Het is even een tijdje stil geweest op mijn weblog. 12 januari hadden we beoordeling en die van mij was niet al te best: een 5 voor mijn project. Dit kwam hard aan dat kan ik je wel vertellen.
Ik had even tijd nodig om dit te verwerken. Als ik eerlijk ben naar mijzelf dan snap ik het wel, ik was zelf ook niet tevreden over mijn project. Ik wist nog steeds niet goed wat ik nu wilde vertellen en ik heb eigenlijk een verhaal om de foto's heen gemaakt in plaats van andersom.
Sukkel als ik was, dacht ik dat niemand daar door heen zou prikken, duuuuh.
Na de competentie assessment de week erop, waarbij ik met Karin en Bart heb gesproken zijn er nog een paar dingen duidelijk geworden: "I am my own worst enemy!". Ik ben zo bezig met wat anderen (lees: Bart en medestudenten) van mij als fotograaf vinden en wat ik zelf vind wat ik zou moeten kunnen als fotograaf, dat ik blokkeer. Het is net alsof ik niet durf te laten zien waar ik op dit moment ben in mijn ontwikkeling als fotograaf. Een groot deel is te herleiden naar mijn eigen onzekerheid en perfectionisme. Dit zo op te schrijven, terwijl mensen dit kunnen lezen is voor mij best moeilijk. Het is dat ik dit al met heel wat mensen heb besproken dat ik het kan opschrijven.
Volgens Bart en Karin moet ik me niet al te veel zorgen maken, de 5 was een signaal. Ik moet leren loslaten. Al die ideeën die ik heb over mijzelf en fotografie moet ik loslaten en ik moet veel fotograferen en niet al gelijk met het eindresultaat bezig zijn!!! Ik snap wat ze bedoelen en ik ben het ook met hun eens maar het beseffen is een ding, het in de praktijk brengen is iets anders. Tjonge ik lijk wel een AA geval! Ik moet van mijn verslaving af om alles van te voren te analyseren!! Is hier ook een 5 stappen plan voor?
Vorige week zijn we met z'n allen naar Katowice in Polen geweest, daar heb ik geprobeerd om niet te veel na te denken en gewoon te fotograferen. Laat het idee zich vanzelf vormen, ga niet gelijk nadenken over wat voor soort foto's ik zou willen maken! De Wodka heeft wel geholpen met het loslaten :-)
Op de eerste avond in Polen heb ik zitten kletsen met Mia, van het derde jaar. Tijdens de beoordeling heb ik haar foto van een gehandicapte vrouw gezien en we begonnen daar over te praten. Ik vroeg aan haar hoe ze nu uiteindelijk tot die foto was gekomen en ze vertelde mij dat ze gewoon begonnen was met het fotograferen van de vrouw tijdens haar dagelijkse activiteiten. Deze foto's vond Mia uiteindelijk niet goed genoeg en zo is ze eigenlijk begonnen met andere ideeën uit te werken wat uiteindelijk heeft geleid tot die ene foto. Kijk dat was voor mij heel belangrijk om te horen! Beseffen dat je niet bij de eerste poging al gelijk de goeie foto's hoeft te hebben, het is een proces, je groeit erin.
Nou kijken of ik dat in de praktijk kan brengen.
