terug uit Tanzania, in de 70 is, de oudste is 89.

2009-05-12T10:08:00.003+02:00

Tonnie heeft mij gegevens van kloosters in Tilburg doorgegeven. Ik moet wel mijn verhaal duidelijk hebben want anders krijg ik waarschijnlijk geen toestemming om te fotograferen. Maar hoe kan ik mijn verhaal nu al duidelijk hebben terwijl er nog zoveel zaken over het kloosterleven niet duidelijk voor mij zijn?

2009-05-12T10:00:00.009+02:00

Ruben Lundgren heeft ooit een serie gemaakt over de laatste monniken in het Gregorius huis in Utrecht. De manier waarop hij het heeft gedaan had ik ook voor ogen bij het fotograferen van een aantal nonnen en proberen hun individualiteit vast te leggen

fotos: Ruben Lundgren

non, je ne regret rien

2009-05-11T19:34:00.003+02:00

Waarom vind ik nonnen zo interessant? Is het interessant genoeg om te laten zien?

leven!

2009-05-11T19:28:00.003+02:00

Interessante quotes die ik vandaag in de krant tegenkwam:

'weten wie een ander is, om te ontdekken wie jezelf bent, om zo te kunnen worden wie je wilt zijn.'

en

"ik denk eerlijk gezegd niet zoveel na over het leven."
"ik ook niet, ik ben tevreden."
"ik denk dat dat een belangrijke stelling is: niet te veel nadenken over het leven."

4e periode: het zwarte gat!

2009-05-11T19:24:00.004+02:00

De vierde periode is alweer begonnen!
Deze keer is de opdracht een zwart gat.

Gebruik het zwarte gat als vertrekpunt, waar denk je aan bij het zwarte gat? Mag ook een metafoor zijn.
termen die op op de opdracht stonden:
het verleden in het heden
het onzichtbare zichtbaar maken.

daar kan ik wel wat mee.

het onzichtbare zichtbaar maken, wat is in ons leven onzichtbaar en hoe maken we dat zichtbaar? Dit was de eerste vraag die ik mij stelde. Het antwoord kwam vanzelf: geloof. Het geloof in een god is iets wat niet tastbaar is en wat op verschillende manieren tastbaar wordt gemaakt. Een klooster is voor mensen een manier om hun geloof in god tastbaar te maken.

Bij de tweede les op zaterdag werd mij duidelijk dat je het 'onzichtbare zichtbaar maken' niet alleen vanuit je onderwerp kunt interpreteren maar ook vanuit de fotograaf zelf: hoe maak je als fotograaf het onzichtbare zichtbaar? dit leek mij toch een interessantere benadering. Als ik deze benadering vertaal naar de nonnen, dan komt het volgende in mij naar boven:
wat zien wij in de buitenwereld van het leven van de nonnen? wat zien we niet, en is wat we niet zien interessant genoeg om te fotograferen. Dit vraagt om meer onderzoek.

het ideale park

2009-02-26T20:09:00.003+01:00

Tijdens de eerste BK les waar de grens van privé naar publiek werd besproken kreeg ik al gelijk het idee voor het parkje wat ik voor deze opdracht wil gebruiken.
Dit parkje ligt in het centrum van Den Bosch net achter een drukke straat. Je loopt een steegje in en slaat rechtsaf en dan kom je op een idyllisch plekje. Het is een soort pleintje met heel veel groen en een aantal klimrekken. Het pleintje grenst aan de tuinen van de mensen die om het pleintje/parkje wonen en ik geloof dat zij het ook onderhouden. Het is openbaar maar wanneer je er komt voel je je toch een beetje een indringer. Kortom als je het hebt over de grens tussen privé en openbaar dan is dit parkje wel de belichaming ervan.
Tenminste, zo zie ik het parkje terug in mijn geheugen. Want ik kan het niet meer terug vinden!!
Serieus!! Ik heb vandaag op mijn fiets gestapt met het idee dat ik er zo naar toe zou fietsen maar ik kan het echt niet meer vinden!! Ik heb zelfs op google earth gezocht maar ook daar heb ik het niet gezien. Kortom het parkje is verdwenen.
Op zich is het niet echt een probleem want toen ik het jaren geleden voor het eerst (en tevens laatst) heb gezien maakte het zo'n indruk op mij dat ik het zo op mijn netvlies tevoorschijn kan halen. Als uitgangspunt voor onze opdracht lijkt me dat geen slecht begin.
Ik ben vervolgens een aantal kunstwerken in zeer openbare parken in Den Bosch gaan fotograferen en probeerde te achterhalen welk verhaal er achter elk kunstwerk zit en of het met een bepaalde gedachte op die specifieke plaats is neergezet.

Tijdens mijn internet zoektocht naar de bedoeling achter de Bossche kunstwerken ging er een lichtje in mijn hoofd branden: ik kreeg het idee van het ideale park voor mij om de opdracht uit te voeren: Het park wat hoort bij Weverij de Ploeg in Bergeijk!!
Wat ben ik toch een doos, dat ik daar niet eerder aan heb gedacht!!
Meer dan 2 jaar heb ik bij werverij de Ploeg gewerkt en in de zomers vertoefden ik en mijn collegae in dat park wat bij de fabriek hoorde. Ik prees mij altijd gelukkig dat ik in zo'n omgeving mocht werken in plaats van op een of ander kantoor op een industrieterrein.
Weverij de Ploeg stond in Bergeijk. Het pand is in 1958 gebouwd en ontworpen door Gerrit Rietveld. Het park wat erbij hoort is ontworpen door Mien Ruys. En hoewel het park bij de fabriek hoort en dus eigendom is (was) van Weverij de Ploeg was het ook openbaar, mensen mochten het park gewoon gebruiken om te wandelen, de hond uit te laten, te spelen, te picknicken etc. Ideaal voor de opdracht dus! En het heeft zo veel historie en ik kan er zo veel over vertellen en voor de mensen van Bergeijk is het gebied zo belangrijk dat ik er voldoende inspiratie uit kan halen om een passend kunstwerk te maken.
Interessant detail: de fabriek staat sinds 2007 leeg. het bedrijf is overgenomen door een concurrent en de productie in Bergeijk is gestaakt. Het overige personeel is verhuisd naar de locatie van de concurrent in Aarle Rixtel. Een perfecte aanleiding om een kunstwerk te maken ter nagedachtenis aan de Ploeg!

Minor beeldende kunst

2009-02-26T15:51:00.003+01:00

Onze eerste les van de minor beeldende kunst zit erop.
De opdracht luidt als volgt:

Beeld in de openbare ruimte

De tuin is de overgang van de privé-omgeving naar het publieke domein. Een omgeving waar men een persoonlijke invulling aan geeft en die ook openlijk getoond kan worden. Het park is misschien de spiegelende tegenhanger daarvan: Waar men doorheen de tuin het publieke domein bereikt, zoekt men in het openbaar groen naar een individuele plek; om te zitten of te spelen, te jagen of te slapen of om te offeren aan Venus.
In parken en tuinen af en worden bijzondere objecten geplaatst. Deze betekenisvolle objecten zijn of direct gerelateerd aan de omgeving of verwijzen naar andere relaties die voor de bezitter van de tuin of het park van betekenis zijn. In alle gevallen gaat het om zorgvuldig gekozen objecten die ook wat betreft de gekozen materialen niet toevallig zijn. Deze objecten zijn anders van aard dan de typische voorwerpen die men aantreft als kunsttoepassing in de openbare ruimte. een object in park of tuin verhoudt zich namelijk niet alleen met de directe ruimte, de gebruiker of de monumentale architectuur, maar vooral ook met de levende natuur. Het voorwerp, en soms het ontwerp, ontleent zijn betekenisvolle bestaan voor een deel aan de biologische entiteit terwijl het op zichzelf doods is en niet tot feitelijke groei in staat.

Marseille

2009-02-26T15:48:00.003+01:00

Er komen er nog meer, ffies geduld.

2009-02-26T15:39:00.003+01:00

Tweede periode van het tweede jaar is alweer 4 weken voorbij maar ik wilde toch nog even het resultaat met jullie delen.
Mijn boekje is in goede aarde gevallen een 8!!! Ik ben er errug blij mee!! :-)
Het proces had een moeilijke start maar ik ben er best trots op dat ik doorgezet heb. Mijn grootste verdienste deze periode is dat ik op een gegeven moment door had dat de foto's die ik had gemaakt niet werkten. Na het telefoongesprek met Bart wist ik eindelijk waar het aan lag. Ik hoop dat ik het inzicht wat ik in deze periode heb verkregen zal kunnen toepassen bij de volgende projecten.
Qua timing vind ik het wel jammer dat we nu een minor beeldende kunst hebben omdat ik graag mijn nieuw verkregen inzichten had willen toepassen met een nieuwe fotografische opdracht.

boekje is klaar

2009-01-30T16:10:00.004+01:00

Het boekje is klaar!
De serie over de kameraadschap tussen de mannen zit er toch in. Ik had verschillende mensen de foto's laten zien en zij zagen er toch de dingen in die ik wil vertellen: vriendschap, elkaar helpen, respect. Pieter's omschrijving van teamsport heeft me geholpen om voor mezelf duidelijk te maken wat ik met de foto's wilde vertellen. Daardoor is mijn twijfel (daarover) verdwenen. Ik denk ook dat het een goede aanvulling op de andere series is. Anders gaat het alleen over Roy's persoonlijke ervaring tijdens het sporten terwijl de sfeer en het onderlinge contact met de andere BB'ers het plaatje totaal maakt. Het is een belangrijk onderdeel van de drijfveer.

