Van 1998 tot en met 2004 heb ik 3 vaste banen gehad. Het langst heb ik het 2,5 jaar bij een werkgever volgehouden. Het begin van elke nieuwe baan was leuk en uitdagend; nieuwe mensen leren kennen, nieuwe werkzaamheden, nieuwe uitdagingen. Maar na een paar maanden kwam resoluut de verveling om de hoek kijken; werkzaamheden werden routine, de mensen, inclusief ikke, hadden niets interessants meer te melden, elke dag leek op de vorige dag, elke week was weer hetzelfde als de week ervoor. De agenda in de pc die automatisch de datum bij hield was een onmisbaar hulpmiddel bij het vaststellen van de dag. Vaak wist ik namelijk niet welke dag het was, ik moest terugtellen naar het weekend, of in mijn agenda kijken of ik afspraken kon herleiden. Mijn grootste angs was dat ik dit 40 jaar moest vol weten te houden, wetende hoe elke dag, elke week, maand en jaar er in grote lijnen uit zou zien. Zou kan het leven toch nooit bedoeld zijn? dacht ik. Er is nog zoveel te ontdekken, te zien, te ervaren!!
De manier waarop ik het 7 jaar heb volgehouden was door mijzelf voor te houden dat het tijdelijk was, dat ik bezig was om het roer om te gooien, dat ik ooit de wereld rond zou reizen en foto's zou gaan maken voor National Geographic. Ik zou in Afrika gaan wonen in een boerderij net als in Daktari met als huisdieren een leeuw of cheeta, een aantal zebra's en een nijlpaard.
Ik leefde echt in een droom, thuis keek ik naar natuurdocumentaires en stelde me voor dat ik ooit in zo'n documentaire zou figureren.
In 2004 stierf mijn vader vrij plotseling. Mijn vader was net 1,5 jaar met de VUT en heeft daarvoor 38 jaar bij één werkgever gewerkt. Zijn doel was om een zo goed mogelijk pensioen op te bouwen waardoor hij er de rest van zijn leven warmpjes bij zou zitten en dan kon hij lekker van het leven genieten. Dit heeft precies 1,5 jaar mogen duren. Dit was voor mij de schok die ik nodig had om wakker te worden. Vanaf dat moment ben ik bezig om mijn dagdromen te realiseren. De dromen zijn hier en daar wat bijgeschaafd zo ik hoef niet perse in Afrika te wonen maar de vrijheid om te doen en te laten wat ik wil blijft de sleutel!
