oei, de tijd gaat dringen

Afgelopen weekend zou ik een nachtje gaan logeren bij de zusters maar de dag ervoor heeft zuster Eugenie afgebeld met de mededeling dat het niet zo goed uitkwam.
Met nog 2 weken tot de beoordeling begin ik mij lichtelijk gestrest te voelen. Het moet deze week toch echt gaan gebeuren!
Tot nu wilde niemand verantwoordelijkheid nemen om mij toestemming te geven. De zusters vonden het allemaal geen probleem en ze konden niet voorstellen dat het niet zou mogen maar de definitieve beslissing wilden ze geen van allen nemen. Dus zat er niets anders op om te wachten totdat de regionale overste, zuster Agaat, weer terug zou zijn uit Tanzania. Ze is afgelopen donderdag thuis gekomen en ik zou zaterdagochtend langs komen maar dat is dus niet gebeurd.
Ik vind het erg jammer want het pinksterweekend was de enige mogelijkheid voor mij om 24 uur aan 1 stuk daar door te brengen. Het valt tegen als ik in mijn agenda kijk hoeveel afspraken ik zo in een week heb. Mij zomaar 24 uur hier uit isoleren blijkt een moeilijkere opgave te zijn dan ik had verwacht. Wel een interessant gegeven in het kader van deze opdracht. Misschien dat ik er nog iets mee kan doen.
Tot nu toe heb ik dus met 4 nonnen gesproken. Niet dat ik de nonnen als onderwerp wil nemen, zoals ik eerst van plan was maar ik heb voor deze strategie gekozen om vooraf meer informatie in te winnen over het kloosterleven en om vertrouwen te winnen.
Nu ik dit zo opschrijf besef ik eigenlijk dat ik maar weinig weet van de dagelijkse routine. Uit de gesprekken komt een beeld naar voren van een groep mensen die samenwoont maar eigenlijk allemaal hun eigen gang gaan. Ze nuttigen samen de lunch en het avondeten maar dat zijn de enige momenten waarbij alle dames, mits aanwezig, bij elkaar komen. ook 's avonds gaat iedereen haar eigen weg. Kortom het is zeer belangrijk dat ik de komende week veel uren daar ga doorbrengen. Vandaag een paar keer geprobeerd te bellen om een nieuwe afspraak te maken maar niemand nam op. Dus morgenvroeg nog een keer proberen en dan gelijk proberen om die dag nog langs te gaan. Ik denk dat ik nog even een kaarsje aansteek en een schietgebedje opzeg. het kan nooit kwaad....