de twijfel slaat toe

2009-01-27T20:49:00.003+01:00

Wel, niet, wel, toch maar niet, oke dan niet. of toch wel? Toch wel, neeee, toch maar niet. In mijn hoofd klinken de wijze woorden: 'bij twijfel niet doen!' dus..toch maar niet.
Zoals ik al eerder meldde, heb ik 3 verhaallijnen in mijn foto's naar boven weten te halen. De twee eerste verhalen hebben duidelijk met elkaar te maken: bodybuilden als religieuze ervaring en pijn, of anders gezegd: zelfkastijding, wat weer te maken heeft met religie. Dus die twee verhalen zijn aan elkaar gelinkt en ik heb het duidelijk voor ogen hoe ik het wil uitbeelden. Het derde verhaal is echter niet zo duidelijk. Ik weet wel wat ik wil vertellen maar ik weet niet goed hoe ik het in beeldtaal moet omzetten, het is ook iets wat me een week geleden in de sportschool begon op te vallen en de tijd is gewoon te kort om hier nog goede foto's voor te maken. Het is het verhaal van onderling respect en vriendschap. De bodybuilders leven in de sportschool in hun eigen wereldje waar ze gerespecteerd worden om hun spierballen. Roy is hier de koning want hij heeft de grootsten. de foto's die ik tot nu toe gemaakt heb, zijn vrij registrerend van aard. Ik was eerst een beetje terughoudend met het maken van de foto's, niet wetende of de mannen het wel op prijs stelde maar ik zat er faliekant naast! De meesten (met de grootste spierballen) vonden het geweldig dat ik ook van hun foto's wilde maken, ze gingen er ook goed voor staan. Maar toch ben ik niet verder gekomen dan het fotograferen van handdrukken en schouderklopjes. Dit is het ritueel wanneer ze elkaar begroeten maar ik kreeg dat niet duidelijk verteld in de foto's. Vandaag aan een vriend van mij laten zien en ik vroeg wat hij in de foto's zag. Bij hem kwam het over alsof om een teamsport ging, terwijl fitnessen iets individueels is. Maar nu ik dat zo opschrijf, vind ik het eigenlijk helemaal zo gek nog niet. Want je zou het ook zo kunnen interpreteren: teamsport staat voor het eigen wereldje. AAARRRRGGGG!!! Wat moet ik nu????

Fieret

2009-01-27T20:46:00.002+01:00

Ik las gisteren in de krant (van vrijdag) dat donderdag 22 januari fotograaf Gerard Fieret op 85 jarige leeftijd is overleden. Hij was een inspiratie voor velen van ons. Ook deze periode is zijn werk vaak als voorbeeld aangehaald.

humor

2009-01-20T22:02:00.004+01:00

Ik hou van humor en zou het graag toe willen passen in fotografie. Het moet echter wel in het verhaal passen of zelfs versterken. Is het echter objectief te beoordelen? Deze 2 foto's bijvoorbeeld, zijn ze too much? ;-)

Eindelijk!

2009-01-19T22:38:00.002+01:00

Zaterdag de foto's neergelegd met de 3 verhalen die na het kaderen sterk naar voren waren gekomen. Zowel Bart als Noud waren erg enthousiast over de sprong die ik heb gemaakt! Nu was ik bezig met een vertelling!
Godzijdank zeg! Ik ben echt enorm blij dat ik op de juiste weg zit. Het is me gelukt om weer terug te komen op mijn uitgangspunt. Ik had namelijk het gevoel dat ik steeds verder verwijderd raakte van de reden waarom ik in eerste instantie bodybuilders als onderwerp had gekozen. Ik was tot dit besef gekomen tijdens het telefoongesprek met Bart. Bart vertelde mij dat je duidelijk voor ogen moet hebben welk verhaal je wilt vertellen, wat de noodzaak daarvan is. Met dat voor ogen ben ik opnieuw naar mijn foto's gaan kijken.

het zat er wel!

2009-01-19T22:20:00.005+01:00

Dit zijn de 3 afzonderlijke verhalen die ik 'terug' vond toen ik opnieuw ging kaderen

Haleluja!

2009-01-19T21:54:00.004+01:00

Afgelopen donderdag anderhalf uur met Bart aan de telefoon gehangen om mijn project te bespreken. Ik kreeg namelijk niet echt het gevoel dat ik op de juiste weg zat. In de foto's die ik woensdag had gemaakt zat geen ziel. Wat was de noodzaak om ze te maken? Achteraf gezien heb ik heb ik gewoon geregistreerd wat ik om me zag in de hoop dat ze in combinatie met andere foto's mij een verhaal zouden vertellen. ik begin te beseffen dat dat mijn grootste probleem is; fotograferen zonder duidelijk te hebben wat ik wil vertellen. Tuurlijk, als je de eerste keer gaat fotograferen dan doe je eigenlijk onderzoek en kun je op zoek gaan naar de verhalen maar in deze fase van de opdracht moet ik toch echt duidelijk hebben wat ik wil vertellen en hoe ik het wil laten zien. Bart bevestigde dat ik te registrerend bezig was geweest. Hij raadde mij aan nog een keer naar mijn foto's te kijken en deze opnieuw te kaderen, 'kruip op je onderwerp!'. Laat alleen dat zien wat je verhaal duidelijk maakt, de rest is ruis!
Dus ben ik aan de slag gegaan en tot mijn eigen verbazing begon ik verhalen te zien in de details die ik uit de foto's isoleerde. Gek genoeg heb ik die details uit de foto's gehaald die mij ook verleid hebben om de foto in eerste instantie te maken. De boodschap ging echter verloren in de ruis.

2009-01-15T14:09:00.005+01:00

Het is me nog niet gelukt om DE foto in de sportschool te maken. Ik neem mijn tijd voor deze foto. De mannen daar bekijken me nog een beetje argwanend dus ze moeten eerst aan mij wennen.
Wat me meer zorgen baart is dat ik nog steeds niet weet of ik nu bij Roy thuis mag fotograferen. Hij zou het me laten weten zodra hij wat wist maar tot nu toe nog geen bericht gehad.

nieuwe foto's

2009-01-14T16:48:00.005+01:00

Vanmiddag dus weer naar de winkel van Roy gegaan en zijn vriendin Irene was er ook. Eindelijk heb ik kennis met haar kunnen maken. Een beetje aan female bonding gedaan in de hoop dat zij nu wat meer welwillend staat tegenover het idee dat ik bij hun thuis kom fotograferen.
Ik heb in de winkel een eerste poging gedaan om foto's te maken die wat meer van het leven van Roy laten zien.
Ik vind het wel moeilijk want ik heb het gevoel dat ik aan de oppervlakte blijf. Net Ysbrand aan de telefoon gehad en die gaf als suggestie om dat belemmende en kleine op een andere manier te fotograferen door bijvoorbeeld iets te fotograferen wat echt dat kleine laat zien. Ik kan het niet goed formuleren maar ik begrijp wel wat Ysbrand bedoelt. Op zich vind ik dat een interessante gedachte dus ik zal daar mee gaan experimenteren. daarnaast hoop ik dat ik echt bij Roy en Irene thuis mag gaan fotograferen want anders moet ik iets nieuws gaan bedenken.

Bespreking 10 januari

2009-01-14T10:39:00.008+01:00

Mijn foto’s laten zien maar van te voren wist ik al dat ik nog een lange weg te gaan heb. Voor mij werden de foto’s van ysbrand besproken en hij zit een beetje in de zelfde hoek als ik. Maar goed wat werd er gezegd bij mijn foto’s?

Zelf vind ik het te veel een registratie van een bodybuider. Ik heb Roy gefotografeerd terwijl hij bezig is met trainen. Maar het zegt niets over hoe ik over hem en zijn trainen denk.

Ik vind dat hij in een enge wereld leeft, en daar bedoel ik mee dat zijn wereld klein is. Zijn hele routine heeft te maken met hem als bodybuilder. Zoek die dingen op die voor mij het verhaal vertellen wat ik wil vertellen.

Ik vind het moeilijk om mijn gevoelens en ideeën om te zetten naar beeld.
Ik moet een stap verder gaan met denken: ik vind het dus helemaal niets, hij zit me te veel op mijn huid en zijn wereld is te klein. Maar in welke beelden kan ik dit duidelijke maken?

Bart gaf de tip om Roy helemaal niet meer te fotograferen maar alles in zijn omgeving wat te maken heeft met zijn leven.
Bijvoorbeeld de inhoud van zijn koelkast, de halters die naast zijn bed liggen, hij heeft ook aangegeven dat hij het liefst thuis op de bank voor de TV hangt, ook fotograferen want dat geeft aan hoe klein zijn wereld is.
Wat zijn de beperkingen van Roy?
Tshirt wat strak om zijn armen zit, de striemen achter zijn armen.

Noud: probeer in 1 foto vast te leggen wat er nu in 20 beelden op tafel ligt. Denk aan het regisseren van de compositie als ware het dat je met een TC aan het fotograferen bent.
Als ik hier over nadenk dan heb ik nu het idee dat ik Roy moet fotograferen met de andere mannen daar. Duidelijk maken dat hij het alfamannetje is.

Dusssss conclusie, probeer meer bij jezelf na te denken wat je er zelf van vindt en probeer uit te zoeken waar dat door veroorzaakt wordt en ga dat fotograferen. Probeer je eigen gevoel/mening uit te beelden.

