De grote verhuizing

Dit is mijn oma, ze is 94 jaar oud en is vandaag verhuisd naar een aanleunwoning. Tot gisteren woonde ze nog zelfstandig maar écht zelfstandig was ze niet meer. Ze kreeg al hulp van de thuiszorg en van haar dochter, mijn moeder. Maar mijn oma is nu echt oud aan het worden dus het leek ons verstandig dat ze in een woning zou komen waar meer toezicht is, waar er op haar gelet wordt en waar ze ook meer aanspraak heeft. Want hoewel het natuurlijk fantastisch is dat ze nog zo lang op zichzelf heeft kunnen wonen, was ze wel erg eenzaam. Op de foto zit ze met haar kat, deze is 'komen aanlopen' maar eigenlijk heeft ze het beestje gewoon omgekocht met voedsel zodat het niet meer terug ging naar zijn oude huis maar bij haar is gebleven.
Gisteren heb ik geholpen met opruimen en oude spullen weggooien. 8 vuilniszakken vol heb ik weggegooid maar ik zag achteraf geen verschil!

Hier wat sfeerfoto's ;-)


En toen kwam ik dit tasje tegen met een verborgen schat erin:



9 x 6 negatieven!! Het zijn negatieven die gemaakt zijn door de camera die ze me een paar maanden geleden heeft gegeven (zie verderop in blog)!!
Helaas zijn ze in slechte staat, ze zijn beschadigd, zitten vol vlekken en ga zo maar door. Maar dat mag de pret niet drukken! Vanmorgen naar de academie gegaan om een paar in te scannen, ik kon gewoon niet wachten! Het resultaat is nog helemaal niet zo slecht gezien de staat van de negatieven.

bespreking 16 mei

Mijn idee om de zusters te interviewen en te fotograferen is 'lichtelijk' onderuit gehaald tijdens de bespreking van afgelopen zaterdag. Mijn idee levert nog geen beelden op in de hoofden van Bart en Mels. Bart gaf aan dat mijn relaas meer klonk als een opdracht van buitenaf: Ga naar een klooster en fotografeer daar een paar nonnen. Waar ben ik in het verhaal gebleven?
Ook werd mij duidelijk dat iedereen verwachtte dat het feit dat ik nooit in een klooster zou willen zitten in de foto's naar voren zou moeten komen. Iets wat ik me tot zaterdag eigenlijk niet besefte.

Ik geef steeds aan dat de levenswijze van de nonnen mij fascineert omdat ik het nooit zou doen. Dit schepte dus de verwachting dat ik dat zou fotograferen maar dat is niet mijn bedoeling geweest. Het is eigenlijk mijn eigen onwetendheid waardoor ik mij in dit onderwerp wil verdiepen, ik wil weten waarom deze vrouwen voor dit leven hebben gekozen en of hun verwachting uit zijn gekomen. Bart en Mels gaven aan dat ik dan maar een paar dagen in het klooster moest gaan vertoeven want dat zou interessant beeldmateriaal opleveren. Het leek mij wel een interessant uitgangspunt maar ik snapte nog niet precies waarom dat wel interessant zou zijn en foto's van de nonnen niet. Bart gaf aan dat het onderzoek naar de nonnen wel legitiem was maar dat ik mij wel afhankelijk opstelde van de eventuele verhalen die de nonnen zouden vertellen. Wat als de verhalen nu eens geen interessante beelden op zouden leveren?

Na een lang gesprek met Ysbrand werd mij duidelijk dat ik die fascinatie voor het klooster en de nonnen verder moest uitdiepen, dus voor mijzelf uitzoeken waar die fascinatie uit bestaat en dat beeldend maken.

Ik zeg wel dat ik nooit non zou willen worden maar deze stelling is eigenlijk gebaseerd op mijn aannames over het soort leven wat ze leiden. Het opgeven van de eigen identiteit, verantwoording moeten afleggen, leven volgens strikte regels, het geloof in god. Het zijn allemaal dingen die absoluut niet bij mij passen.

Als ik nu een tijdje in het klooster doorbreng en dan ga fotograferen wat ik zie in het klooster, dan wordt het echt mijn verhaal, dan heb ik de verhalen van de nonnen niet nodig.

