De avond viel tegen, het was heel gezellig maar dat wilde ik nu net niet fotograferen. Ik was gast dus de zusters hebben hun best gedaan om gezellig te doen. Dit is natuurlijk erg logisch maar het was niet de bedoeling. Ik wilde eigenlijk dat ze hun gang zouden gaan en dat ik kon fotograferen hoe iedereen haar eigen weg gaat. Wat me wel opviel was dat alle zusters zo enorm formeel met elkaar omgaan. Mij noemen ze gelijk gewoon Marieke en ze tutoyeren mij maar naar elkaar, de zusters waarmee ze al jaren samenleven, noemen ze zuster of zuster Birgit en ze spreken elkaar aan met u. We hebben het die avond o.a. over fotografie gehad en ik vertelde hen over de negatieven die ik bij mijn oma had gevonden en van de daguerre type die mijn moeder mij afgelopen vrijdag gaf, ook afkomstig van mijn oma. Zuster Agata zei dat ze in het archief ook van die metalen plaatjes met afbeeldingen was tegengekomen. Hierop begon ik te kwijlen, oooh, wat zou ik die graag willen zien. Zuster Agata gaf aan dat ze er naar op zoek zou gaan en dan mag ik ze zien! Ik denk niet dat dit nog voor volgende week gaat gebeuren, jammer.
om half 10 was de avond op aankondiging van zuster Agata afgelopen. Ik moest weg en de zusters moeten naar hun kamer.
Ik wilde graag bij de zusters op de kamer fotograferen maar mijn gevoel zegt me dat de zusters eerst meer aan mij moeten wennen, ik moet hun vertrouwen winnen. Want zelfs zuster Birgit heeft er volgens mij spijt van dat ze mij op haar kamer heeft toegelaten. Van die zelfstandige, stijdlustige mentaliteit vind ik niets meer terug. Zuster Birgit is zelfs een beetje nerveus en wil dat ik overal de toestemming van zuster Agata voor vraag. Dus... ik aan zuster Agata gevraagd of ik de zusters mocht vragen of ik op hun kamer mocht fotograferen, poeh, wat een gedoe zeg. Maar goed, zuster Agata heeft er geen problemen mee. woensdag weer teruggegaan om foto's te maken op de kamer van zuster Brigit maar die heeft aan de huishoudster doorgegeven dat ik niet kon komen fotograferen omdat haar kamer een puinzooi was en omdat ze zich niet lekker voelde. Wat een heerlijk doorzichtig excuus. Toe heb ik maar in en rond het gebouw gefotografeerd. Meevallertje: zuster Agata op haar werkkamer gefotografeerd.
Ik begin er steeds meer een raar gevoel te krijgen. De zusters doen zich ogenschijnlijk zelfstandig en gastvrij voor maar ze durven geen één beslissing zelf te nemen. Ik begin nu steeds meer te begrijpen wat die vrouwen hebben opgegeven toen ze het klooster intraden. Hun vermogen om persoonlijk beslissingen te nemen is compleet verdwenen. Het is een vreemd contrast om waar te nemen. Aan de ene kant zijn het intelligente en goed opgeleide dames die op hun vakgebied (verzorging) hoge posten hebben bekleed en aan de andere kant durven ze geen beslissingen te nemen die hunzelf aangaan. Ze leven compleet geisoleerd van de samenleving, goed ze hebben contact met mensen door de religie en door hun verzorgende functie maar persoonlijke betrekkingen hebben ze alleen met hun familieleden. ik denk dat mijn aanwezigheid daar bij sommige zusters voor verwarring zorgt.
Ik ben heel nieuwsgierig naar de privé kamers van de zusters. Ik heb die van zuster Birgit wel al gezien maar die was praktisch leeg want ze is pas onlangs uit Tanzania teruggekomen en heeft vrij weinig persoonlijke bezittingen.
als ik de indrukken die ik in het klooster heb opgedaan zou formuleren in een aantal steekwoorden, dan zijn dat de volgende: verwarring, eenzaamheid, afstand, onpersoonlijk, privé.
de foto's die ik die avond heb gemaakt vormen een begin, ik wil graag de zusters opnieuw portretteren en ik wil hun kamers fotograferen maar dat gaat me voor volgende week niet meer lukken. Ik moet het doen met de foto's die ik deze week heb gemaakt maar ik ben zo geintrigeerd geraakt dat ik in de zomer doorga met mijn project. Hierbij een paar foto's die ik deze week heb gemaakt.