Maandag weer wezen fotograferen in de sportschool. Maar nu ben ik voornamelijk aan het observeren geweest en het idee wat ik had om Roy met de mannen daar te fotograferen terwijl ze de handen schudden, is alleen maar sterker geworden. Er hangt daar een bijzonder sfeertje. Het is echt een mannenwereld en Roy geniet veel respect. Ze maken ook grapjes over het feit dat ik met mijn camera achter Roy aanloop, proberen hem zover te krijgen dat hij zijn T-shirt uittrekt. Ik krijg het vermoeden dat Roy dat niet zo leuk vindt. Ik kreeg maandag ook een beetje een andere vibe van hem, ik hoop niet dat hij me nu al zat is. Ik had hem eerder op de dag gebeld met de vraag of ik bij hem thuis zou mogen fotograferen en daar moest hij nog over nadenken. 's Avonds zei hij dat zijn vriendin Irene er niet zo positief tegenover stond. Balen!!!! Hij zou nog wel proberen om Irene over te halen. Bewust dinsdag hem even met rust gelaten, niet pushen maar ik ga zo meteen naar zijn winkel om daar alvast wat foto's te maken.
Zaterdag gaat hij met vrienden naar een dancing in Rotterdam en ik ben door zijn vriendjes uitgenodigd om mee te gaan om Roy dan te fotograferen, blijkbaar is hij een chickmagnet. Natuurlijk wil ik graag mee maar Roy bleef verdacht stil, zo meteen maar eens polsen.
Ik krijg wel steeds een completer beeld van Roy de bodybuilder. Zijn vriendin traint ook in de fitnessruimte -jammer dat ik haar nog niet heb gezien- en hij rijdt in een rode BMW.

Het gesprek

2009-01-07T20:10:00.004+01:00

Gisteren ben ik Roy gaan opzoeken in zijn winkel. Ik wil graag weten wat zijn drijfveer is.
Roy houdt niet van half werk, als hij ergens aan begint dat geeft hij het zijn volle 100%.
Zoals ik al eerder vertelde begon zijn carriere als bokser. Leuk detail: hij was vlieg gewicht, onder de 60 kg. Hij weegt nu meer dan 90 kg. op zijn 30ste is hij gestopt met boksen en is gaan fitnessen. Ook dit kreeg zijn 100% en zo is hij in het bodybuilden gerold. hij is mee gaan doen aan wedstrijden omdat hij een doel nodig heeft voor zijn inspanningen. Roy vertelde mij dat hij fitnesst vanwege de fysieke inspanning en niet vanwege het lijf. Het gaat hem dus om de sport om de fysieke prestatie. Het lijf wat hij ervan krijgt is dus het resultaat van zijn inspanningen. Waar bij mij als roeier de tijd die ik roei om over de finish te komen de indicatie is van mijn prestatie zo is bij Roy de omvang van zijn spieren de indicatie. En dan gaat het er niet om om de grootste spieren te kweken maar het gaat om symmetrie. De spiergroepen moeten in balans met elkaar zijn, het is niet de bedoeling dat bijvoorbeeld de armspieren eruit springen omdat die zo groot zijn. Het gaat om verhoudingen.

het vergt een ijzeren discipline om het allemaal vol te houden. Roy is 5 dagen in de week 's avonds in de sportschool te vinden. Hier gaat hij zijn spieren te lijf. Elke dag worden andere spiergroepen getraint en het ziet er in mijn ogen vrij pijnlijk uit. Maar volgens Roy doet het geen pijn, nou ik zag anders wel die verbeten trek op zijn gezicht, was is dat dan? Roy vindt het fijn hoe zijn lijf voelt tijdens en na de training, het geeft hem voldoening om zijn oefeningen te doen, hij voelt zich dan lekker in zijn vel. Die pijn die hij voelt geeft hem aan dat hij op zijn grens zit en dat is het doel: over de grens gaan. Als hij voelt dat zijn spieren verzuren dan wil hij nog 2 of 3x extra opdrukken of met welke oefening hij dan ook bezig is.
En dan is er nog het eten. Eten staat bij Roy in dienst van het sporten. Om tot het lijf te komen dat hij wil hebben in oktober (voor de wedstrijd) houdt hij zich aan een streng dieet. Momenteel zit hij op een inname van 3000 calorieën per dag maar dat zal hij snel opvoeren naar zo'n 5000 per dag. Hij heeft een schema opgesteld van wat hij wanneer eet. 's nachts staat Roy om half 3 op om een eiwitshake te nemen.

De eerste foto's

2009-01-05T22:19:00.006+01:00

Vandaag de eerste foto's gemaakt van Roy. Daarnaast ook alvast wat met hem gekletst maar het echte gesprek komt morgen pas. Het volgende heb ik al van hem vernomen: Roy is 46 jaar en is al vanaf zijn 19e bezig met gewicht heffen omdat hij eerst met boksen bezig was. Nadat hij te oud werd voor boksen is hij verder gegaan met bodybuilden heeft ongeveer elke prijs gewonnen die er te winnen valt. Zijn volgende wedstrijd is in oktober en hij is nu al bezig met trainen daarvoor. Tussen de oefeningen door wat gekletst en het ging vooral over eten. Volgens Roy ligt de sleutel bij een goed dieet. Hij gaat me morgen laten zien wat hij allemaal eet op een dag. Het past blijkbaar net in een rugzak want hij eet op een dag 5000-6000 calorieën. Hij gaat me ook nog wat tips geven over hoe ik meer spieren kan kweken ;-). Verder drinkt hij geen alcohol, geen koffie en rookt hij niet. Hij noemt zichzelf saai. Een interessante uitspraak vond ik dat hij eten niet zal als iets lekkers om van te genieten maar iets wat uitgebalanceerd is om tot het gewenste resultaat te komen.
Morgen ga ik naar zijn winkel voor een praatje en ja natuurlijk is het een sportwinkel gericht op vechtsport.
Ik heb een goed gevoel bij hem, hij is erg aardig en iedereen in de gym begroet hem, hij geniet veel respect. Hij is nog wel verlegen want hij heeft, ondanks de opmerkingen van anderen, vanavond zijn Tshirt nog niet uitgedaan terwijl hij er wel een tanktop onder droeg. Maar ik ben geduldig, ik wil niets forceren, het komt vanzelf. Ik zou ook wel graag bij hem thuis fotograferen maar ook dat wil ik nog niet forceren, eerst zijn vertrouwen winnen en dat van zijn vriendin want die blijkt nogal bezitterig te zijn. Ook is hij galant want toen we weer weggingen hielp hij me in mijn jas. Dat had hij van zijn moeder geleerd. Charmant nietwaar??

gevonden!!

2009-01-02T20:37:00.003+01:00

Ik ben vanavond pas naar Olympia gegaan, een gym op steenworp afstand van mijn huis. Op het forum kwam de naam van deze gym regelmatig voorbij en dus de kans op succes leek me hier het grootst. Mijn plan was om maandag te gaan maar ik moest nog wel even moed opbouwen want om zomaar een gym in te lopen en een bodybuilder aan te spreken...best eng!
Uit het forum bleek wel dat deze heren het vrouwelijk schoon kunnen waarderen, tenzij je een homo gym binnen zou lopen, blijkbaar zijn die er ook. Maar goed, vrouwelijk schoon dus, voor dat ik naar Olympia ging toch maar mijn strakke spijkerbroek aangetrokken, mijn make-up bijgewerkt en mijn laarzen met hoge (voor mij dan) hakken aangetrokken. Baat het niet, het schaadt ook niet ;-)
Één van de serieuze antwoorden op mijn oproep noemde de naam Roy Menig als potentieel interessant voor mijn reportage. Toen ik een uurtje geleden bij Olympia binnenstapte maar gelijk op de receptionist (niet buff genoeg) afgestapt met de vraag of er bodybuiders aanwezig waren en of ik ze mocht storen. De jongen gaf aan dat er op het moment maar 1 aanwezig was, maar wel een hele goeie. Hij is de trainingsruimte binnengegaan en kwam weer buiten met, juistem, Roy Menig! En 3x raden hij wil wel meewerken aan mijn opdracht!!! Yéééhààà!! Mag ik u hem even voorstellen:
Ik heb even met hem gesproken en mijn eerste indruk is dat het een rustige enigszins verlegen man is. Hij houdt er niet zo van dat hij gefotografeerd wordt zonder een tanktop aan, wat op zich wel een beetje vreemd is omdat hij nog steeds aan wedstrijden meedoet, het is een prof. In ieder geval voelde ik geen machovibe bij hem, dus het wordt voor mij een zeer interessant onderzoek! Hij is 5 dagen in de week aan het trainen en ik kan gewoon binnenlopen om hem te fotograferen. Ik heb zijn telefoonnummer gekregen zodat we volgende week een keer voor koffie kunnen afspreken om te praten over bodybuilden en waarom, wat, waar, hoe etc.

Buff genoeg?

2008-12-29T10:40:00.004+01:00

Aaahhgg!!!! Waar ben ik aan begonnen?!?
Nog steeds geen reactie op mijn flyer binnengekomen dus besefte ik dat ik het anders moet gaan aanpakken. Natuurlijk moet ik naar een sportschool hier in de buurt om iemand persoonlijk te benaderen. In mijn onderzoek naar sportscholen in de buurt kwam ik een forum voor bodybuilders tegen en ik besloot een post te plaatsen met een oproep voor een model. Dit was op tweede kerstdag en na 3 seconden kreeg ik al een sexueel getinte reactie terug. reden om maar gelijk mijn oproep aan te passen dat het niet de bedoeling was om naakt foto's te maken (sorry Bart ;-)) Ik ben wel op zoek naar iemand die serieus mee wil werken en niet naar iemand alleen maar uit is op sex. Past wel in het lichamelijk genot maar ander uitgangspunt. De volgende dag weer ingelogd om de reacties te lezen en mijn god! wat een ongelofelijke macho's zeg!! Ik kreeg echter een schok toen ik door de reacties aan het scrollen was en opeens mijn eigen gezicht zag! Een van die buffels heeft mijn profielfoto van hyves op het forum gezet met natuurlijk weer een sexueel getinte opmerking erbij. Noud en Bart, mijn vooroordelen zijn tot nu toe bevestigd hoor. Maar eerlijk is eerlijk, ik lach me helemaal suf! Ik ben zeer benieuwd hoe het zich verder gaat ontwikkelen. Vanavond ga ik naar een gym in de buurt om iemand te vinden die mee wil werken. Tijd begint te dringen. Ondertussen vermaak ik mij kostelijk met het lezen van het forum. Als je een beetje de topics bekijkt dan leer je al erg veel. Ik zie het dan ook als onderzoek naar mijn onderwerp. Voor de genen die geïnteresseerd zijn in de reacties die ik op mijn post heb ontvangen, ik heb de link hier onder gezet.
Nou maar hopen dat die gene die mijn hyves site gevonden heeft niet ook mijn blog zal opsporen.

http://forum.dutchbodybuilding.com/f15/model-gezocht-195186/

30-1-09: zojuist het forum nog een keertje bezoek en de berichtjes waar mijn foto in te zien was zijn weggehaald. Ging het voor hun ook te ver?

waar zijn ze dan?