Het begint te dagen....
Vanmiddag ben ik door zusters Emanuelle en Brigit gebeld. Ik heb morgen met hun afgesproken.
Mijn strategie is om eerst die vrouwen te interviewen en te fotograferen om daarna te vragen of ik één of twee nachtjes mag blijven logeren. Ik ben benieuwd!

Zusters bereid gevonden

Zuster Birgit (Yvonne)

Vandaag contact gezocht met een van de adresjes die ik van Tonnie heb gekregen maar er was helaas niemand bereikbaar. Omdat de tijd toch begint te dringen ben ik op mijn fiets gestapt en op weg gegaan naar het klooster van de Zusters Carolus Borromeüs. Dit klooster ligt naast het Carolus Ziekenhuis in Den Bosch.
Voor de poort nog wat getwijfeld, of ik wel naar binnen durfde te gaan maar bedacht me toen dat ze me er altijd uit kunnen gooien.
Mijn ontvangst kon haast niet hartelijker! Ik werd gelijk uitgenodigd voor de thee met Bossche Bol, want de pastoor was jarig geweest en hij trakteerde vandaag. Rond de thee kwamen de mooiste verhalen op mij af. Zusters die jaren in Tanzania hadden gezeten om daar een eigen klooster op te zetten, de ontberingen in Zuid Korea en Cambodja. Ze zaten allemaal vol verhalen en vol enthousiasme om deze verhalen met een buitenstaander te delen. Ik mag de komende weken langs komen om foto's te maken, ze vinden het zelfs erg leuk en ook wel goed dat hun verhalen ook buiten de muren van het klooster verteld gaan worden. Dit had ik echt niet verwacht, wat een verrassing!

In het klooster, ooit gebouwd om 30 mensen onderdak te geven, wonen nog 11 zusters waarvan de jongste, net terug uit Tanzania, in de 70 is, de oudste is 89.

Tonnie heeft mij gegevens van kloosters in Tilburg doorgegeven. Ik moet wel mijn verhaal duidelijk hebben want anders krijg ik waarschijnlijk geen toestemming om te fotograferen. Maar hoe kan ik mijn verhaal nu al duidelijk hebben terwijl er nog zoveel zaken over het kloosterleven niet duidelijk voor mij zijn?

Ruben Lundgren heeft ooit een serie gemaakt over de laatste monniken in het Gregorius huis in Utrecht. De manier waarop hij het heeft gedaan had ik ook voor ogen bij het fotograferen van een aantal nonnen en proberen hun individualiteit vast te leggen



fotos: Ruben Lundgren

non, je ne regret rien

Waarom vind ik nonnen zo interessant? Is het interessant genoeg om te laten zien?

leven!

Interessante quotes die ik vandaag in de krant tegenkwam:

'weten wie een ander is, om te ontdekken wie jezelf bent, om zo te kunnen worden wie je wilt zijn.'

en

"ik denk eerlijk gezegd niet zoveel na over het leven."
"ik ook niet, ik ben tevreden."
"ik denk dat dat een belangrijke stelling is: niet te veel nadenken over het leven."

4e periode: het zwarte gat!

De vierde periode is alweer begonnen!
Deze keer is de opdracht een zwart gat.

Gebruik het zwarte gat als vertrekpunt, waar denk je aan bij het zwarte gat? Mag ook een metafoor zijn.
termen die op op de opdracht stonden:
het verleden in het heden
het onzichtbare zichtbaar maken.

daar kan ik wel wat mee.

het onzichtbare zichtbaar maken, wat is in ons leven onzichtbaar en hoe maken we dat zichtbaar? Dit was de eerste vraag die ik mij stelde. Het antwoord kwam vanzelf: geloof. Het geloof in een god is iets wat niet tastbaar is en wat op verschillende manieren tastbaar wordt gemaakt. Een klooster is voor mensen een manier om hun geloof in god tastbaar te maken.

Bij de tweede les op zaterdag werd mij duidelijk dat je het 'onzichtbare zichtbaar maken' niet alleen vanuit je onderwerp kunt interpreteren maar ook vanuit de fotograaf zelf: hoe maak je als fotograaf het onzichtbare zichtbaar? dit leek mij toch een interessantere benadering. Als ik deze benadering vertaal naar de nonnen, dan komt het volgende in mij naar boven:
wat zien wij in de buitenwereld van het leven van de nonnen? wat zien we niet, en is wat we niet zien interessant genoeg om te fotograferen. Dit vraagt om meer onderzoek.