laatste bespreking

Bespreking van afgelopen zaterdag viel niet tegen. Ik had de foto's gegroepeerd naar soort verhaal en één serie kwam aardig in de buurt van wat ik wilde vertellen. Ik merk wel dat ik wederom niet duidelijk kon maken aan de anderen wat ik nu precies wilde vertellen. Ik noemde alle facetten van het verhaal: de afstandelijkheid, de vriendelijkheid, de onderliggende spanningen, de eenzaamheid. Tja en terecht dat er dus werd gezegd dat niet al die facetten aanwezig waren in mijn foto's. Het is ook onrealistisch om al die punten in mijn foto's naar te willen laten komen, vooral in zo'n korte periode. Ik besef me dat om het hele verhaal te vertellen -mocht dat al mogelijk zijn- ik veel meer fotografisch onderzoek moet doen. Ik heb tot nu toe 6 zusters geïnterviewd en heb 1 avond met alle zusters doorgebracht. Ik begin me nu aardig een beeld te vormen van de situatie maar nu zou eigenlijk het echte werk pas moeten beginnen. Ik heb nu vooral research gedaan. Nu is het tijd om me toe te spitsen op mijn vertelling, welke aspecten kan ik beeldend maken en welke niet?

Gezien het gebrek aan tijd moet ik kijken naar de foto's die ik nu heb en wat deze mij vertellen. De foto's van de onpersoonlijke ruimtes lijken een deel van het verhaal te vertellen. De foto's laten de gemeenschappelijke ruimtes van de zusters zien, ruimtes waar al 30 jaar samen geleefd wordt. Hoewel pogingen zijn ondernomen om de ruimtes gezelliger te maken, ademen de ruimtes een onpersoonlijke sfeer uit. Stoelen en tafels die zo uit een conferentie oord zouden kunnen komen, plastic bloemetjes op tafel, religieuze beelden en schilderijen. Wat mij vooral opvalt is het gebrek aan persoonlijke 'sporen'. Nergens is iets te vinden wat iets persoonlijks vertelt over de bewoners van de ruimtes. Niemand heeft een boek laten slingeren, of een zakdoek. Zet er 10 andere zusters in en de ruimtes zouden er exact hetzelfde uitzien.
Ook koffie en thee drinken is een onpersoonlijke gebeurtenis. De kopjes die gebruikt worden zijn van het type die je in allerlei openbare ruimtes terugvindt, degelijke vormloze massaproductie. Nergens een persoonlijke mok te zien.
In de wasruimte hingen 3 overhemden aan de waslijn. Het eerste persoonlijke bezit wat ik ben tegengekomen maar ook deze kledingstukken onthullen weinig over hun eigenaresse.
Ik heb altijd van mijzelf gedacht dat ik niet materialistisch ingesteld ben maar na het fotograferen van deze ruimtes moet ik het toch nuanceren. Goed, ik hecht geen waarde aan mooie dure spullen maar ik hecht wel waarde aan persoonlijke spullen die een emotionele waarde voor mij hebben. Door mijzelf te omringen met deze tastbare herinneringen voel ik mij thuis, het geeft mij een gevoel van vertrouwen. Ik weet nog toen ik 8 jaar geleden in mijn flatje trok. Het heeft lang geduurd voor ik mij hier thuis voelde, ik moest eerst de sporen van de vorige bewoonster wissen. Ik zou nooit kunnen wonen in een huis waar ik niet mijn eigen stempel op heb gedrukt.