2008-12-22T21:25:00.004+01:00

Ik heb vooralsnog geen reactie gekregen op mijn oproep. Wel heb ik bevestigd gekregen dat de flyer is opgehangen maar dat is alles. Ondertussen ben ik op internet filmpjes en foto's aan het bekijken die iets te maken hebben met bodybuilders. ik hoop dat ik op deze manier al een beetje richting kan geven aan het project.

Lichamelijk genot??

2008-12-17T14:11:00.003+01:00

Vorige week heb ik deze camera van mijn oma gekregen. Die vrouw blijft me verbazen het is namelijk haar oude camera die zij van haar vader heeft gekregen toen ze 15 was. Ze is nu 94 jaar dus de camera is bijna 80 jaar oud!
Het vreemde is dat zij mij tot dat moment toe nooit verteld heeft dat zij als tiener zo geïnteresseerd is geweest in fotografie. In die tijd was niet echt een hobby voor jonge dames.
Mijn oma is van dezelfde generatie als Eva Besnyö en Ata Kando.
Toen ik hem eindelijk open kreeg bleek er nog een filmpje in te zitten. Een 6x9 kleurenfilm die ik gisteren bij Cityfoto heb ingeleverd om te laten ontwikkelen. Grote kans dat er niets meer zichtbaar is want dat filmje moet zeker 30 jaar oud zijn maar wie weet...
Er zit nu een nieuw filmpje in en ik ga er eens lekker mee experimenteren.

2008-12-17T13:01:00.008+01:00

De bespreking van afgelopen zaterdag was weer heftig. Ik heb nog steeds last van wisselende emoties en ik hoop dat dat snel voorbij is want ik ben zo wispelturig als de pest. Daar hebben niet alleen mijn klasgenoten last van maar ik ook!
Afgelopen week was ik tot de conclusie gekomen dat een reportage over bodybuilders niet de weg was die ik wilde gaan. Ik kon er totaal geen enthousiasme voor opbrengen. Dus wilde ik het over een andere boeg gooien. Wat ik nog steeds interessant vind is de grens tussen pijn en lichamelijk genot. Waar gaat genot over in pijn en visa versa. Een andere manier om het te omschrijven zou zijn: de pijn die iemand moet doorstaan om lichamelijk genot te ervaren.
Tijdens de bespreking werd me het vuur aan de schenen gelegd waarom ik afzag van mijn onderwerp de bodybuilders. Ik voelde alsof ik toch in die richting gedrukt werd en begon als natuurlijke reactie hierop tegen te sputteren. Ik heb de argumenten echt wel in mijn hoofd opgeslagen en ik zal zeker iets mee doen maar op dat moment zaterdag voelde ik alleen maar meer aversie naar het onderwerp. Dansers fotograferen leek me op dat moment toch een beter verhaal opleveren.
genoeg tekst voor even. Hierbij wat beelden die mij hebben geïnspireerd

Het is nu alweer woensdag en ik heb alles even een paar dagen laten bezinken. Ongelofelijk wat een paar dagen weer voor een invloed kan hebben. Op dit moment ben ik weer gematigd positief naar mijn onderwerp van bodybuilders (wat natuurlijk over een paar dagen weer anders kan zijn). Vandaag heb ik een flyer gemaild naar een aantal fitnesscentra in de regio met de vraag deze op het prikbord te hangen.Nou maar afwachten of er een reactie op komt.
Ondertussen ga ik ook nog een andere invalshoek onderzoeken. maar daar over later meer.

2008-12-11T15:05:00.003+01:00

Door persoonlijke omstandigheden heb ik een beetje moeite met het onderwerp Lichamelijk Genot.
Om het maar heel plat te zeggen; de bron van mijn persoonlijke lichamelijk genot heeft me 2 weken geleden gedumpt!
En hoewel ik probeer na te denken bij wat lichamelijk genot nog meer voor mij kan betekenen, word ik er niet heel enthousiast over.
Tot nu toe ben ik niet verder gekomen dan:

In navolging van onze eerste brainstorm sessie ben ik verder gegaan met het concept van genot in extreme vorm. De eerste gedachte die in mij opkwam was hoe mensen met een eetstoornis, zoals anorexia, daar hun lichamelijk genot uithalen. Extreem met je lichaam bezig zijn, is dat geen vorm van lichamelijk genot? Of is het echt alleen een psychisch fenomeen?
Dus met andere woorden: ervaren mensen die in mijn ogen extreem met hun lichaam bezig zijn, zoals anorexia patienten, topsporters of bodybuilders, lichamelijk genot?
Ik geloof toch dat ik de invalshoek van anorexia niet ga uitwerken, anorexia is voornamelijk een mentale instelling die kan voorkomen uit onzekerheid over iemands uiterlijk. Ik vind het wel fascinerend dat er steeds meer pro-ana websites zijn die extreem mager zijn verheerlijken maar wie weet in de toekomst voor een andere opdracht. ik denk dat anorexia en lichamelijk genot toch te ver uit elkaar liggen.
welke groepen zijn er dan nog meer die extreem (in mijn ogen) met hun lichaam bezig zijn?
Invalshoek: persoonlijk of algemeen
Essentie/kern: noodzaak opzoeken, wat wil ik er mee te vertellen?

Wat is mijn onderzoeksvraag?

Wie
Wat
Waar
Wanneer
Waarom

Worden lichamelijke excessen als lichamelijk genot ervaren?
Verband tussen genot en lijden.

Bijvoorbeeld bodybuilders: waarom doen ze het?
Wat drijft hun om hun lijf zo op te pompen?
Ervaren ze lichamelijk genot, zo ja hoe en wanneer?
Zo nee, wat is dan hun drijfveer?
Wanneer gaat het genot over in lijden en visa versa?

Wat zouden andere groepen kunnen zijn?
Mensen die met hun lichaamsgewicht bezig zijn:
overgewicht: obesitas er is een obesitas vereniging
of ondergewicht: anorexia : pro ana websites
Bodybuilders
Plastische chirurgie a la marijke helwegen
Topsporters

Waar/wanneer ervaart een bodybuilder zijn/haar lichamelijk genot?

Ik worstel een beetje met de noodzaak, wat wil ik er mee vertellen? Nieuwsgierigheid is volgens Bart en Noud wel een goede reden maar eerlijk gezegd twijfel ik nog steeds of ik het wel interessant genoeg vind. Het is nu nog aan het begin van de periode, dus als ik van onderwerp wil veranderen, dan moet ik dat nu doen en niet 3 weken voor de beoordeling.

lichamelijk genot

2008-12-09T13:27:00.004+01:00

Het is alweer 3 weken geleden dat we onze nieuwe opdracht hebben gekregen. Het bijhouden van mijn blog komt niet natuurlijk en iedere keer wanneer ik er aan begin is er zo veel te vertellen (want ik loop hopeloos achter) dat de moed mij in de schoenen zinkt.
Maar ik zal er toch eens aan moeten beginnen. Dus.....
Deze periode zijn Bert en Noud onze leraren. de opdracht die we van hun hebben gekregen luidt als volgt:
Het realiseren van een fotografische en filmische vertelling met als thema Lichamelijk Genot!

De eerste opdracht die we meekregen was het onderzoeken van het thema en het ontwikkelen van een visie en benadering mbt het thema.
belangrijke vragen die we voor ons zelf moeten beantwoorden zijn:
wat is de invalshoek: is deze persoonlijk of algemeen?
essentie/kern: wat is de noodzaak van de vertelling? wat heb ik er mee te vertellen?
Wat is je onderzoeksvraag? beantwoorden van de 5 'w's:
Wie, Wat, Waar, Wanneer, Waarom?

Dus doken we met z'n allen achter een pc om het internet af te struinen naar lichamelijk genot. het eerste wat (natuurlijk) bij iedereen in de gedachte opkwam was sex. logisch toch? maar ik denk dat iedereen dat wel heel voor de hand liggend vond en naarstig op zoek ging naar een andere benadering. Zo ook ik.
Ik kwam met het volgende:

definitie van genot: het op positieve wijze ervaren van zintuigelijke waarnemingen (gevoelservaring): zien, horen, proeven, ruiken en voelen.

maatschappelijke context: een verboden genot. in de NRC stond een dag voordat het rookverbod in de horeca inging een artikel over roken als verboden genot.

en een ander uitgangspunt is: tegenhanger van genot is lijden. volgens het Boedhisme is er zonder genot geen lijden. verlangen - genot - lijden. wat bij mij de interessante vraag oproept wanneer nog sprake is van genot en wanneer er sprake is van lijden? is er een grens? zo ja wanneer overschrijd je die? en is genot voor iedereen hetzelfde of is wat voor de een genot is voor de ander lijden? wanneer gaat genot over in lijden en andersom?

2008-10-23T09:17:00.006+02:00

Het stedelijk gebied wat ik heb gekozen voor mijn 100x100 bevindt zich in de Vinex locatie de Groote Wielen. Reden waarom ik voor een vinex locatie heb is gekozen is omdat de algemene mening over een vinex wijk nogal negatief is. Als je het mensen vraagt wil niemand er wonen maar de de praktijk wijst uit dat de huizen als warme broodjes verkopen. Mensen kopen op basis van een tekening want op moment van verkoop is er nog geen baksteen gelegd.
Termen die je hoort in relatie tot Vinexwijken zijn: eentonig, geen sfeer, saai, weinig groen, weinig voorzieningen, kortom niet echt aantrekkelijk. Met deze termen in mijn achterhoofd ben ik met mijn camera om mijn nek de wijk in gelopen. En wat blijkt? De wijk ziet er eigenlijk best leuk uit. Er is genoeg afwisseling in type woningen, elk woonblok heeft zijn eigen stijl. Er is genoeg groen, oke het is allemaal nog vrij jong maar er is veel ruimte gemaakt voor groenvoorzieningen. Een deel van de wijk heet de Watertuinen en hier worden de huizen omringd door water. Achter de wijk ligt een polder waar de zogenaamde 'wilde' natuur nog volop te vinden is. Zo op het eerste oog lijkt het erop dat de projectontwikkelaars goed geluisterd hebben naar de klachten van de bewoners van de andere Vinex locaties zoals de Leidsche Rijn en Ypenburg. Als je door de wijk heen loopt dan is er weinig contrast te vinden, het ziet er allemaal gelikt uit. Mijn eerste poging om een contrast bloot te leggen faalde hopeloos. Ik wilde de onbalans in de wijk blootleggen. de natuur is erg jong en er moet nog een balans ontstaan en tegelijkertijd is de bevolking vrij eenzijdig opgebouwd: er wonen vooral jonge blanke gezinnen. mijn poging om dit met elkaar in verband te brengen leverde niet het resultaat op waar ik op hoopte. Bas en Michiel vonden dat ik daar juist een soort balans mee schiep. Hmm, niet helemaal de bedoeling.

2008-10-09T20:29:00.006+02:00

nieuwe jaar is begonnen

2008-10-09T20:22:00.002+02:00

Het is alweer een tijd geleden dat ik voor het laatst iets op mijn blog heb geschreven, dus het wordt weer hoog tijd.
De zomervakantie is voorbij, het tweede jaar van de academie is inmiddels in volle gang. We zijn alweer een paar weken met de nieuwe opdracht bezig. De opdracht luidt als volgt:
Kies een stedelijk terrein van 100 x 100 meter. Je maakt 3 fotoseries: 10 foto's over het gebied van 1oox100m, 10 foto's over een gebied van 10x10m (in het gebied van de 100x100) en 5 foto's over een gebied van 1x1 meter.
In alle series moet je een conflict/contrast/ambiguïteit tonen.

2008-05-30T13:04:00.007+02:00

De bespreking van afgelopen zaterdag was vrij intens. Tijdens de bespreking van mijn filmpje werd aan mijn klasgenoten gevraagd wat zij ervan vonden. Het werd duidelijk dat er nog wat aan mijn film moest worden bijgeschaafd, hij duurde te lang en het begin was te spannend, om maar 2 aspecten te noemen.
Wat echter naar voren kwam was dat ik blijkbaar te veel heb geluisterd naar het advies van Karin en Michiel, ik heb te weinig mijn eigen ding gedaan. Omdat ik toch wel heel graag mijn eerste jaar wil halen, leek het me niet verstandig om te veel mijn eigen gang te gaan, het advies volgen van de leraren leek mij de veiligste weg naar een voldoende en deze mening werd gedeeld door mijn medestudenten. De bedoeling van karin en Michiel was juist om ons te laten experimenteren en als het experiment niet zou werken, geen probleem, het gaat om het proces. Maar dit was dus niet helemaal duidelijk bij ons net zo min als het Karin en Michiel duidelijk was dat wij nu in de 4e periode toch wel voorzichtig waren met onze projecten. Maar het gesprek van afgelopen zaterdag was erg goed omdat we nu weten hoe iedereen erin staat.
Ik ben tot het besef gekomen dat alles wat ik voor deze opdracht heb gedaan mij weer een stap verder heeft gebracht in het proces. Dat het filmpje van het kruispunt en de weverij uiteindelijk niet bruikbaar zijn, is niet erg. Vandaar dat ik deze 'experimentjes' ook op mijn blog ga zetten. Maar eerst moeten mijn filmpjes af voor de beoordeling, dus het moet even wachten.

2008-05-23T23:29:00.004+02:00

koffie en kopieerappaat

2008-05-23T21:52:00.009+02:00

Tijdens de laatste bespreking gaf Karin aan dat ik met te veel losse dingen bezig was: de tango, het kruispunt, de weverij, het kantoor. Haar advies was focus nu op 1 ding.
Jullie zullen je waarschijnlijk wel afvragen waar ik het over heb want er is weinig van te zien op mijn blog. Nou dat komt omdat ik het zelf niet boeiend genoeg vond om met iedereen te delen, eerlijk gezegd vond ik het helemaal niks en wil ik het ook niet laten zien.

Maar goed, een van deze onderwerpen kiezen en die verder uitwerken. Ik laat het contrast van sleur versus dagdromerij varen want dat idee was uit vorm geboren en niet uit inhoud. Ik heb geprobeerd om een interessant uitgangtpunt te vinden voor de dagdromerij, ik vond het boek van Stefanie Schneider echt een goed voorbeeld maar ik kwam eigenlijk niet verder dan de beelden van de tango die vrijheid (mijn ultime dagdroom) zou moeten symboliseren. De beelden die ik hierbij heb gemaakt zijn zo anders dan al het andere werk dat ik het vermoeden had dat die beelden samen niet in 1 film te monteren zijn. Michiel gaf aan dat ik dat pas zeker kon weten nadat ik het had geprobeerd. Terechte opmerking, dus ben ik zaterdag na de bespreking met Michiel gelijk aan de slag gegaan. Oke het was een opzetje maar ik heb het later op de middag aan Karin laten zien. Ik geloof dat zij het wel met mij eens was: geen spannende beelden, het werkte gewoon niet goed samen. Ik wilde dat het contrast tussen sleur en vrijheid duidelijk zou werken, dat er spanning zou ontstaan maar daar waren de beelden gewoon niet boeiend genoeg voor.
Karin vind het filmpje van het kantoor nog steeds een goed uitgangspunt. Ik heb het eerlijk gezegd verwaarloosd omdat ik de kwaliteit van het fimpje zo slecht vind.

Ik heb deze afgelopen week heel wat uren in mijn project gestoken. Vooral veel nagedacht over hoe ik nu verder moest gaan. Ik heb al mijn fotoboeken doorgebladerd om te kijken of ik daar inspiratie vandaan kon halen. Uiteindelijk een paar foto's gemaakt vanuit een heel ander uitgangspunt. Sleur is nog steeds het uitgangspunt maar dan de sleur thuis maar hoewel ik sommige foto's erg goed gelukt vind, is het naar mijn mening te laat om een andere insteek te gaan volgen. Ik wil proberen om mijn oorspongelijke idee goed uit te werken.
Dus in de telefoon geklommen en mijn zus gebeld om te vragen of ik nog een keer bij haar op kantoor mocht komen fotograferen. Tja dan natuurlijk aan de slag met het filmpje waar zowel Michiel als Karin enthousiast over waren!

Gisteren ben ik opnieuw naar het kantoor van mijn zus Andrea geweest om het filmpje wat ik al had opnieuw te maken.
Mijn eerste filmpje was naar mijn mening van te slechte kwaliteit en ik had te weinig 'footage' om er wat meer van te maken.
Wat hadden ze daar een gaaf koffiezetapparaat zeg!! Ik denk dat het toevoegen van het koffieritueel goed past in de routine van het kantoorleven.
Ik ben eerlijk gezegd best tevreden met het filmpje, ik ben een beetje voorzichtig want ik vind het toch nog eng om te zeggen wanneer ik iets van mijzelf goed vind, ik weet heel goed wanneer iets van mijzelf slecht is maar om te zeggen wanneer iets goed, dan moet mijn vertrouwen in mijn werk nog wel wat groeien!
Er zijn nog een paar dingen waar ik niet helemaal zeker over ben- de stills, de muziek, de lengte van de film-, ik hoop dat ik morgen tijdens de bespreking de puntjes op de i kan zetten.

En nu?

2008-05-20T10:53:00.003+02:00

Ik heb het me deze periode weer lekker moeilijk gemaakt!
Het lukt me gewoon niet om een boeiende beeldtaal neer te zetten die sleur moet uitdrukken. Ik ben vorige week dus in de weverij geweest en heb daar filmpjes gemaakt die de constante herhaling laten zien maar het is gewoon geen boeiend beeld om naar te kijken. Toegegeven sleur is ook niet boeiend, het is juist saai. Maar hoe krijg ik die saaiheid uitgedrukt in beelden die toch interessant zijn om naar te kijken?
Michiel gaf als tip om de herhaling goed aan te dikken en mensen uit te beelden die in een snel ritme handelingen herhalen. Hij noemde als voorbeeld de film 'our daily bread'. Ideeën kwamen naar boven: een postbode die voortdurend brieven in de bus steekt, een cassiere die producten over de scanner haalt, een lopende band werker en ga zo maar door. Ik ben zaterdag beelden die ik al had gaan editen: sleur afwisselen met de tango maar het resultaat is niet echt bemoedigend, ik vind het geen interessante beelden.
Kortom: back to the drawing table!

Eens even pas op de plaats gemaakt en nagedacht bij wat ik de afgelopen weken allemaal heb gedaan voor het dagboekproject. Ik heb tijdens besprekingen werk laten zien waar ik zelf niets in zag in de hoop dat Karin en Michiel er wel iets in zagen. Ik ben een beetje uitgeblust, geen inspiratie en daardoor heb ik elk idee aangepakt en uitgewerkt zonder er echt bij na te denken.
Ik ben bang dat ik dezelfde fout(en) aan het maken ben als in de tweede periode: vorm boven inhoud kiezen. Daarom is het nu tijd om even afstand te nemen en te kijken naar wat ik nu heb en hoe ik verder wil gaan. Een nieuwe aanpak of een ander onderwerp is geen optie, daar is het nu te laat voor.

modeshoot

2008-05-17T00:21:00.002+02:00

Een paar weken geleden kreeg ik van Mireille een mail dat een studente van de modeacademie Amsterdam -Artemis- op zoek was naar een fotograaf die haar kon helpen bij een project.
Aangezien ik nog nooit een modeshoot had megemaakt leek het me leuk om het een keertje te doen. Dus heb ik gelijk gereageerd.
De modeshoot was afgelopen woensdag in Arnhem. De bedoeling was om een nieuwe look voor Oillily te maken en Shakita, de modestudente, ging voor de rebelse look. De shoot vond plaats in een vies smal steegje in het centrum van Arnhem met veel grafity op de muren.

weverij

2008-05-17T00:13:00.002+02:00

En weer is er een week voorbij gevlogen, nog 1 week tot de beoordeling en ik begin al aardig nerveus te worden. Ik heb de afgelopen week heel veel foto's en filmpjes gemaakt maar wat als die nu niet goed genoeg zijn?
Vorige week heb ik mijn project met Michiel en Karin besproken, Karin zag mijn beroerselen voor het eerst en ik moest haar even uitleggen wat ik nu wilde vertellen met mijn dagboekproject.
Tot dan toe weinig foto's gemaakt en de foto's die ik heb gemaakt waren nogal inspiratieloos. Ik kreeg het gewoon niet voor elkaar om boeiende foto's te maken die mijn verhaal konden vertellen.
Uiteindelijk liet ik het filmpje zien die ik op het kantoor van mijn zus heb gemaakt. Karin was daar enthousiast over, vooral over het feit dat ik de 'stille' stukken uit het filmpje had geknipt; er werd zo nog meer nadruk gelegd op de sleur. Op deze manier doorgaan was het advies, ik hoef niet perse dingen uit te beelden die echt over mij gaan, mijn idee om een kruispunt te fotograferen/filmen was zo gek nog niet.

photoshop opdracht

2008-05-11T22:44:00.013+02:00

Deze laatste periode van het eerste jaar hebben we nog een photoshop opdracht gekregen, deze luidt al volgt:Maak met behulp van een digitale spiegelrefex camera een foto die de kwaliteit van een 4x5 inch camera evenaart. Druk deze foto af op ca 1x1,2 meter.
We zijn er achter gekomen dat deze kwaliteit gehaald kan worden door meerdere foto's te maken en deze aan elkaar te 'plakken'.
Mijn eerste poging is totaal mislukt. Ik had een rietkraag op de Vughtse heide gefotografeerd, in totaal 29 foto's gemaakt die aan elkaar kon worden geplakt, of op zijn Engels: 'gestitched'. Photoshop wilde er echter niet aan. Alle rietstengels leken op elkaar er waren te weinig herkenningspunten om de foto aan elkaar te stitchen. Het bovenste stuk met de blauwe lucht en de bomen lukte aardig maar bij nauwkeuriger kijken bleken de rietstengels niet door te lopen. Er zat of een knak in of er miste zelfs een stuk.

Philippe noemde nog wat andere programma's naast photoshop die gebruikt konden worden om een foto te 'stitchen'. Een van die programma's heet Hugin. Het is een opensource programma dus gratis te downloaden.

Dit programma gebruikt referentie punten om de foto's aan elkaar te plakken. Ik heb het programma gedownload en het losgelaten op mijn rietkragen. maar helaas, ook hugin wist zich geen raad met het riet, het resultaat was zelf slechter dan photoshop. Maar ik vermoed dat dit voornamelijk ligt aan het feit dat ik nieuw ben met het programma en nog veel over de instellingen moet leren. Het is namelijk ietsie complexer dan het stitchonderdeel van photoshop waar je zelf niets kan instellen, je laadt de foto's in en hoopt maar dat photoshop er iets van kan maken.

Ik ben dus maar een nieuwe foto gaan maken. Vrijdagmiddag ben ik op stap gegaan met mijn camera en statief -volgens Ysbrand gaf dit toch het beste resultaat- en heb een mooi plekje in de binnenstad van Den Bosch gevonden: een wit gebouw naast een mooi bruggetje waarvan de voorkant in de zon stond en de zijkant in de schaduw. Gezien de tijd van het jaar en het moment van de dag: 17.00 uur was het heel mooi licht, geen harde contrasten. Ik heb de belichting op de snijlijn van licht en donker bepaald en deze vastgezet: iso 100, f8:1/50s. Ik had besloten om mijn telelens te gebruiken op 70mm en dus vanaf statief te werken. Met f8 had ik een mooie scherptediepte. In totaal heb ik 20 foto's genomen.

Eenmaal thuisgekomen heb ik in eerste instantie hugin gebruikt om 2 foto's aan elkaar te plakken maar tot mijn verbazing wilde hugin er wederom niet aan. Ik heb het met verschillende foto's geprobeerd maar geen succes, ik kreeg een paar foutmeldingen maar waar die over gingen, geen idee! Ik moet me echt meer in het programma verdiepen. Er staan op internet een aantal tutorials die moet ik eerst maar gaan lezen. Ondertussen toch ook even photoshop op de foto's losgelaten. En...tot mijn verrassing... de foto is gelukt!! Een aantal heeeele kleine afwijkinkjes maar die heb ik weggewerkt, ook stond het huis wat achterover geheld en heb ik het via transformation nog wat rechterop gezet. Dus.. de foto die hier nu te zien is 1x1 meter bij een resolutie van 3oo dpi.

Ik ga het ook nog proberen met Hugin. Maar dan moet ik me eerst wat meer in het programma verdiepen.

Update 16 mei

Vandaag weer aan de gang gegaan met het programma Hugin, als het met photoshop is gelukt de foto's aan elkaar te stitchen dan moet het met hugin toch helemaal wel lukken?
Eerst de tutorial op de website gelezen en daar stond in dat er een hulpprogramma moest worden gedownload om controlepunten te genereren. Dit programma heet autopano en kon op dezelfde site als hugin worden gedownload, wel zo handig.
In mijn eerste poging probeerde ik zelf de controlepunten aan te duiden maar met dat autopano programma hoeft dat dus niet meer. Dat is waarschijnlijk de reden waarom het de eerste keer niet wilde lukken.
Het enige wat ik nu hoefde te doen was de foto's in hugin te laden en het programma deed de rest! Ik hoefde echt verder helemaal niets te doen!
Het eindresultaat laat 2 verschillen zien met het eindresultaat van photoshop:

het eindresultaat is kleiner dan het resultaat van photoshop. De foto van photoshop was uiteindelijk 100x100 cm en de huginversie 78x78 cm. Dus hugin verkleint het eindresultaat want toen ik een van de originele foto's in de gestitchte foto plaatste waren de details in deze foto groter dan in de gestitchte foto.

de huginversie heeft een beter perspectief; in deze foto staat het huis mooi recht terwijl in de photoshopversie het huis licht achterover helt.

foto met hugin------------------------------ foto met photoshop

Er was ook een verrassende overeenkomst tussen hugin en photoshop: in beide resultaten zat dezelfde fout: de raamkozijnen naast de deuren lieten in beide foto's een knik zien, liepen niet goed door. Ik heb dit foutje verholpen door het stukje met de ramen van de originele foto eroverheen te plakken.

Ik vind ook dat beide programma's goede belichtingscorrecties uitvoeren. Hoewel ik de foto's heb genomen met exact dezelfde camera instellingen zaten er toch een paar afwijkingen in, waarschijnlijk door de kleurbalans die ik wel op automatisch had laten staan. Maar goed, beide foto's laten een mooie egale lucht zien én de muren van het huis zijn ook mooi egaal.

morgen ga ik de photoshop versie laten afdrukken op 100x100 cm. Eens kijken wat het resultaat dan is!

de weverij

2008-05-08T08:24:00.005+02:00

Gisteren liep ik de hele morgen na te denken over het dagboek project. Ik ben met mijn camera de straat op gegaan om foto's te maken tijdens mijn route. de foto's waren nietszeggend, ze doen me helemaal niets. Tot nu toe heb ik geen foto's gemaakt waarvan ik zoiets heb: ja die maken duidelijk wat ik wil vertellen!
Gisteren met Mireille wezen brainstormen hierover. Ze kwam naar mij toe om op mijn pc een digitaal fotoboek te maken. Toen ze daarmee klaar was hebben we het over het dagboek project gehad. Ik vind het erg fijn om met mijn klasgenoten over de projecten te praten, ik vind het heel inspirerend en vaak ook heel hulpzaam.
Ik had al een tijdje mijn oude werk in mijn hoofd, ik heb in een weverij gewerkt en de beweging van een weefgetouw is iets wat in mijn ogen de herhaling en de sleur goed uitbeeldt. daarnaast maakt zo'n weefgetouw een prachtige herrie die ook de regelmaat laat horen. Het is bijna muziek!
Als je op de volgende link klikt en dan het videootje activeert, begrijp je wat ik bedoel.
http://89.18.168.193/~weverijmus/index.php?option=com_frontpage&Itemid=1
Mireille vond het een goed idee en eerlijk gezegd begrijp ik van mijzelf niet goed waarom ik dit niet eerder als een serieuze mogelijkheid heb onderzocht. Ik denk dat ik mee in het begin een beetje bezwaard heb gevoeld om mensen lastig te vallen met mijn project maar daar heb ik geen last meer van, is dat de stem der wanhoop?
Ik ben gelijk in de telefoon geklommen en heb mijn beste vriendin Rianne gebeld. Zij werkt namelijk voor een textielbedrijf dat een aantal weefgetouwen heeft staan. En SUPER, ik mag bij weverij foto's en een film komen maken van de weefgetouwen. Het gaat helaas deze week niet meer lukken omdat er nu een paar doeken lopen waarvan het productieproces topsecret is en die ik niet mag vastleggen. Dinsdag is het weverijmuseum in Geldrop open dus ik kan altijd daar nog langs om mijn ding te doen.
Mireille thanks meid!!!!

bevrijdingstango

2008-05-07T11:55:00.006+02:00

Op 5 mei waren er diverse optredens in Den Bosch. Op het hoekje van de Snellestraat en de Stoofstraat kon je de weemoedige klanken van de Tango horen. Ik waande mij in een ander land waar passie en muziek onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn.

2008-05-07T11:28:00.001+02:00

Ik moet loslaten, loslaten, lóóóósslaatennnn!!!!

dromen

2008-05-05T13:14:00.005+02:00

Afgelopen weekend ben ik het bos ingegaan in de hoop foto's te maken die bij mijn dromen passen.
Ik heb geexperimenteerd met de manier van fotograferen. Hierbij een aantal voorbeelden

Stefanie Schneider

Een tijdje geleden was er bij het Foam een expositie van de Duitse fotografe Stefanie Scheider. Het project heette Wastelands en was een documentaire over haar vrienden tijdens een reis door de woestijn in de VS. We waren bezig met het privacy project en daarom viel het me op. Later kwam ik het -veel te dure- fotoboek tegen. Scheider bleek te fotograferen met polaroidfilm die over de datum was en hierdoor kregen de foto's een overwerkelijk uiterlijk, de kleuren zijn flets en tegelijk heel intens.
Eigenlijk een prima manier om een droom uit te beelden. Dus ik ging op zoek naar het boek op bol.com maar deze kent Schneider niet. Uiteindelijk kwam ik terecht bij en website van een Duits boekenhuis en daar hadden ze meerdere boeken van Schneider. En wat blijkt?? Na Wastelands heeft ze een vervolgserie gemaakt ven dezelfde vrienden maar dan in een trailerpark in Californië. Deze serie gaat over de dromen van deze mensen en er is ook een film gemaakt. Helaas kan ik de film niet vinden maar het boek heb ik wel besteld en inmiddels in mijn bezit.

een vaste baan

2008-05-05T12:39:00.004+02:00

Van 1998 tot en met 2004 heb ik 3 vaste banen gehad. Het langst heb ik het 2,5 jaar bij een werkgever volgehouden. Het begin van elke nieuwe baan was leuk en uitdagend; nieuwe mensen leren kennen, nieuwe werkzaamheden, nieuwe uitdagingen. Maar na een paar maanden kwam resoluut de verveling om de hoek kijken; werkzaamheden werden routine, de mensen, inclusief ikke, hadden niets interessants meer te melden, elke dag leek op de vorige dag, elke week was weer hetzelfde als de week ervoor. De agenda in de pc die automatisch de datum bij hield was een onmisbaar hulpmiddel bij het vaststellen van de dag. Vaak wist ik namelijk niet welke dag het was, ik moest terugtellen naar het weekend, of in mijn agenda kijken of ik afspraken kon herleiden. Mijn grootste angs was dat ik dit 40 jaar moest vol weten te houden, wetende hoe elke dag, elke week, maand en jaar er in grote lijnen uit zou zien. Zou kan het leven toch nooit bedoeld zijn? dacht ik. Er is nog zoveel te ontdekken, te zien, te ervaren!!
De manier waarop ik het 7 jaar heb volgehouden was door mijzelf voor te houden dat het tijdelijk was, dat ik bezig was om het roer om te gooien, dat ik ooit de wereld rond zou reizen en foto's zou gaan maken voor National Geographic. Ik zou in Afrika gaan wonen in een boerderij net als in Daktari met als huisdieren een leeuw of cheeta, een aantal zebra's en een nijlpaard.
Ik leefde echt in een droom, thuis keek ik naar natuurdocumentaires en stelde me voor dat ik ooit in zo'n documentaire zou figureren.
In 2004 stierf mijn vader vrij plotseling. Mijn vader was net 1,5 jaar met de VUT en heeft daarvoor 38 jaar bij één werkgever gewerkt. Zijn doel was om een zo goed mogelijk pensioen op te bouwen waardoor hij er de rest van zijn leven warmpjes bij zou zitten en dan kon hij lekker van het leven genieten. Dit heeft precies 1,5 jaar mogen duren. Dit was voor mij de schok die ik nodig had om wakker te worden. Vanaf dat moment ben ik bezig om mijn dagdromen te realiseren. De dromen zijn hier en daar wat bijgeschaafd zo ik hoef niet perse in Afrika te wonen maar de vrijheid om te doen en te laten wat ik wil blijft de sleutel!

regelmaat=sleur

2008-05-02T23:09:00.005+02:00

Ik heb een hekel aan regelmaat, ik raak snel verveeld. structuur in je leven is toch wel aan te raden maar mij lukt het gewoon niet om structuur aan te brengen in mijn dagelijks bestaan. Ik zie structuur als een regelmaat die wordt opgedwongen, het lukt me gewoon niet! Die vervelende klusjes die dagelijks terugkomen waarvan je weet dat het beter is om ze gelijk af te handelen: het lukt me gewoon niet. Bijvoorbeeld de vaat; na 1 dag staat er niet zo veel en als je het gelijk 'doet' dan duurt het minder lang omdat de etensresten nog niet aangekoekt zijn. Hoewel ik dat rationeel wel begrijp kom ik er gewoon niet toe om dagelijk de vaat te doen, geen zin in en zoals al genoemd ik heb een hekel aan regelmaat of routine. Sommige routine sluipt er echter in zonder dat je het in de gaten hebt of je kunt gewoonweg niet zonder.

2008-05-02T16:38:00.005+02:00

Ik heb er moeite mee.
Ik weet dat ik gewoon moet beginnen met fotograferen maar wat is mijn aanknopingspunt?
Ik heb een filmpje gemaakt over de routine die voorkomt op kantoor. Film is een stuk makkelijker dan foto's omdat in film het element tijd zit. Je kunt het vergaan van de tijd en de routine die om de hoek komt kijken op deze manier vastleggen.

Nieuwe opdracht

2008-04-29T10:35:00.002+02:00

Ik heb heel wat in te halen op mijn blog!!
De afgelopen weken geen berichten geplaatst op mijn blog. De reden is omdat ik in de derde periode zo intern bezig ben geweest met de opdracht dat ik mijn werk verwaarloosd heb. de afgelopen 3 weken daarom vooral bezig geweest met een inhaalslag voor mijn werk en het nadenken en proberen vorm te geven aan de nieuwe opdracht. Ik had ff geen ruimte om ook nog mijn weblog bij te houden maar vanaf nu ga ik dat beter doen!
De opdracht voor de 4e periode luidt als volgt:
fotografisch/filmisch dagboek: werkelijkheid versus ficti, publiek versus prive.

We moeten een dagboek bijhouden en dit uiteindelijk multimediaal gaan presenteren. Het dagboek mag over alles gaan, het hoeft niet eens over jezelf te gaan. het moet wel interessant om te laten zien.

ik heb hard nagedacht over wat ik nu wilde laten zien want ik ga wel een dagboek over mijzelf maken. Eens kijken hoe me dat afgaat.
het eerste idee wat ik had bleef ook gelijk in mijn hoofd hangen: mijn droomwereld.
Klinkt lekker vaag maar zo vaag is het niet. ik heb de neiging tot dagdromen al mijn hele leven lang. Wanneer ik in situaties zit die ik niet fijn vind of saai zijn, gaan mijn gedachtes er weer vandoor: verre reizen, een lekkere vent, een geslaagde carriere als fotograaf en ga zo maar door.
Voor de eerste bespreking ging ik er eigenlijk vanuit dat mijn idee zou worden afgschoten, want ik had nog helemaal geen idee hoe ik het nu zou willen aanpakken, hoe beeld je een droomwereld uit en hoe interessant is het?
Maar zo ging het niet, Michiel wist de juiste vragen te stellen om mijn gedachtes te structureren en te komen tot de kern van het verhaal. Want waarom heb ik dagdromen? Het is een soort ontsnappingsmechaniek en dat levert weer conflict op wat nodig is om een interessant verhaal te vertellen.Waar wil ik dan van ontsnappen: de regelmaat van alledag, het idee dat elke dag hetzelfde is dat er een avontuur om de hoek staat te wachten, het besef dat de dagen allemaal op elkaar lijken.

The science of sleep

2008-04-18T11:16:00.001+02:00

Een film waarbij dromen en werkelijkheid doorelkaar lopen.

http://wip.warnerbros.com/trailerplayv2.html?id=scienceofsleep&type=windows&speed=700000

Filmpje: final cut!

2008-03-31T11:58:00.001+02:00

http://video.google.com/googleplayer.swf?docId=3292535784391317639&hl=nl

Klik op de link en je kunt de definitieve versie van ons filmpje bekijken. Vergeet niet op 'play' te drukken.

balen!!!!!!

2008-03-27T15:47:00.003+01:00

Ik baal en ik niet alleen, Marjon en Ysbrand balen ook! Wat is er aan de hand? Jasper is niet komen opdagen voor onze afspraak vandaag.
We zouden vandaag het filmpje bespreken en wijzigingen doorvoeren. Jasper heeft het filmpje gemonteerd en omdat hij nu niet is komen opdagen én hij het filmpje heeft kunnen we dus niets doen. We hebben al een paar keer zijn voicemail ingesproken maar zijn telefoon staat uit en dus kunnen we hem niet bereiken.
...................................

Lente

2008-03-22T15:09:00.004+01:00

Gisteren is de lente officieel van start gegaan. Voor de plantjes op mijn balkon was deze al lang aangebroken, ze zitten allemaal in de knop.
1 plantje heeft last van een stel rupsen, deze nestelen zich in de verse groene knoppen van dit plantje en staan zo haar groei in de weg. Vanmorgen maakte ik zo'n vastgekleefde knop open en zag een klein rupsje tevoorschijn komen. Dan vind ik dus zielig en helaas voor de plant heb ik besloten dat de rupsen het plantje mogen gebruiken als pop-locatie!
Dan moeten er verdorie wel vlinders uit komen!
De rups die ik gestoord had, begon even later weer met het maken van zijn/haar pop.
Lang leve de macrolens die ik vorig jaar heb aangeschaft!

Selectie

2008-03-22T13:12:00.005+01:00

Ik heb mijn selectie gemaakt, rustig op mij in laten werken, nog een paar wijzigingen doorgevoerd en de selectie ook nog aan een vriendin laten zien. Ik wilde graag weten wat iemand anders er van vond omdat ik het moeilijk vond om er afstand van te nemen en er objectief naar te kijken. Die vriendin van mij vond het een leuke serie en ze vond dat de foto's goed samen werkten. Het is een zeer goede vriendin :-)
Uiteindelijk besloten dat de serie goed genoeg was. Ik heb een digitaal fotoalbum gemaakt en als het goed is ligt hij in de loop van volgende week bij mij in de brievenbus.
Hierbij alvast een paar foto's uit mijn selectie:

Opdracht licht

2008-03-21T22:31:00.012+01:00

Afgelopen donderdag samen met Babette en Ysbrand onze opdracht licht uitgevoerd in de studio van de academie. De bedoeling was om van een bestaande foto de belichting na te doen. Ik had de volgende foto uitgekozen:

Wat ik zo mooi vind aan deze foto is dat je de structuur van de huid zo goed ziet, het is bijna tastbaar. Door het licht komen ook haar jukbeen en haar hals mooi naar voren. haar sierlijkheid wordt zeg maar geaccentueerd.

Het licht komt van de zijkant en lijkt me sterk gebundeld. Dit omdat het licht niet zacht over haar schouder straalt, het licht is alleen gericht op het gezicht en de hals van het model. Op de hoek van de schouder is ook een duidelijke refectie van de lichtbron te zien.
Nou had ik een blank model tot mijn beschikking met lang blond haar, dus ik kon niet exact het zelfde resultaat krijgen dus heb ik het juist omgedraaid door het model een witte blouse te laten dragen en een witte achtergrond te gebruiken. Hierdoor probeerde ik het tegenovergestelde beeld te creeëren bijna het negatief van de oorspronkelijke foto.
Ik heb een flitslamp aan de zijkant van het model gezet, dus ze kijkt richting de lamp. Het moeilijkste was om de schaduwpartij onder haar kin net zo sterk te krijgen als bij de oorspronkelijke foto maar ik ben niet echt tevreden met het resultaat. Ik weet niet precies waar het aan ligt. Ysbrand heeft de lamp hoger geplaatst waardoor het licht mee van boven kwam maar dit maakte weinig uit. Ik denk dat het komt omdat het licht niet gebundeld genoeg was, de straal was te breed waardoor haar halspartij te veel werd belicht. We konden geen hulpmiddel vinden die het licht meer zou richten dus uiteindelijk heeft Ysbrand nog met 2 stukken schuim geprobeerd om het licht meer te bundelen. Het hielp wel iets maar niet genoeg.
Mijn model houdt in de foto haar hoofd een beetje schuiner dan in de oorspronkelijke foto en ik heb deze foto daarom uitgekozen omdat zo haar kaaklijn het sterkst overkwam.
Hier nog een foto waarbij ze dezelfde houding als de oorspronkelijke foto aanneemt en zoals je kunt zien komt de kaaklijn hier minder sterk naar voren. Ook is de schaduw bij haar jukbeen te sterk, het komt nu een beetje over als een kuil in haar wang in plaats van het accentueren van het jukbeen.
Ik besef dat het gebruik van strijklicht heel kritisch werkt. Het accentueert de vormen van het gezicht en de structuur van de huid. Dus als de vormen van het gezicht mooi krachtig zijn en de huid is mooi egaal, dan werkt deze belichting goed!

filmpje is bijgewerkt! Zie 11 maart

2008-03-17T23:24:00.001+01:00

progressie!

2008-03-17T22:15:00.007+01:00

In de tweede periode, tijdens het privacy project, was ik enorm op zoek naar een manier om mijn 'oude' aanpak te doorbreken. Hiermee bedoel ik de manier waarop ik een fotoopdracht benaderde voordat ik aan de kunstacademie begon. Ik maakte toen gewoon mooie plaatjes zonder na te denken over wat ik nu wilde vastleggen. Tijdens het privacy project besefte ik dat dat niet voldoende was en probeerde ik om een andere manier te fotograferen. Ik dacht toen dat het lag aan de onderwerpen die ik fotografeerde en ik wilde gewoon compleet andere foto's maken om aan te tonen (vooral aan mijzelf) dat de opleiding haar vruchten begon af te werpen. Ik ben altijd al zeer ongeduldig geweest! Wat ik toen nog niet helemaal besefte was dat het niet lag aan de onderwerpen die ik fotografeerde maar aan de benadering van het verhaal. De benadering van je verhaal bepaalt de foto's die je maakt en niet andersom!
Aan het einde van de 2e periode begonnen dan eindelijk de kwartjes te vallen en ze blijven vallen!!! Vorige week tijdens de lezing van Wiesje Peels werd mij duidelijk dat onderzoek door het maken van foto's heel belangrijk is bij het vormen van een idee. Je hoeft niet al gelijk aan het begin van een reportage voor ogen te hebben wat voor soort foto's je wilt maken. Natuurlijk was het me al door meerdere mensen verteld maar het verhaal van Wiesje, aan de hand van voorbeelden, zorgde ervoor dat ik het eindelijk begreep.
Het laatste kwartje wat -tot nu toe- is gevallen, viel afgelopen zaterdag. Onze opdracht voor deze periode is het seriele beeld, dat betekent dat je aan de hand van meerdere foto's een verhaal moet vertellen. Het verhaal wat je wilt vertellen hoeft niet in 1 beeld duidelijk te worden. Het gaat er juist om dat de beelden onderling gaan werken, dat de kijker geprikkeld wordt.
Bart zei iets in deze strekking terwijl hij naar de foto's van Joost keek. Ik merkte zaterdag dat veel van mijn klasgenoten worstelen met de zelfde vragen: Wat is nu een spannend beeld? Wanneer 'werkt' een foto? Hoe vertel ik een verhaal. Dus het was ook zeer leerzaam om bij besprekingen van de foto's van mijn klasgenoten aanwezig te zijn.
Ik kon veel van de gemaakte opmerkingen ook op mijn foto's betrekken.
Toen Bart en Mels naar mijn foto's keken was ik zeer nieuwsgierig wat zij van mijn foto's zouden vinden. Ik had de week ervoor heel veel foto's gemaakt maar de meeste foto's die ik tot nu toe bij Vincentius had gemaakt waren te uitleggerig, ze waren te duidelijk. Ze waren dan ook niet spannend om naar te kijken. Maar ze waren wel nodig om een beeld te vormen, om uit te zoeken wat wel en wat niet werkt, welke beelden wel en welke beelden niet interessant zijn.
Gelukkig zaten er wel een paar tussen waar ik mee aan de slag kan. Wat mijn zelfvertrouwen wel een oppepper gaf was dat Bart en Mels die foto's eruit haalden die ik zelf ook het beste vond. Alleen hoe nu verder? op welke manier nu de foto's presenteren?
Mels vond de manier waarop ik foto's van Katowice had gecombineerd interessant en die aanpak zou ook goed kunnen werken voor mijn Vincentius project.

Plaats de vrijwilligers niet gelijk in dezelfde foto in hun werkzaamheden maar juist in een situatie die niet hun taak bij Vincentius laat zien en plaats hiernaast een beeld wat de activiteiten van Vincentius uitbeeldt en die twee naast elkaar zouden zo het verhaal vertellen.
Ik vind het echt een stoere aanpak! Ik vind echt dat het werk en ik ben vandaag weer opnieuw foto's gaan maken om deze manier verder te gaan uitwerken.
In het begin moest ik de omgeving weer opnieuw op me laten inwerken maar door te observeren en te gaan fotograferen zijn er verrassend veel boeiende foto's uitgekomen!
Het was wel moeilijk om de goede foto's van die zaterdag te evenaren. De 2 foto's van de man achter het tafeltje en de vrouw die in de keuken een sigaret rookt zijn heel rustig en stylistisch. In het hele gebouw van Vincentius is die rust verder niet te vinden en te veel foto's die op dezelfde manier zijn opgebouwd, lijkt mij ook erg saai. Dus ben ik foto's gaan maken vanuit verschillende perspectieven en hoeken en indeling, etc. Ik denk dat daardoor het boek een stuk dynamischer wordt.

2008-03-13T22:32:00.002+01:00

Vanmorgen de hele ochtend bij Vincentius gefotografeerd. Volgens mij zit er geen één goede foto tussen. Wat wil ik nu eigenlijk vertellen met mijn reportage?????